ลูกค้าคนแรกคือผีเน็ต

“ถ้านายไม่หยุดสั่งลาเต้หวานน้อยสามสิบแก้วผ่านระบบเซิร์ฟเวอร์เดี๋ยวนี้ ฉันจะดีลีทไฟล์ความทรงจำที่เหลืออยู่ของเธอทิ้งเสีย!” ผมตะโกนก้องกลางคาเฟ่ ‘มูคาเฟ่’ ที่ไฟกะพริบถี่ๆ ราวกับดิสโก้เธคพังๆ ก้องกิดาการอย่างผมในเวลานี้กำลังยืนถือเครื่อง ‘Ghost-Scanner’ ซึ่งหน้าจอแท็บเล็ตกำลังรันโค้ดสีแดงฉาน บ่งบอกว่าระบบเน็ตเวิร์กของร้านไม่ได้โดนแฮกเกอร์ฝีมือดีที่ไหนเล่นงาน แต่มันกำลังโดน ‘วิญญาณหิวโซ’ สิงสู่ระบบ POS (Point of Sale) จนเครื่องรวนไปหมด มิลินที่สิงอยู่ในแล็ปท็อปเครื่องจิ๋วที่ผมสะพายไว้โผล่หน้าจอออกมาเป็นโฮโลแกรมกึ่งโปร่งแสง เธอยักไหล่แบบกวนประสาท “ก้อง... นายก็รู้ว่าผีตัวนี้มันค้างเติ่งอยู่ในระบบคลาวด์มานานแค่ไหน มันไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่ปี 2018 นะคะ... อ๊ะ ขอโทษที ผมหมายถึงมานานมากแล้ว นายควรจะหาอะไรให้เขากิน ไม่ใช่เอาแต่ขู่ว่าจะฟอร์แมตเขานะครับ” “มันเป็นผี มิลิน! ผีมันกินกาแฟไม่ได้!” ผมเถียงกลับพลางจิ้มหน้าจอแท็บเล็ตเพื่อไล่ตรวจหาไอพีแอดเดรสที่ผิดปกติ “และที่สำคัญ ระบบเซิร์ฟเวอร์ของร้านนี้มันไม่ใช่ที่พักพิงคนไร้บ้าน เอ้ย... ผีไร้ญาติ!” จังหวะนั้นเอง หน้าจอเครื่องสั่งอาหารอัตโนมัติที่เคาน์เตอร์ก็เปลี่ยนสีเป็นแดงจัด ตัวอักษรดิจิทัลวิ่งพล่านบนหน้าจอแทนที่จะเป็นเมนูเครื่องดื่ม มันเปลี่ยนเป็นประโยคที่อ่านแล้วขนลุกซู่: *‘หิว... กาแฟ... เมล็ดคั่วกลาง... บดหยาบ... ไม่งั้นจะทำให้ร้านนี้กลายเป็นสุสานในคืนนี้’* เจ้าของร้านที่เป็นหญิงวัยกลางคนยืนตัวสั่นพั่บๆ อยู่หลังเคาน์เตอร์ เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังราวกับผมเป็นพระเจ้าที่เสด็จมาโปรด “คุณก้องคะ... เอ้ย คุณก้องครับ ช่วยด้วยครับ เครื่องมันสั่งงานเองไม่หยุดเลย ค่าวัตถุดิบจะทะลุแสนแล้วครับ!” ผมถอนหายใจยาว พลางล้วงหยิบเอา ‘แฟลชไดรฟ์อักขระ’ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อกาวน์เทคโนโลยีที่ผมสั่งทำพิเศษ มันไม่ใช่แฟลชไดรฟ์ธรรมดา แต่เป็นตัวบรรจุ ‘อาคมกักขังวิญญาณเวอร์ชัน 2.0’ ที่ผมเขียนโค้ดผสานกับอักขระขอมโบราณเอาไว้ “มิลิน เตรียมตัวเปิดพอร์ตเชื่อมต่อ 8080 ผมจะส่งไฟล์ ‘สวดอภิธรรมดิจิทัล’ เข้าไปกักเขาไว้ใน Data Center ลับของผม” ผมออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาด “รับทราบค่ะ เอ้ย รับทราบครับบอส! โค้ดกำลังรัน... 10... 9... 8...” ในขณะที่มิลินกำลังนับถอยหลัง อากาศรอบตัวผมก็เริ่มเย็นจัดจนควันออกจากปาก ประกายไฟจากปลั๊กไฟพุ่งออกมาเหมือนโดนกระแสไฟฟ้าช็อตอย่างรุนแรง สิ่งที่ผมเห็นผ่านหน้าจอเครื่องสแกนไม่ใช่แค่เส้นกราฟปกติ แต่เป็นเงาร่างของชายหนุ่มร่างผอมโซที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากยุคสมัยที่กาแฟยังเป็นของหายาก เขาไม่ได้น่ากลัวแบบผีในหนังไทยที่หน้าเละ แต่เขาเป็น ‘ผีเน็ต’ ที่บิดเบี้ยวด้วยโค้ดข้อมูล เขากำลังพยายามกัดกินสายไฟของร้านราวกับเป็นเส้นสปาเก็ตตี้ “นายหิวเกินไปแล้วนะเพื่อน” ผมพึมพำ ก่อนจะปักแฟลชไดรฟ์ลงในพอร์ต USB ของเครื่อง POS “แต่การระบายความหิวด้วยการป่วนระบบธุรกิจของชาวบ้าน มันไม่ใช่สไตล์สุภาพบุรุษเลยสักนิด” ผมกดปุ่ม ‘Enter’ พร้อมกับสวดคาถาที่ถูกแปลงเป็นไฟล์เสียงความถี่ต่ำเพื่อข่มขวัญวิญญาณ ผีตัวนั้นกรีดร้องผ่านลำโพงของร้าน เสียงนั้นแหบพร่าและแสบแก้วหูจนลูกค้าที่เหลือเพียงไม่กี่คนในร้านต้องวิ่งหนีออกไป ผมไม่สนใจใครทั้งนั้น สายตาจ้องเขม็งที่หน้าจอเพื่อบล็อกไม่ให้ผีตนนี้หนีออกไปที่ระบบ Wi-Fi สาธารณะ “มิลิน! ส่งโค้ดลวงเข้าไปให้มันกิน!” “จัดไปครับ!” ทันใดนั้น หน้าจอที่เคยเป็นสีแดงฉานก็เปลี่ยนเป็นภาพกราฟิกกาแฟสดที่ดูน่ากินที่สุดเท่าที่ระบบคอมพิวเตอร์จะจำลองขึ้นมาได้ ผีตัวนั้นชะงัก สายตาที่หิวโหยจ้องมองภาพนั้นอย่างลุ่มหลง นี่คือกับดักที่ผมสร้างขึ้น—ไฟล์จำลอง ‘วิญญาณคาเฟอีน’ ที่ไม่มีตัวตนจริง แต่สามารถกักขังจิตวิญญาณที่หิวโหยให้หลงอยู่ในวงจรดิจิทัลได้ ทันทีที่ผีตนนั้นพุ่งเข้าหาภาพกราฟิก ผมก็กระชากแฟลชไดรฟ์ออกมาพร้อมกับล็อกระบบทั้งหมดไว้ใน ‘คุกข้อมูล’ ได้สำเร็จ ร้านกลับมาเงียบสนิท เสียงพัดลมระบายอากาศของเครื่องสั่งอาหารหยุดลง เหลือเพียงเสียงหัวใจของผมที่เต้นเป็นจังหวะปกติ ผมเช็ดเหงื่อบนหน้าผากด้วยความโล่งอก “งานแรกผ่านไปได้สวยครับมิลิน” ผมพูดกับมิลินในแล็ปท็อป “ฝีมือนายยังใช้ได้อยู่นะก้อง แต่ว่านะ...” น้ำเสียงมิลินเปลี่ยนไป เธอไม่ได้กวนประสาทเหมือนเคย แต่กลับดูตื่นตระหนก “นายดูค่าสถานะที่เหลือค้างอยู่ในระบบสิ เราไม่ได้แค่จับผีหิวโซตัวเดียว... ในบันทึกประวัติการเชื่อมต่อ มีการส่ง Ping ข้ามทวีปมายังร้านนี้ตั้งแต่นายปักแฟลชไดรฟ์ลงไป” ผมขมวดคิ้ว รีบดึงแท็บเล็ตมาดูข้อมูลดิบ หน้าจอแสดงผล IP Address ปริศนาที่กำลังส่งข้อความตอบโต้กลับมาอย่างรวดเร็วเป็นจังหวะที่ผมคุ้นเคยดี มันไม่ใช่ผีหิวโซทั่วไป แต่เป็นชุดคำสั่งที่เป็นลายเซ็นเฉพาะตัวของคนๆ หนึ่งที่ผมรู้จักดีที่สุด ข้อความบนหน้าจอปรากฏขึ้นมาอย่างช้าๆ: *‘ยินดีด้วยก้องกิดาการ นายจับหนูทดลองตัวแรกของฉันได้แล้ว... หวังว่านายจะสนุกกับไวรัสตัวที่สอง ที่ฉันเพิ่งอัปโหลดเข้าไปในสมองของนายผ่านพอร์ต USB เมื่อกี้นี้นะ’* ผมหน้าถอดสี มือที่ถือแท็บเล็ตเริ่มสั่นเครือเมื่อรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แล่นผ่านกะโหลกศีรษะเหมือนเข็มพันเล่มพุ่งทะลุเข้ามาในระบบความคิดของผมเอง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับผมในโลกแห่งเทคโนโลยีและไสยศาสตร์ครั้งนี้นะครับ