อัปเกรดอาวุธระดับเทพ

“หยุดมือเดี๋ยวนี้ก้อง! นายกำลังทำให้ระบบประสาทตัวเองโอเวอร์โหลดจนสมองจะไหม้อยู่แล้วนะ!” เสียงกรีดร้องของมิลินดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของผม แต่มันไม่ใช่เสียงที่หูได้ยิน แต่มันดังมาจากหน่วยความจำในแล็ปท็อปที่เชื่อมต่ออยู่กับกะโหลกศีรษะของผมโดยตรง นิ้วมือของผมยังคงรัวลงบนคีย์บอร์ดเสมือนที่ลอยคว้างอยู่กลางอากาศ ตัวเลขสีเขียวพรั่งพรูไหลทะลักออกมาจากปลายนิ้วเหมือนกระแสน้ำกรดที่กัดกินอากาศธาตุ ผมมองเห็นโครงสร้างวิญญาณของเงาตัวเองที่แยกตัวออกมาบนพื้น มันไม่ใช่เงามืดธรรมดา แต่มันคือชุดคำสั่ง ‘Ghost.exe’ ที่สมบูรณ์แบบที่สุดที่ผมเคยเขียนขึ้นมา แต่มันกลับทรยศผมด้วยการขยับแขนขาอย่างอิสระ... มันกำลังยิ้ม “มิลิน... ถ้าฉันไม่ทำแบบนี้ อาจารย์เพชรจะตามหาเราเจอก่อนที่ฉันจะจบโปรเจกต์ ‘Spirit Lens’ นะ” ผมแค่นยิ้ม มือข้างหนึ่งกุมขมับที่เต้นตุบๆ ด้วยความเจ็บปวดราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง “การมองเห็นไสยศาสตร์ในรูปแบบโค้ด มันไม่ได้มีไว้ให้คนธรรมดาใช้ แต่ฉันไม่ใช่คนธรรมดาตั้งแต่แตะต้องไอ้นี่แล้ว” ผมคว้าแว่น VR รุ่นดัดแปลงพิเศษที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน มันไม่ใช่แว่น VR สำหรับเล่นเกมราคาถูก แต่มันคือโครงสร้างโลหะผสมยันต์อาคมและเซนเซอร์ตรวจจับคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่ต่ำ ผมบรรจงใส่เลนส์แก้วปลาทูที่ผ่านการปลุกเสกด้วยโค้ดคำสั่ง ‘ล้างบาง’ ลงไปในกรอบ “นายกำลังจะทำอะไร?” มิลินปรากฏตัวขึ้นข้างๆ ในรูปของโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อน ดวงตาของเธอฉายแวววิตก “นั่นมันยังเป็นแค่ต้นแบบ มันยังไม่ถูกทดสอบกับจิตวิญญาณจริงๆ นะก้อง” “ก็นี่ไง... หนูทดลองอยู่ในห้องนี้แล้ว” ผมบุ้ยปากไปทางเงาที่เริ่มลุกขึ้นยืนบนผนังห้อง มันขยายร่างจนสูงติดเพดาน ดวงตาของมันเป็นสีแดงก่ำเหมือนจอดิสเพลย์ที่พังยับเยิน ผมสวมแว่น VR นั้นลงบนใบหน้า ทันใดนั้น โลกทั้งใบก็ดับวูบลง ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยภาพกริดสีนีออนที่ซ้อนทับอยู่บนความจริง ทุกอย่างรอบตัวผมถูกถอดรหัสออกมาเป็นสมการฟิสิกส์วิญญาณ ผมเห็น ‘เงา’ ของตัวเองในรูปแบบของชุดคำสั่งที่กำลังรั่วไหล (Memory Leak) มันไม่ใช่ผี แต่มันคือไวรัสที่เลียนแบบจิตวิญญาณ “เจ๋งชะมัด...” ผมพึมพำขณะใช้นิ้วเลื่อน ‘เมาส์อากาศ’ ในมือ ปรับค่า Contrast ของเลนส์เพื่อซูมเข้าไปที่จุดอ่อนของเงานั้น มันคือบรรทัดคำสั่งที่เขียนว่า *‘Execute_Control_Master’* ซึ่งน่าจะเป็นรหัสลับที่อาจารย์เพชรฝังไว้ในตัวผมเมื่อตอนที่เราสู้กันครั้งก่อน ผมหัวเราะในลำคอ นี่คือการดวลระหว่างโปรแกรมเมอร์กับโปรแกรมเมอร์ ไม่ใช่การร่ายมนตร์ใส่กันเหมือนนิยายโบราณ ผมพิมพ์รหัสคำสั่งชุดใหม่ลงไปในอากาศด้วยความเร็วสูง: *‘Override_Logic_Root_Access_Granted’* “มิลิน ส่งพลังงานสำรองมาที่แว่นตอนนี้!” ผมสั่ง เสียงของผมเริ่มสั่นเครือจากความร้อนที่แผ่ออกมาจากแว่น “ถ้าส่งไป นายอาจจะสติหลุดไปเลยนะ!” “ส่งมา!” มิลินกัดฟัน ส่งสัญญาณดิจิทัลพุ่งตรงเข้าสู่แว่น VR ผมรู้สึกเหมือนถูกกระชากวิญญาณออกจากร่างชั่วขณะ ภาพตรงหน้าเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ก่อนจะเห็นเงาของตัวเองกรีดร้องด้วยคลื่นความถี่สูงที่ทำให้แก้วน้ำในห้องแตกกระจาย ผมยื่นมือออกไปในอากาศ คว้าหมับเข้าที่คอของเงานั้นผ่านหน้าจอ VR ไม่ใช่การจับด้วยมือ แต่เป็นการจับด้วย ‘Logic Gate’ ผมกดปุ่ม Enter ในใจฉับพลัน! เสียงระเบิดดังปัง! เหมือนไฟชอร์ตขนาดใหญ่ เงาร่างนั้นสลายตัวกลายเป็นฝุ่นผงข้อมูลที่กระจายไปทั่วห้อง ผมถอดแว่นออกด้วยความเหนื่อยหอบ เหงื่อท่วมตัวราวกับเพิ่งไปวิ่งมาราธอนมา หายใจหอบถี่มองดูผลงานของตัวเองบนหน้าจอมอนิเตอร์ที่แสดงผลกราฟนิ่งสนิท “สำเร็จไหม?” มิลินถามเบาๆ ผมยังไม่ทันได้ตอบ ประตูล็อบบี้ห้องทำงานของผมที่ปิดตายอยู่ก็เปิดออกช้าๆ พร้อมกับเสียงปรบมือที่ดังเยือกเย็น แขกที่ไม่ได้รับเชิญก้าวเข้ามาในห้อง ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีเทาเรียบกริบ กลิ่นกำยานจางๆ ลอยมาพร้อมกับเขา—อาจารย์เพชร “อัปเกรดตัวเองได้ดีนี่ ก้อง... แต่ลืมนึกไปหรือเปล่าว่าแว่น VR ของนาย ไม่ได้แสดงผลแค่สิ่งที่นายอยากเห็น แต่มันยังส่งสัญญาณ ‘ตำแหน่ง’ ของนายให้ฉันด้วย” อาจารย์เพชรชี้มือมาที่แล็ปท็อปของผม หน้าจอที่เคยเป็นสีฟ้าพุ่งพรวดเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความที่ปรากฏขึ้นมาว่า: *‘Connection Compromised: Ghost Spy Found’* ก่อนที่ผมจะตั้งตัวได้ อาจารย์เพชรก็กดปุ่มบางอย่างบนสมาร์ทโฟนของเขา ผนังห้องของผมเริ่มร้าวออกเป็นรอยแตกประหลาด และจากรอยร้าวนั้น... กองทัพเงาสีดำนับสิบตนก็ค่อยๆ คืบคลานออกมา พร้อมกับดวงตาที่จ้องมองมาที่ผมด้วยความหิวโหย “ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์ใหม่ของฉันนะน้องชาย... โปรเจกต์ที่ชื่อว่า ‘การทำลายล้างครั้งสุดท้าย’” ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของผมและเจ้าแล็ปท็อปตัวแสบนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับผม