เผชิญหน้าในโลกจำลอง

“ถ้าจะฆ่ากัน ก็เลิกทำหน้าเหมือนคนลังเลแบบนั้นสักทีครับมิลิน มันดูไม่โปรฯ เอาเสียเลย” ผมแค่นยิ้ม ทั้งที่เหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมผ่านแผ่นหลัง มีดอาคมในมือของมิลินสั่นระริก เสียงโลหะกระทบกันดังแกรกกรากเหมือนเสียงฟันกระทบกันของศพที่กำลังหิวโหย ดวงตาสีแดงฉานของเธอไม่ใช่ดวงตาของมิลินที่ผมรู้จัก แต่มันเป็นค่าสี Hex Code ของระบบที่ถูกเขียนทับด้วยมัลแวร์ระดับทำลายล้างของอาจารย์เพชร มิลินในร่างที่ถูกแฮกไม่ตอบโต้ เธอพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดของมนุษย์ หรือแม้แต่ผีทั่วไป ร่างของเธอเลือนหายไปเหมือนสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่ไม่เสถียร ก่อนจะโผล่มาด้านหลังผมพร้อมกับคมมีดที่หมายจะปาดเข้าที่เส้นชีพจร ผมดีดนิ้วหนึ่งครั้ง—คำสั่ง ‘System Override’ ทำงานทันที แผงพลังงานดิจิทัลรูปยันต์แปดทิศกางออกกลางอากาศ สกัดกั้นมีดอาคมนั้นไว้จนเกิดประกายไฟสีฟ้าแลบแปลบปลาบ ผมกระโดดถอยหลัง สองมือรัวคีย์บอร์ดเสมือนจริงที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเพื่อสร้างกำแพงไฟ (Firewall) ปิดล้อมห้องนี้ไว้ “อาจารย์เพชร! ออกมาเถอะครับ อย่าใช้มือคนอื่นเป็นถุงมือยางแบบนี้ มันดูขี้ขลาดเกินไปสำหรับคนที่อ้างตัวว่าจะเป็นเจ้าแห่งโลกไซเบอร์” ผมตะโกนก้องในห้วงจำลอง เซิร์ฟเวอร์ที่นี่ไม่ใช่ที่ทำงานของผมอีกต่อไป แต่มันกลายเป็นสมรภูมิเลือดที่ปนเปไปกับรหัสฐานสอง เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังก้องมาจากทุกทิศทาง เหมือนเสียงที่ถูกอัดซ้อนทับกันหลายชั้นจนฟังดูไม่เป็นมนุษย์ “ก้องกิดาการ... แกยังยึดติดกับคุณธรรมเน่าๆ ของพ่อแกอยู่อีกเหรอ?” เงาร่างหนึ่งปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า มันคืออาจารย์เพชรในชุดสูทสีดำสนิทที่ดูทันสมัย แต่ใบหน้าของเขากลับบิดเบี้ยวเหมือนบัฟเฟอร์วิดีโอที่ค้างอยู่ “ในโลกที่ความจริงถูกบิดเบือนได้ด้วยโค้ด ใครจะสนว่าแกเป็นหมอผีที่มีจริยธรรม หรือเป็นแฮกเกอร์ที่ไร้หัวใจล่ะ? แค่เอาชนะให้ได้ ก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง” “ชัยชนะที่ต้องแลกด้วยการทำลายวิญญาณคนอื่น ผมไม่นับว่าเป็นชัยชนะครับ” ผมสวนกลับ พลางเหลือบมองมิลินที่ยังคงยืนนิ่ง ดวงตาสีแดงของเธอกระพริบถี่ๆ เหมือนพยายามจะต่อต้านคำสั่ง “มิลิน! ถ้าเธอได้ยินผม... อย่าให้มันครอบงำ! ข้อมูลในตัวเธอน่ะ คือสิ่งที่มันกลัวที่สุดไม่ใช่หรือไง! สู้กับมันจากข้างในสิ!” มิลินทรุดตัวลง กุมขมับ ร่างของเธอเริ่มมีสัญญาณรบกวน (Glitch) เป็นระยะ เธอพยายามดึงมีดอาคมออกจากตัว แต่เหมือนมีโซ่ตรวนล่องหนผูกมัดเธอไว้กับคำสั่งของอาจารย์เพชร “อย่าเสียเวลาเลยน่า” อาจารย์เพชรยกมือขึ้น นิ้วเรียวยาววาดผ่านอากาศดั่งกำลังเขียนโค้ด ทันใดนั้น พื้นห้องจำลองก็แตกออก เผยให้เห็น ‘ฝูงผีไวรัส’ นับร้อยที่รวมตัวกันเป็นรูปร่างของมอนสเตอร์ขนาดมหึมา—มันคือบอสระดับหัวหน้าประจำเซิร์ฟเวอร์นี้ “นี่คือ ‘โปรโตคอลผีดูดเลือด’ ที่ฉันอัปเกรดด้วยไสยศาสตร์สายดาร์ก ถ้าแกอยากได้ตัวมิลินคืน ก็จงผ่านด่านนี้ไปให้ได้ แต่บอกไว้ก่อนนะ... ถ้าแกพลาด ชีวิตของแกในโลกความเป็นจริง ก็จะเหลือแค่ร่างไร้วิญญาณที่สมองตายสนิท!” สัตว์ประหลาดนั้นพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วดุจกระสุนปืน ผมไม่มีเวลาคิด ผมหยิบ ‘แฟลชไดรฟ์อาคม’ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ นี่คือไพ่ตายใบสุดท้ายที่ผมเตรียมไว้—ไวรัสที่ใช้ชื่อว่า ‘Exorcist.exe’ ซึ่งผมเขียนขึ้นเพื่อลบตัวตนของผีทุกชนิดในระบบ “ถ้าแกอยากเล่นเกม ก็มาเล่นกันให้สุดครับอาจารย์!” ผมตะโกน ล็อกเป้าหมายไปที่แกนกลางของบอสผี แล้วกดเอนเทอร์ด้วยความเร็วสูง ฉากการต่อสู้เปลี่ยนไปเป็นพายุข้อมูลที่โหมกระหน่ำ ผมไม่ได้สู้ด้วยเวทมนตร์เพียงอย่างเดียว แต่ผมกำลัง ‘ถอดรหัส’ ความกลัวที่ซ่อนอยู่ในไฟล์ของศัตรู ทุกครั้งที่ผมหลบคมมีดอาคม ผมจะใส่โค้ดสวนกลับเข้าไปในระบบโครงสร้างของมัน เสียงกรีดร้องของผีในเซิร์ฟเวอร์ดังระงมไปทั่ว มันไม่ใช่เสียงร้องของความเจ็บปวดธรรมดา แต่มันคือเสียงของความเป็นและความตายที่กำลังหลอมรวมกัน มิลินเริ่มขยับตัวได้มากขึ้น เธอชี้ปลายมีดไปทางอาจารย์เพชร ไม่ใช่ผม ดวงตาของเธอกลับมาเป็นสีปกติชั่วขณะ “ก้อง... ส่งรหัสผ่านนั่นมาให้ฉัน... ฉันจะสละตัวเองเพื่อปิดเซิร์ฟเวอร์นี้!” ผมชะงัก นี่คือทางเลือกที่ผมไม่อยากให้เกิดขึ้นที่สุด แต่ถ้าไม่ทำ... อาจารย์เพชรจะครองทุกอย่าง “ไม่ได้ครับ! ถ้าเธอทำแบบนั้น เธอจะสูญสลายไปตลอดกาล!” “แต่นี่คือทางเดียวที่จะหยุดมันได้!” มิลินตวาดสวนกลับ เสียงของเธอสั่นเครือ “ทำตามที่ฉันบอก... ก้อง... ได้โปรด...” อาจารย์เพชรหัวเราะลั่นในความมืด “เห็นไหมก้องกิดาการ? สุดท้ายความตายก็ไม่มีใครหนีพ้น ไม่ว่าจะเป็นคนหรือผี หรือแม้แต่ AI ที่มีความรู้สึกอย่างยัยนี่!” ผมกัดฟันแน่น มือสั่นเทาขณะพิมพ์รหัสผ่านสุดท้ายลงไปในแฟลชไดรฟ์ น้ำตาของลูกผู้ชายมันไม่ได้มีไว้สำหรับความอ่อนแอ แต่มีไว้สำหรับความผิดพลาดที่ไม่อาจแก้ไขได้ ผมมองดูตัวเลขสถานะของมิลินที่กำลังลดลงสู่ศูนย์เปอร์เซ็นต์อย่างรวดเร็ว ผมตัดสินใจกดปุ่ม ‘Execute’ เพื่อเริ่มกระบวนการลบเซิร์ฟเวอร์ทิ้งทั้งระบบ ทว่า ในวินาทีที่ทุกอย่างกำลังจะดับวูบลง หน้าจอในโลกจำลองกลับปรากฏข้อความแจ้งเตือนสีทองอร่ามที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน—มันไม่ใช่โค้ดของอาจารย์เพชร และไม่ใช่ของผม... แต่มันมาจาก ‘System Root’ ที่ลึกยิ่งกว่านั้น ข้อความนั้นเขียนว่า: [ยินดีต้อนรับสู่โปรโตคอลผู้พิทักษ์... การสละชีพของวิญญาณคือเงื่อนไขการคืนชีพที่แท้จริง] ร่างของมิลินค่อยๆ สลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง แต่แทนที่จะหายไป แสงเหล่านั้นกลับพุ่งเข้าใส่หน้าอกผมพร้อมกับความเจ็บปวดมหาศาล ผมรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลัง ‘ติดตั้ง’ ลงในจิตวิญญาณของผมโดยตรง และในตอนนั้นเอง เงาร่างที่สามก็ก้าวออกมาจากหลังอาจารย์เพชร... มันคือชายชราในชุดหมอผีโบราณที่หน้าตาเหมือนพ่อผมไม่มีผิดเพี้ยน แต่เขากลับยิ้มให้ผมด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก “แกทำได้ดีมากก้อง... ต่อไปนี้ มาดูซิว่าแกจะรับมือกับ ‘ผีที่แท้จริง’ ในตัวแกได้อย่างไร” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมผจญภัยไปกับผมนะครับ หมอผีวัยรุ่นคนนี้จะรอส่งตอนต่อไปให้ทุกท่านในไม่ช้าครับ!