หลงทางในโลกไซเบอร์มรณะ

"แกคิดว่ารหัสลับนั่นมันคือทางรอดเหรอ ก้อง? มันคือหลุมศพที่ฉันขุดรอไว้ให้แกต่างหากล่ะ" เสียงของอาจารย์เพชรไม่ได้ดังมาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในกะโหลกศีรษะของผม ราวกับมีใครเอาสว่านไฟฟ้ามาเจาะเข้าที่ขมับ แสงสีฟ้าเขียวสลัวจากหน้าจอโน้ตบุ๊กตัวเก่งของผมเริ่มบิดเบี้ยว มันไม่ใช่พิกเซลที่รวน แต่เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นกำลังฉีกกระชากมิติของหน้าจอให้กลายเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ที่พร้อมจะกลืนกินทุกอย่างเข้าไป "มิลิน! สั่งรันคำสั่ง Kill Switch เดี๋ยวนี้! อย่าให้มันเข้าถึงพอร์ตเชื่อมต่อได้!" ผมตะโกนลั่นห้อง ทำได้เพียงใช้มือกำขอบโต๊ะไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ร่างโปร่งแสงของมิลินในชุดเดรสสีขาวซีดจางที่ปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ผมไม่ได้ดูตื่นตระหนกเหมือนทุกครั้ง เธอกลับยืนนิ่ง ดวงตาสีขุ่นมัวของเธอมองไปยังใจกลางรอยแยกของมิติดิจิทัลนั้นด้วยความโหยหา "ก้อง... ฉันพยายามแล้ว แต่นี่ไม่ใช่ไวรัส แต่มันคือพิธีกรรม กฎของฟิสิกส์กำลังถูกเขียนทับด้วยอาคม" ก่อนที่ผมจะได้โต้ตอบ แรงกระชากมหาศาลก็เหวี่ยงร่างของผมเข้าสู่ความว่างเปล่าที่เต็มไปด้วยเส้นใยแสงสีเลือด ความรู้สึกเหมือนถูกฉีกออกเป็นพิกเซลเล็กๆ นับล้านชิ้นทำเอาผมแทบอาเจียน นี่ไม่ใช่การฝันไป แต่มันคือการอัปโหลดจิตวิญญาณเข้าสู่ระบบที่บิดเบี้ยวของอาจารย์เพชร ผมลืมตาขึ้นอีกครั้ง พบว่าตัวเองยืนอยู่กลางกรุงเมืองที่คุ้นตา แต่ไม่ใช่กรุงเมืองที่ผมรู้จัก ตึกรามบ้านช่องถูกสร้างขึ้นจากโค้ดสีแดงฉานที่ไหลวนเหมือนสายน้ำ ท้องฟ้าไม่มีดวงอาทิตย์ มีเพียงตาข่ายวงจรไฟฟ้าขนาดมหึมาที่แผ่ขยายปกคลุมไปทั่ว ทุกย่างก้าวที่ผมเดิน เสียงฝีเท้าของผมดังก้องเหมือนเสียงพิมพ์ดีดที่ถูกรัวด้วยความเร็วสูง "ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์ 'การทำลายล้างครั้งสุดท้าย' ครับน้องชาย" เสียงนั้นดังมาจากทุกทิศทาง ผมหันไปมองรอบตัว เห็นร่างของชายในชุดสูทสีเทาเนี้ยบกริบยืนอยู่บนยอดตึกที่บิดเบี้ยว อาจารย์เพชรกำลังยกแก้วไวน์ในโลกเสมือนขึ้นจิบ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยความเวทนา "แกทำไปทำไม เพชร? เรื่องแค้นของพ่อกับอาจารย์ มันไม่เกี่ยวอะไรกับเทคโนโลยีที่แกกำลังทำลายเลยนะ" ผมเค้นเสียงถาม รวบรวมสมาธิเพื่อเรียกใช้ 'ยันต์ดิจิทัล' ที่ผมเขียนโค้ดซ่อนไว้ในนาฬิกาข้อมือ แต่เครื่องมือสื่อสารของผมกลับกลายเป็นเพียงเศษเหล็กที่ไม่มีสัญญาณตอบรับ อาจารย์เพชรหัวเราะเบาๆ เสียงของเขาทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจ "เทคโนโลยีคือวิวัฒนาการของไสยศาสตร์ ก้อง นายมัวแต่ยึดติดกับกระดาษยันต์เก่าๆ โดยไม่รู้เลยว่าวิญญาณก็คือข้อมูล... และข้อมูลที่ไม่มีคนควบคุม ก็คือขยะที่รอการลบ นายคิดว่านายเป็นคนปราบผี แต่ที่จริงนายเป็นแค่บั๊กตัวหนึ่งในระบบที่ฉันกำลังจะฟอร์แมตทิ้งต่างหาก" เขาสะบัดมือเบาๆ พื้นดินใต้เท้าผมก็กลายเป็นหลุมลึกที่เต็มไปด้วยเหล่าผีร้ายที่ถูกเข้ารหัสด้วยไวรัส พวกมันไม่ใช่ผีธรรมดา แต่มีอวัยวะที่ถูกแทนที่ด้วยสายเคเบิลและแผงวงจร เสียงโหยหวนของพวกมันเหมือนเสียงโมเด็มที่พยายามเชื่อมต่อเน็ตในยุค 90 แผดเผาแก้วหูจนแทบแตก "มิลิน! อยู่ไหน!" ผมตะโกนหาคู่หู แต่รอบตัวผมกลับว่างเปล่า "เธอน่ะเหรอ? เธอเป็นแค่ไฟล์ขยะที่มีชีวิต เธอถูกแยกส่วนไปเรียบร้อยแล้ว ก้อง" อาจารย์เพชรยิ้มมุมปาก "ดูนั่นสิ..." เขากางนิ้วออก บนหน้าจออากาศปรากฏภาพของมิลินที่ถูกขังอยู่ในกรงไฟฟ้าสีม่วง เธอกำลังกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดขณะที่ข้อมูลความทรงจำของเธอถูกดูดออกไปทีละน้อย ผมรู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งพล่านจนขีดสุด ตรรกะเหตุผลที่ผมเคยใช้ปกป้องตัวเองถูกโยนทิ้งไป ผมกัดฟันจนได้กลิ่นเลือดคละคลุ้งในปาก "ถ้าแกอยากให้ฉันเป็นบั๊ก... ฉันก็จะแสดงให้เห็นว่าบั๊กตัวนี้แหละที่จะทำลายระบบของแกจนพังยับเยิน!" ผมไม่ได้ใช้ยันต์ ไม่ได้ใช้โค้ดคอมพิวเตอร์ แต่ผมหยิบ 'ลูกแก้วอาคมโบราณ' ที่ผมเคยคิดว่ามันไร้ค่าออกมากำไว้แน่น แล้วกระแทกมันลงบนพื้นดินดิจิทัลจนเกิดแรงสั่นสะเทือนมหาศาล ระบบจำลองความฝันเริ่มรวน รอยร้าวสีขาวปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าที่เคยเป็นตาข่ายวงจรไฟฟ้า อาจารย์เพชรหน้าเปลี่ยนสี เขาเริ่มร่ายมนตร์ผ่านแป้นพิมพ์ลอยตัวที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าด้วยความเร็วสูง "แกคิดว่าแกจะคุมกฎของที่นี่ได้งั้นเหรอ!" "ฉันไม่ได้คุมกฎที่นี่ เพชร" ผมตะคอกกลับ สายตาของผมเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทด้วยอิทธิพลของพลังวิญญาณที่ผมยอมแลกด้วยอายุขัย "ฉันแค่จะรีบูตมัน... ด้วยวิธีของหมอผี!" ทันใดนั้น แสงสีขาวสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาจากลูกแก้ว มันลบล้างทุกอย่างรอบตัว ร่างของอาจารย์เพชรเริ่มกระตุกและบิดเบี้ยวเหมือนคลิปวิดีโอที่ไฟล์เสีย ผมพุ่งเข้าหาเขาท่ามกลางมิติที่กำลังแตกสลาย แต่ในวินาทีที่มือของผมกำลังจะคว้าคอเสื้อของเขาไว้ ภาพเหตุการณ์หนึ่งก็กระแทกเข้ามาในหัวสมองของผมอย่างรุนแรง นั่นไม่ใช่ภาพของอาจารย์เพชร แต่มันคือภาพของ 'พ่อ' ที่ยืนถือมือถือเครื่องเดียวกับที่ผมใช้ในปัจจุบันอยู่หน้าหลุมศพของใครบางคน... คนที่หน้าตาเหมือนผมทุกประการ! เสียงกระซิบจากในความมืดที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นข้างหู "ก้อง... นายไม่ใช่โปรแกรมเมอร์คนแรกที่ถูกส่งมาที่นี่ แต่เป็นลำดับที่ 22 ต่างหาก" ร่างของอาจารย์เพชรค่อยๆ จางหายไป แต่ทิ้งคำพูดสุดท้ายไว้ด้วยเสียงที่แหบพร่า "ยินดีด้วยน้องชาย... นายเพิ่งจะทำลายจุดเซฟพอยท์สุดท้ายของตัวเองทิ้งไปแล้ว" ความมืดมิดเข้าปกคลุมทุกอย่าง และสิ่งที่ผมเห็นเมื่อลืมตาขึ้นในโลกแห่งความจริง คือมิลินที่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม... แต่เธอกำลังถือมีดอาคมเล่มเดียวกับที่พ่อผมเคยใช้ และดวงตาของเธอก็ไม่ใช่สีหม่นเหมือนเคย แต่มันเป็นสีแดงฉานของระบบที่ถูกแฮกไปเรียบร้อยแล้ว ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและเจ้าผีตัวแสบมาจนถึงจุดนี้ หวังว่าตอนหน้าทุกคนจะยังอยู่ช่วยกันลุ้นนะครับ!