วิชาปราบผีด้วยเซนเซอร์

“ถ้ามึงยังไม่หยุดเขย่ากล่องเซนเซอร์นั่น กูสาบานเลยว่าจะเขียนโค้ดลบไฟล์ความทรงจำมึงทิ้งตั้งแต่วันที่มึงยังไม่รู้จักคำว่าฮาร์ดไดรฟ์!” เสียงของผมแผดผ่านความเงียบงันของบ้านไม้สักเก่าแก่ที่กลิ่นสาบปลวกและกลิ่นเน่าของซากหนูคละคลุ้งไปทั่ว ก้องกิดาการอย่างผมไม่ได้กำลังตื่นตระหนก แต่ผมกำลังหงุดหงิดที่อุปกรณ์ไฮเทคราคาสามหมื่นบาทในมือมันดันส่งสัญญาณเตือนภัยมั่วซั่วเพราะแรงสั่นสะเทือนจากฝ่ามืออันสั่นเทาของ ‘มิลิน’ วิญญาณสาวที่นั่งขดตัวเป็นก้อนแสงสีฟ้าจางๆ อยู่บนไหล่ผม มิลินชี้มือผ่านทะลุตัวผมไปทางโถงทางเดินที่มืดมิด “ก้อง... ฉันไม่ได้เขย่า แต่มันมีแรงดันอากาศผิดปกติจากฝั่งซ้ายของกำแพงต่างหาก นายไม่เห็นเหรอว่าค่าพิกัดในจอมันวิ่งวนเป็นเลขศูนย์ติดต่อกันมาสามวิแล้ว” ผมชะงัก สายตาหรี่มองหน้าจอแท็บเล็ตที่เชื่อมต่อกับระบบ ‘Ghost-Sensor Array’ ซึ่งผมดัดแปลงมาจากเครื่องจับการเคลื่อนไหวของกองทัพ เส้นกราฟที่ควรจะนิ่งสนิทกลับพุ่งกระฉูดเป็นรูปคลื่นไซน์ที่ผิดธรรมชาติ มันไม่ใช่ผีธรรมดาที่สิงสู่อยู่ในบ้านร้างหลังนี้ แต่มันคือ ‘โค้ดเน่า’ ที่อาจารย์เพชรเคยเตือนไว้... ไวรัสไสยศาสตร์ที่ถูกฝังไว้ในโครงสร้างไม้! “ถอยไป” ผมสั่งเสียงเรียบ ปรับสวิตช์บนเซนเซอร์ให้เข้าสู่โหมด ‘Detect & Destroy’ ผมวางอุปกรณ์ลงบนพื้นไม้ที่ผุพังอย่างแผ่วเบา แสงเลเซอร์สีเขียวอ่อนพุ่งกระจายออกจากฐานเซนเซอร์ กวาดไปทั่วห้องโถงราวกับเรดาร์ตรวจจับศัตรู ทันใดนั้น เงาร่างสีดำทะมึนที่ดูเหมือนกลุ่มก้อนควันพิษก็ปรากฏขึ้นจากรอยแยกของกำแพง มันเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง แต่เซนเซอร์ของผมไวกว่า มันส่งเสียง ‘ติ๊ด’ แหลมเล็กพร้อมปล่อยคลื่นความถี่สูงออกมาตัดผ่านอากาศ เสียงกรีดร้องที่ฟังดูเหมือนเสียงโมเด็มรุ่นเก่าที่กำลังพยายามเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตดังลั่นบ้าน ผีตนนั้นหยุดชะงัก ร่างที่ควบแน่นเริ่มบิดเบี้ยวและแตกตัวออกเป็นพิกเซลสีดำ “ดีมาก!” ผมยิ้มมุมปาก “เจอกันหน่อยเป็นไง เจ้าของบ้านไม่ได้เชิญ แต่อยากลองของดีเทคโนโลยีไทยแลนด์ดูใช่ไหมล่ะ” มิลินกระโจนออกจากไหล่ผมเข้าไปสมทบ เธอใช้มือโปร่งแสงที่เต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้ารัวคีย์บอร์ดเสมือนที่สร้างขึ้นกลางอากาศ เพื่อปิดกั้นเส้นทางหนีของวิญญาณตนนั้น “ก้อง! มันกำลังพยายามเจาะเข้าสู่ระบบเครือข่ายของเซนเซอร์นาย มันจะย้อนรอยกลับไปหาไอพีแอดเดรสของนาย!” “ให้มันลองดู” ผมคว้าเครื่องมือขึ้นมา นิ้วมือรัวบนจอด้วยความเร็วสูงกว่าปกติ “ฉันวางกับดักบั๊ก (Bug Trap) ไว้ในพอร์ตที่หกแล้ว ถ้ามันกล้าเข้ามาในเน็ตเวิร์กของฉัน มันจะได้เห็นว่าการโดน ‘ล้างเครื่อง’ ในโลกหลังความตายมันทรมานแค่ไหน” บ้านทั้งหลังสั่นสะเทือน บานหน้าต่างไม้เก่าๆ กระแทกเปิดปิดเองด้วยความแรงจนแทบจะหลุดออกจากบานพับ เสียงหวีดหวิวของวิญญาณตนนั้นแปรเปลี่ยนเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนคนหลายคนพูดพร้อมกัน แต่นั่นไม่ได้ทำให้หัวใจผมเต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม ความตื่นเต้นที่ได้เห็นวิทยาศาสตร์ปะทะกับไสยศาสตร์ทำให้เลือดในกายผมสูบฉีดอย่างมีพลัง ทันใดนั้น หน้าจอแท็บเล็ตดับวูบลง พร้อมกับความมืดมิดที่เข้าครอบงำไปทั่วบ้านอย่างฉับพลัน เสียงทุกอย่างเงียบสนิทลงราวกับถูกกดปุ่ม Mute “มิลิน...?” ผมเรียกเบาๆ ความเย็นยะเยียบเกาะกุมที่ต้นคอ “ก้อง... อย่าหันไปข้างหลัง” เสียงของมิลินสั่นเครือและเบาหวิวราวกับจะสลายตัว “เซนเซอร์ของนายไม่ได้จับแค่ผีตนเดียว แต่มันเพิ่งตรวจพบ... ‘แอดมิน’ ตัวจริงที่กำลังยืนอยู่หลังนายตอนนี้” ผมค่อยๆ หันกลับไปช้าๆ ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นเงาร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเข้มยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางความมืด ใบหน้าของเขามีรอยยิ้มที่ดูคุ้นเคยจนน่าขนลุก มันไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นอาจารย์เพชรที่ควรจะอยู่ห่างออกไปหลายร้อยกิโลเมตร “เทคโนโลยีใช้ได้นี่ก้องกิดาการ” เสียงเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ เขาขยับมือเบาๆ หน้าจอแท็บเล็ตในมือผมก็สว่างวาบขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้มันไม่ได้แสดงค่าความร้อนหรือพิกัดผี แต่มันแสดงภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดในห้องนอนของผม... ภาพที่ผมกำลังนอนหลับในคืนนี้เมื่อสามปีก่อน... ภาพที่ผมไม่เคยรู้เลยว่ามีใครแอบถ่ายไว้ “แก... เข้ามาในระบบความปลอดภัยของฉันได้ยังไง” ผมถาม มือที่ถือเซนเซอร์เริ่มกำแน่นจนสั่น อาจารย์เพชรเดินเข้ามาใกล้จนแสงเลเซอร์สีเขียวสะท้อนบนแว่นตาของเขา “ในโลกที่ทุกอย่างเป็นข้อมูล ก้องเอ๋ย... นายลืมไปหรือเปล่าว่าคนที่เป็นคนสอนวิธีเขียนโค้ดผีให้นายคนแรก คือฉันเอง... และที่สำคัญ นายลืม ‘ไฟล์ลับ’ ที่นายแอบซ่อนไว้ในฐานข้อมูลของสำนักไปแล้วหรือยัง?” เขาเอื้อมมือมาแตะที่หน้าอกซ้ายของผม ตรงที่ผมเคยฝังชิปความจำบางอย่างเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่พ่อยังอยู่ ก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูผมด้วยน้ำเสียงที่ทำให้วิญญาณมิลินถึงกับกรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว “ไฟล์นั้นไม่ได้มีไว้ให้คนธรรมดาอย่างนายถือครอง... แต่มันมีไว้เพื่อคืนชีพสิ่งที่แกพยายามจะลบมาตลอดชีวิต” ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบรรทัดแห่งอาคมและโค้ดคอมพิวเตอร์ไปกับผมในตอนนี้และตอนต่อไปนะครับ