ผีเสื้อตัวจิ๋วกับความลับมหาศาล

หน้าจอมือถือของผมสั่นระรัวจนแทบจะหลุดออกจากอุ้งมือ เสียง ‘แจ้งเตือน’ ที่ดังขึ้นพร้อมกันทั่วตึกไม่ใช่เสียงแอปพลิเคชันธรรมดา แต่มันคือเสียงความถี่ต่ำที่สั่นประสาทจนฟันผมเริ่มขบเข้าหากัน ก้องกิดาการ... อย่าเพิ่งสติแตก นี่มันแค่โค้ดที่รันผิดพลาด ผมบอกตัวเองแบบนั้น แต่เมื่อเหลือบไปเห็นไอคอน ‘ผีเสื้อสีคราม’ ที่กระพือปีกดุกดิกอยู่บนหน้าจอสมาร์ทโฟนของทุกคนในสำนักงาน ผมก็รู้ทันทีว่ามันไม่ใช่แค่บั๊กของระบบ "ก้อง! หยุดเดี๋ยวนี้! นายกำลังเชื่อมต่อกับสิ่งที่ไม่ควรแตะต้อง" มิลินโผล่พรวดออกมาจากหน้าจอแล็ปท็อปของผม ร่างโปร่งแสงของเธอสั่นสะท้าน ดวงตาที่เคยเป็นประกายซุกซนตอนนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว "ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยมิลิน! ฉันแค่กดรับสัญญาณจากเพชร มันส่งอะไรมากันแน่?" ผมตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวที่ดังออกมาจากลำโพงโทรศัพท์ เสียงนั้นเริ่มเปลี่ยนจากสัญญาณดิจิทัลกลายเป็นเสียงโหยหวนของมนุษย์ที่ถูกทรมาน ผมกวาดสายตามองไปรอบออฟฟิศ เพื่อนร่วมงานของผมแต่ละคนนิ่งงันราวกับถูกแช่แข็ง ดวงตาของพวกเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อนๆ เหมือนกับสีของผีเสื้อในหน้าจอ นั่นคือสัญญาณ... สัญญาณของการดึงข้อมูลดิบ แต่ในกรณีนี้ สิ่งที่ถูกดึงไม่ใช่ข้อมูลในฮาร์ดดิสก์ แต่มันคือ ‘จิตวิญญาณ’ "ไอ้สารเลวนั่น..." ผมกัดฟันแน่น มือข้างหนึ่งคว้าสายแลนกระชากออกจนพอร์ตเสียหาย แต่อีกฝ่ายไม่ได้ใช้อินเทอร์เน็ตผ่านสายแลน แต่มันใช้โครงข่าย 5G ที่ครอบคลุมทั้งอาคาร "มิลิน สแกนหาต้นตอของโค้ดผีเสื้อตัวนี้เดี๋ยวนี้ อย่าให้มันดูดวิญญาณคนพวกนี้ไปได้!" มิลินพุ่งตัวเข้าไปในฐานข้อมูลของอาคารอย่างรวดเร็ว "มันไม่ได้แค่ดูด ก้อง... มันกำลังทำ ‘สำเนา’ ดวงวิญญาณ! เพชรไม่ได้อยากแค่ฆ่าคน แต่เขาต้องการเก็บฐานข้อมูลวิญญาณมนุษย์ไว้ในคลาวด์เพื่อสร้างกองทัพ AI ที่มีสำนึกของมนุษย์จริงๆ!" ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังผม นี่มันไม่ใช่ไสยศาสตร์แบบที่ผมคุ้นเคย แต่มันคือ ‘ไสยศาสตร์ดิจิทัล’ ที่ข้ามขีดจำกัดของศีลธรรมไปไกลเกินกว่าใครจะจินตนาการได้ ผมรีบพิมพ์ชุดคำสั่ง (Script) เพื่อทำลายการเชื่อมต่อ แต่ทว่า... ทุกครั้งที่ผมพิมพ์โค้ด ‘Kill Process’ ร่างกายของคนในออฟฟิศก็เริ่มทรุดลงราวกับถูกดึงพลังชีวิตออกไป "ถ้าฉันตัดสัญญาณพวกนี้ ทุกคนต้องตาย เพราะวิญญาณถูกตรึงไว้กับเซิร์ฟเวอร์ไปแล้ว" ผมพึมพำ น้ำเสียงสั่นเครือ ความมั่นใจในฐานะโปรแกรมเมอร์หนุ่มผู้เก่งกาจสั่นคลอนเป็นครั้งแรก "นายต้องไปที่ห้องเซิร์ฟเวอร์ชั้นใต้ดินก้อง เพชรอยู่ที่นั่น... เขาไม่ได้ส่งสัญญาณมาจากระยะไกล เขาอยู่ในตึกนี้!" มิลินชี้ไปที่แผนผังอาคารที่เธอย่อส่วนลงมาวางบนหน้าจอ "เขากำลังทำพิธี ‘บรรจุวิญญาณลงซิลิคอน’ นายมีเวลาไม่ถึงห้านาที ก่อนที่ผีเสื้อตัวสุดท้ายจะบินออกจากจอและทำให้สมองของทุกคนกลายเป็นหน้ากระดาษเปล่า" ผมไม่รอช้า คว้ากระเป๋าใส่อุปกรณ์ปราบผีที่ดัดแปลงเป็น Gadget ไฮเทควิ่งออกจากโต๊ะทำงาน แรงกดดันในอากาศเปลี่ยนไป ทุกก้าวย่างที่ผมเหยียบลงบนพื้น ดูเหมือนพื้นกระเบื้องจะสั่นไหวราวกับมีร่างของคนนับพันซ่อนอยู่ข้างใต้ มันไม่ใช่แค่บริษัทไอที แต่มันคือ ‘สุสานดิจิทัล’ ขนาดมหึมา ประตูห้องเซิร์ฟเวอร์ถูกล็อคด้วยระบบไบโอเมตริกซ์ แต่สำหรับผม... แค่เข็มจิ้มซิมการ์ดกับความเข้าใจในช่องโหว่ของระบบก็เพียงพอแล้ว ประตูเลื่อนเปิดออกช้าๆ ภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงไฟสีฟ้าจากตู้แร็ค (Rack) เรียงรายเป็นทิวแถว ชายในชุดสูทสีเข้มยืนหันหลังให้ผม เขากำลังจิ้มนิ้วลงบนคีย์บอร์ดเสมือนที่ลอยอยู่กลางอากาศ เสียงหัวเราะแผ่วเบาของเขาดังประสานกับเสียงพัดลมระบายความร้อนของเซิร์ฟเวอร์ "นายมาช้าไปนะก้องกิดาการ" เพชรไม่หันมามอง แต่เขารู้ตัวว่าผมอยู่ตรงนั้น "วิญญาณของพนักงานทั้งตึกตอนนี้ถูกอัปโหลดขึ้น Cloud เรียบร้อยแล้ว นายเห็นผีเสื้อนั่นไหม? มันไม่ใช่แมลง แต่มันคือ ‘แคปซูลบรรจุความจำ’ ของพวกเขาทุกคน" "แกทำไปเพื่ออะไรเพชร? แกมันบ้าไปแล้ว!" ผมยกเครื่องแสกนผีคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเล็งไปที่เขา เพชรหมุนเก้าอี้กลับมา ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวจนเกือบโปร่งใส แต่ที่น่ากลัวที่สุดคือดวงตาของเขา... มันไม่มีม่านตา มีเพียงสัญลักษณ์ ‘ผีเสื้อสีคราม’ ที่ขยับไปมาอยู่ภายใน "เพื่อความอมตะไงล่ะ ก้อง... มนุษย์ที่เหลืออยู่แค่ร่างกายที่เน่าเปื่อย ส่วนจิตวิญญาณที่ถูกอัปเกรดด้วย AI จะอยู่ได้ตลอดกาลในโลกไซเบอร์" เขาผายมือไปที่หน้าจอหลัก ซึ่งแสดงกราฟิกวิญญาณจำนวนมหาศาลที่กำลังถูกจัดระเบียบเหมือนไฟล์ข้อมูล เขากดปุ่ม Enter อีกครั้ง ครั้งนี้หน้าจอหลักปรากฏภาพที่ทำให้หัวใจผมแทบหยุดเต้น มันไม่ใช่ภาพของพนักงานที่ถูกดูดวิญญาณ แต่เป็นภาพ ‘พ่อของผม’ ที่ถูกขังอยู่ในกรงขังดิจิทัลภายในระบบนี้ พ่อกำลังเงยหน้าขึ้นมองกล้องด้วยสีหน้าทรมาน ปากของพ่อขยับเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างก่อนที่ระบบจะตัดภาพไปที่ใบหน้าของเพชรอีกครั้ง "พ่อแกเป็น ‘ไฟล์หลัก’ ที่ทำให้ระบบนี้เสถียรที่สุด" เพชรแสยะยิ้ม "ถ้าแกอยากช่วยพ่อ แกต้องตัดสินใจ... ว่าจะทำลายระบบนี้ทิ้งพร้อมกับวิญญาณพ่อ หรือจะยอมปล่อยให้ทุกคนในตึกตาย เพื่อรักษาเสี้ยววิญญาณของพ่อแกไว้ให้คงอยู่ตลอดไปในฐานะระบบปฏิบัติการของโลกใบใหม่นี้" ผมยืนนิ่ง มือที่ถือเครื่องมือสั่นเทา ความเงียบงันในห้องเซิร์ฟเวอร์บีบคั้นจนเหมือนอากาศหายใจจะหมดลง ผมมองดูรหัสผ่านที่ต้องใส่เพื่อทำลายระบบ... มันมีชื่อของพ่อผมสลักอยู่บนปุ่ม ‘Delete’ นั้นเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในเส้นทางสายมูและไซเบอร์ไปกับผมนะครับ หมอผีวัยรุ่นขอตัวไปตั้งสติกับความลับนี้ก่อนครับ