ผีตู้กดน้ำจอมอาฆาต

“เฮ้ย! อย่ากดแรงนักสิวะ เครื่องมันเออเร่ออยู่!” เสียงตะคอกของก้องกิดาการดังแทรกความเงียบงันของโถงทางเดินชั้นหกในตึกออฟฟิศร้างกลางดึก เขาพุ่งตัวเข้าไปกระชากคอเสื้อพนักงานหนุ่มที่กำลังสติแตก รัวนิ้วใส่ปุ่มกดน้ำของตู้รุ่นโบราณสภาพสนิมเขรอะอย่างบ้าคลั่ง จนเหรียญสิบบาทในมือร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงก้องกังวาน พนักงานคนนั้นหันมา ดวงตาเบิกโพลง เส้นเลือดในตาขาวแตกเป็นปื้นแดงก่ำ “มันกินเงินผม… แต่ไม่ออก! ผมกระหาย… ผมจะเอา!” “ไอ้หมอนี่มันโดน ‘บั๊กวิญญาณ’ กินหัวแล้วก้อง!” เสียงแหลมเล็กใสของมิลินดังขึ้นผ่านหูฟังบลูทูธที่ก้องสวมอยู่ “ตรวจพบพลังงานลบสะสมในวงจรไฟฟ้าของตู้กดน้ำ แรงดันไฟสลับขั้วผิดปกติ นี่ไม่ใช่ระบบขัดข้องธรรมดาแล้ว นายดูที่หน้าจอดิจิทัลนั่นสิ” ก้องกิดาการหรี่ตามอง หน้าจอ LED ที่ควรจะแสดงตัวเลขราคา กลับปรากฏอักขระขอมโบราณเลือนลางสลับกับโค้ดภาษา C++ ที่วิ่งพล่านเหมือนงูพิษ น้ำในตู้ไม่ได้มีสีใสสะอาด แต่มันขุ่นมัวราวกับผสมด้วยของเหลวหนืดสีดำที่ขยับเขยื้อนได้เองเหมือนสิ่งมีชีวิต “ปล่อยผม!” พนักงานหนุ่มสะบัดตัวหลุด ก่อนจะกระแทกฝ่ามือลงบนตู้เต็มแรง ทันใดนั้น ตู้กดน้ำที่เคยตั้งนิ่งก็ส่งเสียงครางครืดคราด ราวกับกระดูกคนหัก เสียงเหล็กบิดเบี้ยวเสียดสีกันบาดแก้วหู พนักงานคนนั้นกรีดร้องสุดเสียงเมื่อสายไฟที่หลุดออกมาจากด้านหลังตู้พุ่งเข้าพันธนาการข้อมือเขาไว้เหมือนงูพิษ “มิลิน! ใช้ Script ‘ชำระล้างไอพี’ ด่วน!” ก้องตะโกน พลางควักแท็บเล็ตคู่ใจออกมา นิ้วเรียวยาวรัวบนคีย์บอร์ดเสมือนอย่างรวดเร็ว “กำลังประมวลผล… แต่ก้อง! ในตู้ไม่ได้มีแค่โปรแกรมขัดข้อง มันมีดวงจิตผีตู้กดน้ำอยู่ข้างใน! มันตายเพราะโดนไฟฟ้าช็อตตายตอนพยายามซ่อมเครื่องนี้เมื่อสิบปีก่อน แล้วถูกโปรแกรมเมอร์ฝึกหัดเขียนโค้ดทับถมจนตัวตนมันบิดเบี้ยว!” มิลินรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก “มันไม่ได้หิวแค่น้ำ แต่มันหิวกระแสไฟฟ้าจากร่างกายนาย!” ก้องกิดาการกัดฟันกรอด เขาหยิบยันต์ ‘ปิดล็อกพอร์ต’ ออกมาแปะลงบนหน้าจอ LED ทันทีที่สัมผัสพื้นผิวที่ร้อนจี๋เหมือนเหล็กเผาไฟ เสียงกรีดร้องโหยหวนของวิญญาณหญิงสาวที่ติดอยู่ในวงจรก็ดังสะท้อนก้องทั่วตึก น้ำสีดำพุ่งทะลักออกจากช่องปล่อยน้ำราดรดพนักงานที่โชคร้ายจนผิวหนังเริ่มไหม้เกรียม “ไสหัวไปซะ! ไอ้พวกกินเงินไม่คืน!” เสียงผีสาวแหบพร่าและทวีความบ้าคลั่ง ก้องไม่รอช้า เขาคว้าสายชาร์จแบตเตอรี่สำรองที่ดัดแปลงเป็นสายสิญจน์ไฟฟ้าพันรอบตู้กดน้ำ “กติกาของโลกนี้คือการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมนะแม่สาวน้อย เธอเอาเงินเขาไปแต่ไม่ส่งน้ำให้ นั่นมัน Violation of Terms and Conditions ชัดๆ!” ก้องตะคอกพลางกดปุ่ม ‘Execute’ บนหน้าจอแท็บเล็ต แรงดันไฟฟ้ามหาศาลไหลย้อนกลับเข้าไปในตู้ วงจรไฟฟ้าระเบิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วโถงทางเดิน กลิ่นเหม็นไหม้ของโอโซนผสมกับกลิ่นสาบศพตลบอบอวล ตู้กดน้ำสั่นไหวอย่างรุนแรงก่อนจะหยุดนิ่งสนิท พนักงานหนุ่มร่วงลงไปกองกับพื้น ลมหายใจแผ่วเบา ก้องรีบเข้าไปเช็คชีพจรพร้อมหยิบขวดน้ำมนต์ดิจิทัลหยดลงบนหน้าผากชายคนนั้น “รอดแล้ว…” ก้องถอนหายใจยาว พลางใช้มือเช็ดเหงื่อที่ซึมตามไรผม “เกือบไปแล้วไหมล่ะ มิลิน” “ก้อง… อย่าเพิ่งวางใจ” เสียงของมิลินสั่นเครือ “ฉันแฮ็กเข้าไปใน Log file ของตู้กดน้ำเครื่องนี้แล้ว สิ่งที่ฉันเจอ… มันไม่ใช่แค่ผีธรรมดาที่ตายเพราะอุบัติเหตุ” ก้องขมวดคิ้ว “หมายความว่าไง?” “ดูนี่สิ… บรรทัดสุดท้ายของโค้ดในระบบเครื่องนี้” มิลินฉายภาพโฮโลแกรมขึ้นมาบนอากาศ มันคือบรรทัดคำสั่งที่เขียนด้วยลายมือแบบที่ก้องจำได้แม่นยำ *‘โครงการทดสอบไวรัสผี เฟสที่ 1: การเปลี่ยนวิญญาณให้เป็นฐานข้อมูล’* ก้องกิดาการนิ่งอึ้ง หัวใจเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นตราประทับมุมขวาของโค้ดนั้น มันคือโลโก้สำนักเดียวกับที่พ่อของเขาเคยดูแล และเป็นลายเซ็นเดียวกับ ‘อาจารย์เพชร’ ศิษย์พี่ที่ควรจะหายสาบสูญไปนานแล้ว “นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญที่ผีมาสิงตู้กดน้ำ” ก้องพึมพำ “แต่นี่คือการทดลอง… พวกเขาใช้มนุษย์จริงๆ มาทำเป็นฐานข้อมูลวิญญาณในอุปกรณ์ไฟฟ้า” ทันใดนั้น เสียงกระดิ่งแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตของก้องก็ดังระงม มันไม่ใช่การแจ้งเตือนจากระบบ แต่เป็นข้อความส่งตรงเข้าเครื่องของเขา ก้องเปิดอ่านด้วยมือที่สั่นเทา มันคือคลิปวิดีโอสดที่ส่งมาจากเบอร์นิรนาม ในคลิปนั้น ก้องเห็นตัวเองในมุมมองจากกล้องวงจรปิดของตึกนี้ เห็นเหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนที่เขากำลังปราบผีอย่างชัดเจน และเสียงจากในคลิปที่หัวเราะเยาะออกมาผ่านลำโพงของแท็บเล็ตก็ทำให้เขาสะท้านไปทั้งตัว “ฝีมือพัฒนาขึ้นนี่… น้องชาย” เสียงของอาจารย์เพชรดังขึ้นชัดเจน “เสียดายนะที่ตู้กดน้ำนั่นมันแค่เครื่องฉายภาพลวงตา ส่วน ‘ตัวจริง’ ที่แกเพิ่งจะทำลายไปเมื่อกี้… ก็แค่ตัวทดสอบรุ่นแรกที่ฉันทิ้งไว้ล่อแกให้ติดกับ” ก้องหันขวับไปมองพนักงานที่นอนอยู่บนพื้น แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ ร่างของชายคนนั้นค่อยๆ สลายกลายเป็นพิกเซลสีดำ แล้วจางหายไปเหมือนสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ขาดหาย เหลือทิ้งไว้เพียงอุปกรณ์สวมใส่ที่เหมือนชุดเกราะล่องหนวางกองอยู่ “ถ้าแกอยู่ที่นี่…” ก้องกระซิบกับความว่างเปล่า “แล้วคนที่กำลังลบไฟล์ข้อมูลสำคัญในเซิร์ฟเวอร์หลักของสำนักพ่อฉันอยู่ตอนนี้… คือใครกัน?” ก่อนที่ก้องจะทันได้ขยับตัว ประตูด้านหลังของตึกที่ควรจะล็อกสนิทก็เปิดออกกว้าง พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่สวมชุดสูทเรียบกริบ แต่ในมือถือ ‘คทาอาคม’ ที่ปรับแต่งด้วยแผงวงจรไมโครชิป เขาคนนั้นยิ้มให้ก้องผ่านหน้ากากดิจิทัลที่ฉายแสงสีแดงวาบ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำลายความเยือกเย็นทั้งหมดในใจของก้องลงสิ้นซาก “ยินดีต้อนรับสู่เฟสที่สองนะก้อง… คราวนี้ เรามาลองดูกันว่า ถ้าวิญญาณของพี่สาวแกหลุดเข้าไปอยู่ในระบบเดียวกับผีตู้กดน้ำตัวเมื่อกี้ ผลลัพธ์จะเป็นยังไง?” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งอาคมและโค้ดคอมพิวเตอร์ไปกับผมในตอนนี้และตอนต่อไปนะครับ