อย่ากดรับสายจากนรก

หน้าจอแล็ปท็อปของผมไม่ได้กำลังแสดงผลโค้ดภาษาไพธอน หรือหน้าต่างคอมไพล์โปรแกรมปราบผีอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันกำลังแสดงกราฟฟิกรูปกะโหลกสีเขียวเรืองแสงที่กระพริบถี่เป็นจังหวะ ราวกับหัวใจที่กำลังเต้นเร่าด้วยความตื่นเต้นของมรณะ เสียงริงโทนโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังวางอยู่บนโต๊ะทำงาน มันสั่นสะเทือนจนเลื่อนขยับเข้าใกล้ขอบโต๊ะเข้าไปทุกที หน้าจอสมาร์ตโฟนแสดงหมายเลขที่ไม่คุ้นเคย เป็นตัวเลขยาวเหยียดสิบหลักขึ้นต้นด้วยรหัสประเทศที่แปลกประหลาด และที่สำคัญที่สุด... มันไม่มีชื่อผู้ติดต่อ "อย่ารับนะครับคุณก้อง!" เสียงของมิลินดังลอดออกมาจากลำโพงบลูทูธ วิญญาณสาวในชุดนักศึกษาปีสามลอยออกมาจากจอคอมพิวเตอร์ ใบหน้าของเธอซีดเผือด ดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า "ฉันสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังงานความอาฆาตมาดร้าย มันไม่ใช่แค่เบอร์โทรศัพท์ธรรมดานะคะ... เอ้ย! นะครับ!" มิลินรีบแก้คำพูดทันทีเมื่อเหลือบมองหน้าผมที่ส่งสายตาปราม ผมหัวเราะในลำคอเบาๆ พลางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างคนที่ไม่เคยเกรงกลัวต่ออำนาจมืดใดๆ ในโลกไซเบอร์ "ใจเย็นน่ามิลิน คุณจะตื่นตูมไปทำไม แค่เบอร์โทรศัพท์ขยะจากพวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์ หรือไม่ก็พวกขายประกันที่ขยันโทรมาตื๊อตอนคนกำลังปั่นโค้ดส่งลูกค้าต่างหากล่ะ" "แก๊งคอลเซ็นเตอร์บ้านคุณสิคะ... อ่า พูดผิดอีกแล้ว บ้านคุณสิครับ!" มิลินลอยเข้ามารuกประชิดหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงสั่นไม่หยุด "มนุษย์หน้าโง่... เอ่อ มนุษย์หน้าหล่ออย่างคุณเนี่ย ทำไมถึงไม่เคยระวังตัวเลยนะ เบอร์นี้ถูกส่งมาจากเซิร์ฟเวอร์เถื่อนที่เชื่อมต่อกับหอคอยอาคมเก่าแก่หลังสุสานร้างแถយชานเมือง และที่สำคัญ... ไอพีแอดเดรสของมันตรงกับไวรัสผีที่ไอ้เพชรศิษย์พี่ตัวแสบของคุณปล่อยออกมาเมื่อคืนเป๊ะๆ!" รอยยิ้มกวนประสาทบนใบผมค่อยๆ เลือนหายไปเมื่อได้ยินชื่อของ 'อาจารย์เพชร' ศิษย์พี่ผู้พี่ที่ทรยศต่อสำนัก หันไปสมาคมกับความมืดและใช้เทคโนโลยีสมัยใหม่มาบิด1เบือนวิชาไสยศาสตร์โบราณ ผมยื่นมือออกไป นิ้วชี้จ่ออยู่เหนือหน้าจอสัมผัส ห่างเพียงไม่ถึงมิลลิเมตร ความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านออกมาจากตัวเครื่อง ผ่านกระจกกันรอยจนปลายนิ้วชาหนึบ บรรยากาศภายในห้องนอนรกๆ ของผมเริ่มเปลี่ยนไป อุณหติลดฮวบลงจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว กลิ่นธูปเก่าๆ และกลิ่นสาปศพโชยตีเข้าจมูก ทั้งที่หน้าต่างและประตูปิดสนิททุกบาน "ถ้าผมไม่รับ แล้วเราจะรู้ได้ยังไงล่ะครับว่ามันเล่นเกมอะไรอยู่" ผมเอ่ยเสียงเรียบ แม้ในใจจะเริ่มคิดทบทวนคำเตือนของมิลินแล้วก็ตาม "บางครั้ง... ความอยากรู้อยากเห็นนี่แหละครับ ที่ทำให้แมวตายมานักต่อนักแล้ว" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ผมสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองยังเงาดำทะหึมาที่ยืนพิงชั้นหนังสือ ไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ไร้ซึ่งสัญญาณเตือนใดๆ ทั้งสิ้น ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสีดำสนิท ใบหน้าครึ่งหนึ่งซีกอยู่ในเงาสลัวของแสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมประดับอยู่บนมุมปาก คมคายแต่แฝงไว้ด้วยความน่าสะพรึงกลัว "อาจารย์เพชร..." ผมกัดฟันกรอด สัญชาตญาณนักสู้เตือนภัยให้มือขวาเอื้อมไปหยิบกริชอาคมที่เหน็บไว้ใต้ลิ้นชักอย่างรวดเร็ว "มึงกล้าดียังไงถึงโผล่หัวมาเหยียบห้องกู!" ศิษย์พี่เพชรหัวเราะในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าคล้ายเสียงกระดูกกระทบกัน "ทำไมล่ะก้อง น้องรัก... ข้าแค่มารับโทรศัพท์แทนเจ้าก็แค่นั้นเอง" พูดจบ เพชรก็พุ่งพรวดเข้ามาด้วยความเร็วสูงราวกับภูตผี ร่างของเขาผ่านหน้าผมไปราวกับสายลมหนาว ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับซากศพจะกดปุ่ม 'รับสาย' บนสมาร์ตโฟนของผมอย่างแม่นยำ! หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบเป็นสีแดงฉาน ข้อความบนหน้าจอเปลี่ยนจากเบอร์โทรศัพท์แปลกปลอม กลายเป็นตัวอักษรวิ่งภาษาไทยที่ถูกเขียนด้วยเลือดสดๆ *“ยินดีต้อนรับสู่สายด่วนยมโลก... ผู้ร่วมสนทนารายต่อไป คือคุณใช่ไหม?”* เสียงกรีดร้องโหยหวนนับร้อยชีวิตดังทะลักออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ เสียงนั้นดังจนแก้วแทบแตก มันไม่ใช่เสียงผ่านสัญญาณดิจิทัล แต่มันคือเสียงที่กรีดแทงเข้าไปในจิตวิญญาณโดยตรง มิลินกรีดร้องลั่นและถูกกระชากกลับเข้าไปในแล็ปท็อปด้วยแรงดึงดูดประหลาด หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับวูบลงเหลือเพียงความมืดมิด ผมเซถอยหลังจนสะดุ้งชนขอบโต๊ะทำงาน ลมหายใจหอบถี่ เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มแผ่นหลัง ทว่าอาจารย์เพชรกลับยืนยิ้มเยาะอย่างได้ใจ แสงไฟสีแดงจากหน้าจอโทรศัพท์สะท้อนในแววตาที่ไร้ซึ่งความเป็นมนุษย์ของเขา "สายถูกเชื่อมต่อแล้ว ก้อง..." อาจารย์เพชรเอ่ยกระซิบข้างหูผม ทั้งที่เขายืนอยู่ห่างออกไปหลายเมตร "และตอนนี้... มีบางอย่างกำลังไต่ขึ้นมาจากสายโทรศัพท์ เพื่อมาหาเจ้าถึงที่นี่แล้วล่ะครับ" ผมก้มลงมองสมาร์ตโฟนในมือ หน้าจอขึ้นสถานะ 'กำลังสนทนา' และปรากฏเงาดำรูปร่างประหลาด คล้ายเส้นผมสีดำยาวรุงรังนับพันเส้น กำลังพยายามดันทะลุผ่านกระจกหน้าจอโทรศัพท์มือถือออกมาทีละน้อย พร้อมกับกลิ่นเน่าเฟะของศพที่ลอยคละคลุ้งจนแทบอาเจียน! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งอาคมและโค้ดคอมพิวเตอร์ไปกับผมในตอนนี้นะครับ