เสียงจากความเงียบ

“มิลิน! อย่ามัวแต่คำนวณค่าพลังงานไร้สาระ รีบทำอะไรสักอย่างกับสัญญาณคลื่นรบกวนนั่นสิครับ! พื้นใต้เท้าเรามันไม่ได้กำลังยุบตัว แต่มันกำลัง ‘หายไป’!” ผมตวาดลั่นพลางคว้าขอบโต๊ะเหล็กในห้องแล็บที่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง กลิ่นอับชื้นของดินเก่าแก่และกลิ่นกำมะถันจางๆ พุ่งทะลุคอนกรีตขึ้นมาปะทะจมูกจนแสบไปถึงโสตประสาท เสียงเปรี๊ยะของกระแสไฟฟ้าที่วิ่งพล่านในอากาศคล้ายกับเสียงกระดูกมนุษย์ที่กำลังถูกบดขยี้ด้วยแรงกดมหาศาล มิลินในร่างโฮโลแกรมสีฟ้าหม่นที่สั่นไหวอยู่เหนือแป้นพิมพ์ แววตาของเธอไม่ใช่ความสดใสเหมือนทุกครั้ง แต่มันเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน “ก้อง... ระบบตรวจจับความร้อนของฉันไม่ได้อ่านค่าสิ่งมีชีวิตนะ แต่มันกำลังอ่านค่า ‘ความตาย’ ที่ทับซ้อนกันเป็นล้านๆ ชั้น... พระแม่เจ้า! นั่นมันไม่ใช่ผีระดับอาจารย์เพชร แต่มันคือ... สิ่งที่ถูกขังไว้ก่อนที่โลกไซเบอร์จะถือกำเนิดขึ้นเสียอีก!” ผมไม่รอฟังคำอธิบายต่อ ลมหายใจหอบถี่ของผมสอดประสานกับเสียงครืนๆ ของชั้นดินที่แยกออกเผยให้เห็นความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่งราก เบื้องล่างนั้นไม่ใช่รากฐานตึก แต่มันคือโครงสร้างของสุสานที่ถูกเขียนด้วยอักขระเลขฐานสองผสมกับยันต์โบราณที่ส่องแสงสีเลือดวูบวาบ ผมหยิบ 'Ghost-Drive' รุ่นอัปเกรดขึ้นมาเตรียมรันคำสั่ง แต่ทันใดนั้น เสียงบางอย่างก็ดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางความโกลาหล *“...ช่วย... ด้วย...”* เสียงนั้นไม่ได้มาจากลำโพง แต่มันดังก้องอยู่ในสมองของผม ราวกับถูกกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่าและเย็นเยียบจนเส้นขนลุกชัน มันไม่ใช่เสียงของอาจารย์เพชร และไม่ใช่เสียงที่หุ่นยนต์ตัวไหนจะสังเคราะห์ขึ้นมาได้ แต่มันคือเสียงของมนุษย์... เสียงของผู้หญิงที่แฝงไปด้วยความทรมานจากการถูกจองจำนับศตวรรษ “ได้ยินไหมมิลิน?” ผมถาม พลางเพ่งมองลงไปในหลุมมืดนั่น มิลินหยุดนิ่ง ร่างของเธอพร่าเลือนลง “ฉันไม่ได้ยิน... ก้อง อย่าบอกนะว่าคุณถูกแทรกแซงทางจิตน่ะ?” “มันไม่ใช่การแทรกแซง แต่มันคือการ ‘เชื่อมต่อ’...” ผมตัดสินใจในวินาทีนั้น ผมถอดแว่น AR ออกแล้วโยนทิ้งไปทางหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองตรงไปยังความมืดมิดเบื้องล่าง ผมสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดที่ชวนให้ผมอยากจะกระโดดลงไปพิสูจน์ความจริง ผมเอื้อมมือออกไปในอากาศว่างเปล่า อักขระสีทองเริ่มปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วของผมโดยสัญชาตญาณ—พลังที่ผมพยายามปฏิเสธมาตลอดชีวิตจากการเป็นทายาทสำนักผี “ก้อง! คุณจะทำบ้าอะไร!” มิลินกรีดร้องเมื่อเห็นผมกำลังจะร่ายมนตร์บทที่ห้ามแตะต้อง “ถ้าเรามัวแต่ใช้ตรรกะในโลกที่กฎฟิสิกส์ถูกฉีกทิ้ง เราก็มีแต่จะตายครับมิลิน... บางทีการสู้กับผีด้วย AI มันก็ไม่พอ เราต้องใช้ ‘วิญญาณ’ แลกด้วย” ทันใดนั้น แรงสั่นสะเทือนหยุดกึก ทุกอย่างเงียบสงัดจนได้ยินแม้แต่เสียงการเต้นของหัวใจตัวเอง ความมืดในหลุมเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่างของหญิงสาวในชุดโบราณที่ขาดวิ่น ผิวหนังของเธอเต็มไปด้วยสายเคเบิลและแผงวงจรที่ฝังลงไปในเนื้อเยื่อ รอยแผลเป็นเหล่านั้นดูเหมือนรอยต่อของข้อมูลที่ผิดพลาด ดวงตาของเธอเบิกกว้าง สีดำสนิทของนัยน์ตาสะท้อนภาพใบหน้าของผม เธอไม่ได้โกรธแค้น แต่มันคือความเวทนา *“เจ้าเด็กโง่... เจ้าคิดว่าเจ้ากำลังไล่ล่าเขา... แต่ความจริงแล้ว เจ้าต่างหากที่เป็นกุญแจดอกสุดท้าย...”* ร่างนั้นขยับเข้ามาใกล้ผมผ่านความว่างเปล่า ปลายนิ้วที่เย็นจัดเหมือนน้ำแข็งสัมผัสที่หน้าผากของผม ความทรงจำนับล้านไหลทะลักเข้ามา—ภาพอาจารย์เพชรที่กำลังร่ายรำอยู่หน้าแท่นพิธีที่ทำจากเซิร์ฟเวอร์คอมพิวเตอร์ ภาพเหล่าดวงวิญญาณที่ถูกอัปโหลดเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของไวรัส และภาพของ... พ่อของผม ที่ถูกขังอยู่ในห้องลับที่ไม่มีใครหาเจอ ผมสะดุ้งสุดตัว ความเงียบถูกทำลายด้วยเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ไม่ได้มาจากผีตนไหน แต่มันดังมาจากลำโพงในห้องแล็บที่พังไปแล้ว “ยินดีด้วยครับก้องกิดาการ...” เสียงอาจารย์เพชรดังขึ้น ราวกับเขากำลังยืนดูเราผ่านกล้องวงจรปิดทุกตัวในห้องนี้ “ในที่สุด นายก็ยอมรับ ‘มรดก’ เลือดที่นายพยายามหนีมาตลอด... แต่ช้าไปหน่อยนะ เพราะตอนนี้ฉันอัปโหลด ‘โปรโตคอลล้างโลก’ เข้าสู่ระบบหลักของประเทศเรียบร้อยแล้ว” ไฟในห้องดับพรึ่บ เหลือเพียงแสงสีแดงฉานจากหน้าจอแล็ปท็อปของมิลินที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นรูปภาพใบหน้าของผมเองในสภาพที่กลายเป็นผีดิบ! ประตูห้องแล็บถูกเปิดออกช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างเงาที่คุ้นเคยเกินไป... ร่างที่มีหน้าตาเหมือนผมทุกกระเบียดนิ้ว แต่แววตากลับว่างเปล่าและเต็มไปด้วยรหัสไบนารีที่ไหลวนอยู่ข้างใน ขอบคุณที่ติดตามอ่านมาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ หมอผีวัยรุ่นคนนี้จะพาทุกท่านไปสู่บทสรุปที่ลุ้นระทึกกว่าเดิมแน่นอนครับ