วันที่ความอดทนสิ้นสุด

“ถ้าเธอจะยืนเป็นรูปปั้นประดับห้องให้เสียเวลาขนาดนี้ ก็ถอยไปค่ะ ฉันจะเก็บของ” น้ำเสียงของนาราเย็นเยียบราวกับใบมีดที่กรีดลงบนความเงียบงันในห้องทำงานส่วนตัวของอลิซ เธอไม่แม้แต่จะปรายตาไปมองคนตรงหน้าที่ยังคงยืนแข็งค้างอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ภาพวิดีโอเด็กน้อยในนั้นยังคงเล่นซ้ำไปซ้ำมา ดั่งรอยร้าวที่กำลังขยายตัวในหัวใจของคนที่เพิ่งตระหนักว่าโลกทั้งใบที่ตนเองสร้างขึ้นนั้นเป็นเพียง ‘บ้านตุ๊กตา’ ที่ไร้วิญญาณ อลิซหมุนตัวกลับมาช้าๆ ดวงตาคู่คมที่เคยแฝงความหยิ่งทะนงในอำนาจ บัดนี้กลับสั่นไหวอย่างปิดไม่มิด มือเรียวของเธอสั่นเทาขณะที่พยายามเอื้อมไปคว้าข้อมือของนารา แต่ถูกอีกฝ่ายสะบัดออกด้วยท่าทีรังเกียจอย่างชัดเจน “นารา... เธอไม่ได้ตั้งใจจะไปจริงๆ ใช่ไหม? เรื่องเด็กคนนั้น... เราคุยกันก่อนได้นะ” “คุย?” นาราเค้นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นและไม่เหลือเยื่อใย เธอหยิบกระเป๋าเดินทางใบย่อมวางลงบนพื้นก่อนจะเริ่มเก็บแฟ้มเอกสารสำคัญและของใช้ส่วนตัวลงไปอย่างใจเย็น “คุณมีเวลาห้าปีให้คุยค่ะอลิซ แต่คุณเลือกที่จะใช้มันไปกับการตรวจเช็คยอดขาย และทิ้งให้ฉันนั่งรอคุณอยู่ในความมืดเงียบๆ มาตลอด เพราะฉะนั้น อย่ามาบอกให้ฉันคุยในวันที่ความอดทนสุดท้ายของฉันมันขาดสะบั้นลงแบบนี้เลย” “ฉันแค่... ฉันแค่ยังไม่พร้อมจะเป็นแม่คนในตอนนั้น” อลิซพยายามหาข้ออ้าง แต่ในความเป็นจริง เธอก็แค่กลัวว่าความรักที่เธอมอบให้ใครสักคน จะเป็นจุดอ่อนที่ทำให้เธอพ่ายแพ้ในโลกธุรกิจอันโหดร้าย “ไม่ต้องแก้ตัวหรอกค่ะ เพราะคำแก้ตัวของคุณมันไม่มีค่าอะไรกับฉันอีกแล้ว” นาราสวมเสื้อโค้ทตัวยาว ท่าทางของเธอในตอนนี้ดูสง่างามและเปี่ยมไปด้วยพลังอย่างที่อลิซไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน “คุณเคยบอกว่าชีวิตคือการลงทุนที่ต้องกำไรเสมอ ใช่ไหม? ยินดีด้วยค่ะอลิซ วันนี้คุณขาดทุนย่อยยับ... เพราะคุณสูญเสียสิ่งที่เงินซื้อไม่ได้ไปแล้ว” อลิซพุ่งตัวเข้าไปขวางประตูห้อง เธอสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย “ฉันจะไม่ยอมให้เธอเดินออกไปจากที่นี่ ถ้าเธอยังไม่บอกว่าเด็กคนนั้นคือใครกันแน่... นารา ทำไมหน้าตาของเขาถึงได้เหมือนฉันขนาดนั้น?” คำถามนั้นราวกับเป็นจุดชนวนที่ทำให้นาราหยุดชะงัก เธอมองจ้องเข้าไปในดวงตาของอลิซ สายตาของนารามีทั้งความสมเพช ความเจ็บปวด และความแค้นที่อัดแน่นจนล้นปรี่ เธอไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที แต่กลับก้าวเข้าไปหาอลิซจนระยะห่างเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น ก่อนจะยกยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่นถึงกระดูกสันหลัง “อยากรู้หรือคะ?” นาราถามเบาๆ มือบางเอื้อมไปจัดปกเสื้อให้อลิซอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่ดูอ่อนโยนหากแต่แฝงด้วยเจตนาร้าย “งั้นก็เก็บความสงสัยนี้เอาไว้ให้ดีนะคะ เก็บไว้ให้เป็นเพื่อนยามค่ำคืนที่คุณต้องนอนร้องไห้ในบ้านหลังใหญ่ที่ไม่มีฉันอีกต่อไป” “นารา!” อลิซตะโกนเรียกตามหลัง แต่ไม่สามารถรั้งนาราไว้ได้ ร่างบางในชุดสถาปนิกสาวผู้เข้มแข็งก้าวผ่านประตูออกไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย ทิ้งให้เสียงปิดประตูดังลั่นเป็นสัญญาณสุดท้ายของการสิ้นสุดสถานะ ‘ภรรยา’ ที่เธอมองข้ามมาตลอด ความเงียบกลับมาปกคลุมห้องทำงานอีกครั้ง อลิซทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของตนเอง มือสั่นเทาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดดูภาพนิ่งของเด็กน้อยบนหน้าจออีกครั้ง หัวใจของเธอเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง ความรู้สึกผิดที่ถาโถมเข้ามานั้นรุนแรงจนแทบหายใจไม่ออก ในขณะที่เธอกำลังจมดิ่งอยู่กับความรู้สึกผิด บัญชีแชทนิรนามหนึ่งก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ แท็บเล็ตที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นเตือนส่งเสียงหึ่งๆ อลิซหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทา มันเป็นไฟล์เอกสารที่ถูกส่งมาโดยบุคคลที่ไม่ระบุตัวตน ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอคือใบรับรองการเกิดที่ถูกสแกนไว้ และชื่อของเด็กน้อยคนนั้น... ชื่อเดียวกับที่เธอเคยแอบตั้งใจไว้ในใจหากวันหนึ่งจะมีลูกกับนารา แต่ด้านล่างของเอกสารยังมีภาพถ่ายใบหนึ่งที่เพิ่งถูกถ่ายเมื่อวานนี้ เป็นภาพนาราที่กำลังอุ้มเด็กคนนั้นอยู่หน้าร้านกาแฟ และข้างๆ นารา... มีผู้ชายอีกคนหนึ่งที่อลิซคุ้นตาเป็นอย่างดี เขากำลังโอบไหล่นาราด้วยความทะนุถนอม สายตาที่เขามองนารานั้น... เป็นสายตาที่อลิซไม่เคยคิดจะมอบให้ใคร วินาทีที่อลิซเห็นว่าใครคือ ‘พ่อ’ ของเด็กน้อยคนนั้น ความรู้สึกผิดในใจก็ถูกแทนที่ด้วยเพลิงแค้นที่แผดเผา เธอขยำกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่ ขณะที่นัยน์ตาคู่คมเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ “ถ้าคิดว่าจะไปเริ่มต้นใหม่กับคนอื่นได้ง่ายๆ... ก็ลองดูค่ะนารา” อลิซพึมพำกับความว่างเปล่า น้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าครั้งใด “เพราะในเมื่อฉันไม่ได้เป็นเจ้าของหัวใจเธอแล้ว ก็ไม่มีใครบนโลกใบนี้ที่มีสิทธิ์ได้รับความรักจากเธอ... นอกจากฉันคนเดียว” ดอกเดซี่ริมทางขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและดำดิ่งไปกับความเจ็บปวดครั้งนี้ด้วยกันนะคะ