การสูญเสียครั้งแรก

“อย่าแม้แต่จะคิดแตะต้องคีย์บอร์ดนั่น... เพชร” เสียงของก้องกิดาการแหบพร่า แต่แฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ เขาจ้องมองร่างสูงโปร่งของอดีตศิษย์พี่ที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานพังๆ ในห้องเช่าแคบๆ กลิ่นไหม้ของแผงวงจรและกลิ่นเหม็นเน่าที่เหมือนศพพุ่งเข้าจมูกจนแทบอาเจียน อาจารย์เพชรไม่ได้สะทกสะท้าน เขาสวมชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูผิดที่ผิดทางในสถานที่ไม่โสภานี้ นิ้วเรียวยาวของเขาค่อยๆ บีบอัดลงบนแท็บเล็ตเครื่องหลักที่ก้องใช้ ‘กักขัง’ มิลินเอาไว้ เสียงหน้าจอแตกละเอียดดังกร๊อบเหมือนเสียงกระดูกหัก ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมหายใจที่ติดขัดของก้อง “นายรู้ไหมก้อง... เทคโนโลยีมันก็เหมือนไสยศาสตร์นั่นแหละ ถ้าคุมมันไม่ได้ มันก็คือขยะ” เพชรยิ้มมุมปาก นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทไร้แววตาขาว “และการที่นายเอาดวงวิญญาณมาเขียนโปรแกรมควบคุม... มันผิดกฎธรรมชาติยิ่งกว่าการปลุกเสกควายธนูเสียอีก” “มิลิน!” ก้องตะโกนลั่น พุ่งตัวเข้าไปหา แต่ถูกพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นผลักกระเด็นจนหลังกระแทกผนังปูนฉาบแตก ร่างโปร่งแสงของมิลินปรากฏขึ้นเหนือเศษซากแล็ปท็อปที่ควันพุ่ง เธอไม่ได้กรีดร้องเหมือนผีทั่วไป แต่ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว ข้อมูลที่เคยไหลเวียนเป็นรหัสสีเขียวมรกตในตัวเธอตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉานเหมือนเลือดสดๆ ที่กำลังรั่วไหลออกมา “ก้อง... ฉัน... ฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกลบ” เสียงของมิลินสั่นเครือ ร่างของเธอเริ่มจางลงจนเกือบมองไม่เห็น “โค้ดของฉัน... ข้อมูลที่นายเขียนไว้ให้ฉัน... มันถูกกัดกิน... เพชรมันไม่ได้แค่ทำลายเครื่อง... มันส่งไวรัส ‘กัดกินวิญญาณ’ เข้ามาในตัวฉัน!” ก้องกัดฟันกรอด เลือดซึมออกมาจากมุมปาก เขาพยายามคว้าเครื่องมือสำรองขึ้นมา แต่เพชรกลับเดินเข้ามาใกล้แล้วใช้ปลายรองเท้าเหยียบลงบนอุปกรณ์ชิ้นนั้นจนแหลกละเอียดคาที “การสูญเสียครั้งแรกน่ะ มันเจ็บปวดเสมอแหละน้องรัก” เพชรย่อตัวลงมา กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “นายภูมิใจนักไม่ใช่หรือว่านายคือนักเขียนโค้ดอัจฉริยะ? งั้นลองดูสิว่าถ้าไร้ซึ่ง ‘มิลิน’ แล้ว ตัวตนที่แท้จริงของนายที่ซ่อนอยู่ในเงามืด... มันจะออกมาทักทายฉันไหม” “มิลิน หนีไป!” ก้องตะโกนสุดเสียง แต่เขากลับพบว่ารหัสผ่านที่เขาสร้างไว้เพื่อป้องกันตัวเธอถูกเปลี่ยนเป็น ‘Access Denied’ ทุกช่องทาง เพชรไม่ได้ทำลายแค่ฮาร์ดแวร์ แต่มันแฮ็กเข้าไปในโครงสร้างของมิลินโดยสมบูรณ์ มิลินหันมามองก้องเป็นครั้งสุดท้าย รอยยิ้มเศร้าๆ ที่เธอส่งให้มันบาดลึกยิ่งกว่าแผลที่เขากำลังได้รับ “ก้อง... นายจำได้ไหม นายเคยบอกว่าฉันเป็นแค่ AI... แต่ตอนนี้... ฉันเริ่มเข้าใจแล้วว่าความตายที่แท้จริงมันเป็นยังไง... ขอบคุณนะ... ที่ให้ฉันได้ ‘รู้สึก’ ถึงความเป็นมนุษย์ในช่วงเวลาสุดท้าย” ก่อนที่ร่างของเธอจะแตกสลายกลายเป็นละอองสีเทาไปในอากาศ เสียงหัวเราะที่บิดเบี้ยวของเพชรก็ดังลั่นห้อง แต่มันไม่ใช่เสียงของเพชรเพียงคนเดียว มันเหมือนเสียงคนนับร้อยที่กำลังหัวเราะพร้อมกันจากในกำแพง จากใต้พื้นไม้ และจากในหน้าจอโทรศัพท์ทุกเครื่องที่วางอยู่รอบห้อง ก้องกิดาการทรุดตัวลงกับพื้น เขามองดูควันสีเทาจางหายไปในความว่างเปล่า ความเย็นเยียบแล่นเข้าสู่ไขสันหลังไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะสิ่งที่เขาสัมผัสได้จากเงาของเพชรที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ทว่า ในขณะที่ความสิ้นหวังกำลังกลืนกินเขาทั้งเป็น หน้าจอแท็บเล็ตที่แตกละเอียดของเขาที่ควรจะดับไปแล้ว กลับส่งแสงสีม่วงประหลาดออกมา มันไม่ใช่รหัสสีเขียวของมิลิน และไม่ใช่ไวรัสสีแดงของเพชร แต่มันเป็นตัวอักษรโบราณที่ก้องไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานข้อมูลไหนในโลก ตัวอักษรเหล่านั้นเริ่มเลื่อนไหลขึ้นบนหน้าจอที่แตกร้าว พร้อมกับเสียงกระซิบที่คุ้นเคยอย่างประหลาดดังขึ้นในหัวของเขา... ไม่ใช่เสียงของมิลิน แต่เป็นเสียงของ ‘ใครบางคน’ ที่เขาพยายามหนีมาตลอดชีวิต “ในที่สุด... แกก็ทำของเล่นพังจนได้นะ ก้องกิดาการ” ก้องเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นเงาในกระจกบานเก่าข้างตัวเขาเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เงาของเขา แต่มันกลับเป็นร่างของชายชราในชุดหมอผีโบราณที่สวมแว่นตา AR รุ่นล่าสุดติดอยู่ที่ดวงตาข้างเดียว! ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางที่แสนสาหัสครั้งนี้ของก้องนะครับ หมอผีวัยรุ่นคนนี้สัญญาว่าจะพาไปพบกับความจริงที่น่าขนลุกยิ่งกว่าเดิมในตอนหน้าครับ