ปะทะกับหมอผีสายมูโบราณ

"ของเล่นเด็กอมมือแบบนี้หรือที่แกเรียกว่า 'วิชาปราบผี' ก้องกิดาการ?" เสียงแหบพร่าเหมือนกระดาษทรายบดขยี้กันดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องเช่าใจกลางกรุง อาจารย์เพชรในชุดผ้าไหมสีตะกั่วก้าวเข้ามาในระยะประชิด กลิ่นธูปเก่าผสมกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยฟุ้งจนมิลินที่สถิตอยู่ในแล็ปท็อปถึงกับกระตุกสัญญาณภาพจนหน้าจอวูบวาบ ก้องกิดาการขยับแว่นสายตา พลางเลื่อนนิ้วผ่านทัชแพดอย่างใจเย็น มืออีกข้างคว้าสมาร์ทโฟนที่รันโค้ด Python ตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าไว้แน่น เขาไม่ตอบคำถามนั้นทันที แต่เลือกที่จะยิ้มมุมปาก—รอยยิ้มที่กวนประสาทที่สุดเท่าที่เขาจะทำได้ "วิชาของพี่... ถ้าให้ผมประเมินในเชิง Data Science มันก็แค่การเรียกใช้ API แบบดั้งเดิมที่เขียนด้วยภาษาที่ไม่มีใครใช้แล้วครับอาจารย์เพชร ส่วนของผมมันคือ Cloud-based Exorcism อัปเกรดเรียลไทม์ไม่ต้องรอวันพระใหญ่" ก้องโต้ตอบ เสียงของเขาเรียบนิ่งทว่าแฝงด้วยกระแสไฟฟ้าแห่งความท้าทาย อาจารย์เพชรแค่นหัวเราะ ดวงตาที่ลึกโหลจ้องมองก้องเหมือนมองมดปลวก ชายวัยกลางคนยกมือขวาขึ้น นิ้วที่พันด้วยสายสิญจน์ดำขลับดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เกิดแรงอัดอากาศมหาศาลจนหน้าต่างห้องเช่าสั่นสะเทือน ขวดโหลใส่วิญญาณที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของก้องร้าวเป็นทางยาว "เทคโนโลยีมีวันบั๊ก มีวันล่ม แต่อาคมที่กูสืบทอดมาจากครูบาอาจารย์นั้นเป็นอมตะ" อาจารย์เพชรเดินวนรอบห้อง ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม "แกมันก็แค่เด็กหลังห้องที่พยายามจะเอาอีเมลไปสู้กับคำสาปแช่ง คนอย่างแกไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าความกลัวที่แท้จริงมันเขียนโค้ดไม่ได้" ในแล็ปท็อป มิลินโผล่หัวออกมาจากหน้าต่างโปรแกรม เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะกระซิบผ่านหูฟังของก้อง *“ก้อง... ความดันอากาศในห้องนี้ผิดปกติมาก ไวรัสผีที่มันปล่อยออกมาเริ่มแทรกซึมเข้าสู่ระบบ LAN ของเราแล้ว ถ้าเราไม่รีบตัดวงจร มันจะยึดเครื่องเซิร์ฟเวอร์ของนาย!”* ก้องเหลือบมองแถบสถานะสีแดงที่กระพริบถี่ๆ บนหน้าจอ เขารู้ดีว่าหากแพ้ในครั้งนี้ ไม่ใช่แค่การเสียหน้า แต่หมายถึงการถูก 'ดีลีต' ทั้งวิญญาณและตัวตน "งั้นเรามาพิสูจน์กันไหมครับ" ก้องลุกขึ้นยืนเต็มความสูง มือถือเครื่องโปรดถูกปรับเปลี่ยนโหมดเข้าสู่ 'Kernel Debugging' "ถ้าวิชาของพี่คือของจริง พี่ก็น่าจะรู้ว่าในโลกยุคนี้... แม้แต่ผียังต้องมี IP Address และไอ้ผีที่คุณเลี้ยงไว้เนี่ย น่าจะอัปเกรด Firewall มาดีพอสมควรสินะ" "อวดดี!" อาจารย์เพชรคำราม ตวัดมือที่เต็มไปด้วยอักขระยันต์กลางอากาศ เกิดเป็นกลุ่มควันสีเขียวขุ่นพุ่งเข้าหาร่างของก้องอย่างรวดเร็ว ก้องไม่ถอยหลัง เขาดีดนิ้วสั่งคำสั่งสุดท้าย 'Execute_Purge_Sequence.exe' รหัสโปรแกรมที่เขาเขียนขึ้นเพื่อสลายพันธะทางไสยศาสตร์โดยเฉพาะถูกส่งออกไปผ่านคลื่นความถี่สูง แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นจากตัวเครื่องสมาร์ทโฟน ปะทะกับหมอกควันสีเขียวจนเกิดเสียงระเบิดดังปัง! เหมือนไฟช็อตแผงวงจร ควันจางลง อาจารย์เพชรชะงักไปครู่หนึ่ง ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้น แต่มันไม่ใช่ความโกรธธรรมดา มันคือความตื่นตระหนก เพราะยันต์ที่เขาเพิ่งปล่อยออกไปถูก 'แยกส่วน' เหมือนไฟล์ที่โดนแอนตี้ไวรัสจัดการจนไม่เหลือชิ้นดี "เป็นไปไม่ได้... แกทำอะไรกับอาคมของกู!" อาจารย์เพชรตะโกนลั่น ห้องทั้งห้องเริ่มสั่นคลอน อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์รอบตัวส่งเสียงหวีดร้องแหลมสูง ก้องกิดาการยืนหอบหายใจเล็กน้อย เขาขยับแว่นอีกครั้ง คราวนี้ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความมั่นใจ "ผมไม่ได้ทำอะไรครับ ผมแค่รันคำสั่ง 'Uninstall' สิ่งที่พี่พยายามยัดเยียดให้โลกไซเบอร์เท่านั้นเอง และเชื่อผมเถอะพี่... ในโลกที่มีผมเป็น Admin พี่ไม่มีวันชนะ" จังหวะที่ก้องคิดว่าเขาเป็นผู้คุมเกม เสียงของอาจารย์เพชรกลับเปลี่ยนไป มันกลายเป็นเสียงทุ้มต่ำและสอดประสานกันหลายชั้นเหมือนคนสิบคนพูดพร้อมกัน พร้อมกับที่ไฟในห้องดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีแดงจากจอแล็ปท็อปที่มิลินค้างอยู่ "แกคิดว่าตัวเองเป็น Admin งั้นเหรอ ก้องกิดาการ..." เสียงนั้นดังก้องมาจากทุกทิศทาง ไม่ใช่แค่จากปากของอาจารย์เพชร ก้องหันไปมองหน้าจอแล็ปท็อป และเขาก็ต้องตัวเย็นเฉียบ เมื่อเห็นว่าไฟล์ข้อมูลของมิลินกำลังถูกเปลี่ยนนามสกุลเป็นนามสกุลไฟล์ที่ไม่รู้จัก และที่แย่ไปกว่านั้น... ในเงาสะท้อนของหน้าจอดำมืด เขาเห็นร่างของใครบางคนที่ยืนอยู่ข้างหลังอาจารย์เพชร ร่างนั้นไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มันคือโปรแกรมที่เขาสร้างขึ้นมาเองเมื่อสามปีก่อน—โปรแกรมที่เขาควรจะลบมันทิ้งไปแล้ว มิลินกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดก่อนสัญญาณภาพจะตัดไป "ก้อง! หนีไป! มันไม่ได้มาคนเดียว... มันแฮ็กเอา 'ตัวตนเก่า' ของนายมาด้วย!" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งอาคมและโค้ดคอมพิวเตอร์ไปกับผมในตอนนี้และตอนต่อไปนะครับ