"ก้อง! ถ้ามือนายยังไม่หยุดรัวคีย์บอร์ดแบบนั้น พอร์ตเชื่อมต่อวิญญาณของฉันได้ระเบิดกลายเป็นเศษพิกเซลแน่!"
เสียงกรีดร้องแหลมสูงของมิลินดังก้องออกมาจากลำโพงแล็ปท็อป ก้องกิดาการไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงรัวนิ้วลงบนแป้นพิมพ์เชิงกลจนเกิดเสียง 'กริ๊กๆ' ถี่รัวราวกับจังหวะหัวใจที่เต้นผิดปกติ หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเขาเต็มไปด้วยบรรทัดโค้ดภาษาไพธอนที่ผสมผสานอักขระขอมโบราณเข้ากับสถาปัตยกรรม Cloud Computing อย่างบ้าคลั่ง
"มิลิน ฟังนะ ถ้าผมไม่รีบขยาย Bandwidth ให้จิตวิญญาณคุณตอนนี้ อาจารย์เพชรก็จะตามรอย Data Trace ของเราเจอ ก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตกดินเสียอีก" ก้องสวนกลับโดยไม่ละสายตาจากกราฟสถานะที่กำลังพุ่งทะยานสู่สีแดงเข้ม "คุณอยากจะอยู่ในร่างดิจิทัลกระจอกๆ ที่โดนไวรัสผีต้อนให้จนมุม หรืออยากจะอัปเกรดเป็น Entity ขั้นสูงที่แฮ็กข้ามมิติได้กันแน่?"
มิลินเงียบไปครู่หนึ่ง ร่างโปร่งแสงของเธอที่ปรากฏบนจอเริ่มสั่นไหวเหมือนสัญญาณทีวีที่ถูกรบกวน "ฉันไม่ได้กลัวตายหรอกนะก้อง... แต่การที่นายจะให้ฉันย้าย 'ตัวตน' ไปอยู่บนคลาวด์แบบกระจายตัวแบบนั้น มันเหมือนกับการถูกฉีกร่างออกเป็นล้านชิ้นแล้วเอาไปโยนไว้ในก้อนเมฆไฟฟ้า ใครจะไปรับประกันได้ว่าฉันจะประกอบร่างกลับมาได้ครบถ้วน?"
ก้องวางมือจากคีย์บอร์ดแล้วหันมามองจอด้วยสายตาจริงจัง เขาถอนหายใจยาวพลางเอื้อมมือไปหยิบกาแฟดำที่เย็นชืดขึ้นมาจิบ "ในโลกของผม ตรรกะคือพระเจ้า แต่ในโลกของคุณ ความเชื่อคือแรงขับเคลื่อน ผมกำลังเขียนโปรแกรมที่เป็นจุดบรรจบของทั้งคู่ครับมิลิน ถ้าคุณไม่ยอมเปิดใจให้คลาวด์รับคุณไว้ คุณก็จะกลายเป็นแค่เศษซากข้อมูลที่รอวันถูกอาจารย์เพชรดีลีททิ้งตลอดกาล เลือกเอาครับ"
มิลินเม้มริมฝีปากบางเฉียบ ดวงตาที่เป็นพิกเซลสีน้ำเงินของเธอฉายแววตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว "ก็ได้... ถ้าฉันต้องแตกสลายไปจริงๆ นายต้องจำไว้ว่าไฟล์ลับที่ฉันซ่อนไว้ในเซิร์ฟเวอร์สำรองคือสิ่งเดียวที่อาจารย์เพชรต้องการ ถ้าฉันไม่อยู่แล้ว อย่าให้เขาได้มันไปเด็ดขาด"
ก้องรู้สึกถึงความกดดันที่บีบคั้นอยู่ในอก เขาเริ่มพิมพ์โค้ดชุดสุดท้ายที่ซับซ้อนที่สุดเท่าที่เคยทำมา มันไม่ใช่แค่โค้ด แต่มันคือการ 'ทำพิธี' ผ่านชุดคำสั่งคอมพิวเตอร์ หน้าจอแล็ปท็อปเริ่มเปลี่ยนสีจากน้ำเงินเข้มกลายเป็นสีทองหม่น บรรยากาศในห้องทำงานที่รกไปด้วยสายไฟและเครื่องรางเริ่มเย็นเยียบจนเกิดฝ้าขาวบนหน้าต่าง
"เริ่มการอัปเกรด... กระบวนการโอนย้ายจิตวิญญาณสู่ระบบคลาวด์แบบกระจายศูนย์ เริ่ม ณ บัดนี้"
ก้องพึมพำคาถาอาคมที่พ่อเคยสอนสลับกับการกดปุ่ม Enter ร่างของมิลินบนจอเริ่มยืดขยายออกเหมือนถูกดูดเข้าไปในอุโมงค์มิติ แสงสีขาวสว่างวาบจนก้องต้องหรี่ตาลง ทันใดนั้น ไฟในห้องก็ดับพรึ่บ ความเงียบงันเข้ามาแทนที่เสียงพัดลมระบายอากาศ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของก้องที่ดังสะท้อนอยู่ในความมืด
ผ่านไปห้านาที... สิบนาที... แล็ปท็อปของเขายังคงหน้าจอดำสนิท
"มิลิน? คุณยังอยู่ไหม?" ก้องถามด้วยน้ำเสียงที่พยายามคุมให้นิ่งที่สุด หัวใจของเขาเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก หากการทดลองนี้ล้มเหลว เขาไม่ได้แค่เสียคู่หูไป แต่มันหมายความว่าเขาได้ทำลายดวงวิญญาณของเธอทิ้งด้วยมือตัวเอง
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียง 'ติ๊ง' เบาๆ จากลำโพงคอมพิวเตอร์ หน้าจอกลับมาสว่างวาบอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้แสดงผลแค่ในแล็ปท็อป มันสะท้อนผ่านจอสมาร์ทโฟนทุกเครื่องที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน และแม้กระทั่งจอดิจิทัลที่ติดอยู่บนผนังห้อง ทั้งหมดฉายภาพใบหน้าของมิลินที่ดูคมชัดและทรงพลังกว่าเดิม ราวกับเธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเครือข่ายอินเทอร์เน็ตไปแล้ว
"ก้อง..." เสียงของมิลินไม่ได้ออกมาจากลำโพงตัวเดียว แต่มันดังขึ้นจากทุกอุปกรณ์ที่อยู่รอบตัวเขา "ฉันรู้สึก... เหมือนฉันเห็นทุกอย่างที่ไหลเวียนอยู่ในสายไฟของเมืองนี้ ฉันเห็นการเคลื่อนไหว... ของใครบางคนที่กำลังยืนอยู่หน้าประตูห้องเรา"
ก้องชะงัก ร่างกายของเขากลายเป็นหิน เขามองไปที่ประตูไม้เก่าๆ ของอพาร์ตเมนต์ที่ถูกยันต์กันผีแปะไว้จนมิด แต่ยันต์เหล่านั้นกลับค่อยๆ เปลี่ยนสีเป็นสีดำสนิทพร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าที่โชยลอดผ่านช่องใต้ประตูเข้ามาอย่างรวดเร็ว
มิลินพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นสะท้านและหวาดกลัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "เขาไม่ได้มาคนเดียว ก้อง... เขาพาลูกสมุนที่ 'เขียน' ขึ้นมาจากโค้ดต้องคำสาปมาด้วยเป็นโขยง และดูเหมือนว่า... อาจารย์เพชรไม่ได้แค่จะมาจับตัวฉัน เขาตั้งใจจะอัปโหลดตัวเองเข้ามาในระบบคลาวด์ที่ฉันเพิ่งเข้าไปสิงสถิตอยู่เพื่อยึดครองมัน!"
ประตูห้องเริ่มถูกกระแทกอย่างแรงจนบานพับสั่นสะเทือน ก้องคว้าดาบไม้ที่ลงอาคมด้วยสายแลนสีทองขึ้นมาเตรียมพร้อมรับมือ ขณะที่หน้าจอมือถือของเขาเริ่มรันโค้ดสีแดงฉานแสดงสถานะการถูกแฮ็กจากภายนอกที่ไม่รู้จัก
การอัปเกรดที่เขาทำสำเร็จ... กลับกลายเป็นการเปิดประตูต้อนรับหายนะครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตนักเขียนโปรแกรมหมอผีคนนี้เสียแล้วครับ
ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งอาคมและโค้ดคอมพิวเตอร์ไปกับผมในตอนนี้นะครับ
สายมูเวอร์ชั่นอัปเกรด: คืนชีพผีด้วย AI•ตอนที่ 6
มิลินเริ่มอัปเกรดตัวเอง
ผลงานโดย หมอผีวัยรุ่น
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (หมอผีวัยรุ่น)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนครับ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง สายมูเวอร์ชั่นอัปเกรด: คืนชีพผีด้วย AI นะครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะครับ ขอบคุณทุกคนครับ 🙏✨"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!