ระยะห่างที่สร้างความไม่คุ้นชิน

คราบกาแฟที่แห้งกรังติดอยู่บนขอบแก้วเซรามิกราคาแพงบนโต๊ะทำงานของอลิซ คือหลักฐานชั้นดีของความล้มเหลวในการจัดระเบียบชีวิตที่เธอไม่เคยต้องเผชิญมาก่อน หญิงสาวในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบขยับเนคไทที่ดูจะแน่นผิดปกติ เธอพยายามดึงมันออก แต่กลับกลายเป็นว่ามันพันยุ่งเหยิงกว่าเดิม อลิซสบถเบาๆ ในลำคอ สายตาตวัดมองไปยังตู้เสื้อผ้าแบบวอล์กอินที่ว่างเปล่าผิดปกติ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ควรจะถูกรีดจนเรียบกริบและแขวนเรียงตามโทนสี กลับถูกแขวนรวมกันอย่างสะเปะสะปะจนดูน่าเวียนหัว “นารา...” เธอเผลอเรียกชื่อนั้นออกมาโดยไม่ตั้งตัว ก่อนจะชะงักและขบกรามแน่น เมื่อความเงียบงันภายในเพนต์เฮาส์หรูที่เคยมีเพียงเสียงกระซิบอันอ่อนโยนของอดีตคนรักเป็นเพื่อนแก้เหงา บัดนี้เหลือเพียงเสียงลมหายใจของเธอเองที่ดังจนน่ารำคาญ อลิซทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง พลางกวาดสายตามองเอกสารงานกองมหึมาที่ไม่มีใครช่วยคัดกรองหรือจัดการตารางเวลาที่เละเทะไปหมด เธอไม่เคยรู้เลยว่า การที่นาราเคยหยิบยื่นกาแฟร้อนๆ มาวางข้างมือตอนเจ็ดโมงเช้าทุกวัน หรือการที่ชุดทำงานถูกจัดวางไว้พร้อมเครื่องประดับที่เข้าชุดกันนั้น ไม่ใช่หน้าที่... แต่มันคือการ "ดูแล" ที่เธอเคยมองข้ามมาตลอด นาราหายไปจากชีวิตของเธอสามเดือนแล้ว ไม่ใช่การหายไปแบบไร้ร่องรอย แต่เป็นการหายไปในแบบที่อลิซ 'เข้าไม่ถึง' อีกต่อไป หญิงสาวผู้ที่เคยยอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเดินตามหลังเธอ กลายเป็นสถาปนิกสาวที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและแววตาที่เยือกเย็นเกินกว่าจะจดจำความหลัง *กริ๊ง...* เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะทำงานสั่นเตือน อลิซรีบคว้าขึ้นมาดูด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ทว่าหน้าจอแสดงเพียงชื่อเลขาฯ คนใหม่ที่รายงานเรื่องการประชุมบอร์ดบริหารในอีกสิบนาทีข้างหน้า “น่ารำคาญจริง!” เธอโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดังสนั่น ก่อนจะเดินตรงไปยังตู้กระจกบานใหญ่ที่สะท้อนภาพหญิงสาวที่ดูสง่างามแต่ไร้ชีวิตชีวา อลิซจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่เคยมีนาราอยู่เต็มหัวใจ แต่ตอนนี้มันกลับเต็มไปด้วยความกระหายที่จะช่วงชิงสิ่งที่เป็นของเธอคืนมา เธอหยิบเสื้อเชิ้ตตัวหนึ่งขึ้นมา มันเป็นตัวที่นาราเคยซื้อให้เมื่อหลายปีก่อน เนื้อผ้าสัมผัสถึงความทรงจำที่แตกสลาย อลิซหลับตาลง ภาพที่นาราเคยบรรจงติดกระดุมให้เธอด้วยความทะนุถนอมฉายชัดขึ้นมาในมโนภาพ ความรู้สึกผิดที่เคยเป็นเพียงจุดเล็กๆ เริ่มขยายตัวกัดกินใจราวกับมะเร็งร้าย "เธอคิดว่าการหนีไปทำงานที่นั่น จะทำให้ลืมฉันได้จริงๆ เหรอคะนารา..." อลิซพึมพำกับเงาตัวเอง น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความโกรธปนโหยหา "ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอกลายเป็นของคนอื่น ถึงแม้จะต้องพังทลายทุกอย่างที่เธอสร้างขึ้นมาใหม่ก็ตาม" อลิซเดินไปยังหน้าต่างบานสูงที่มองเห็นทิวทัศน์ของเมืองใหญ่ เธอเห็นรถคันคุ้นตาจอดอยู่ด้านล่างหน้าบริษัทสถาปนิกที่นาราทำงานอยู่ ความอดทนที่มีอยู่น้อยนิดเริ่มขาดผึง เธอหยิบกุญแจรถ เดินดุ่มออกจากห้องโดยไม่สนใจตารางงานที่เหลืออยู่ ความเย็นชาของเธอในวันนี้ไม่ใช่เพราะเธอไม่รัก แต่เพราะเธอรักจนบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว เมื่อมาถึงหน้าสำนักงานของนารา อลิซยืนหลบมุมอยู่หลังเสาต้นใหญ่ สายตาจับจ้องไปที่ประตูทางเข้า หญิงสาวร่างเพรียวในชุดทำงานสีเบจก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อลิซไม่เคยได้รับมานาน... รอยยิ้มที่ส่งให้ชายหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันที่เดินเคียงข้างกันมา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของอลิซหยุดเต้น นาราไม่ได้เดินมาคนเดียว ในมือของเธอจูงมือเด็กหญิงตัวน้อยวัยประมาณสองขวบที่กำลังหัวเราะร่าเริงกับตุ๊กตาในมือ เด็กน้อยคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองมารดาด้วยดวงตากลมโตสีนิลที่ถอดแบบมาจากใครบางคน... ดวงตาที่อลิซเห็นในกระจกทุกเช้า โลกทั้งใบของอลิซหยุดหมุนลงตรงนั้น ความหงุดหงิดเรื่องเสื้อผ้า หรือตารางเวลาที่เคยเป็นปัญหาใหญ่กลายเป็นเรื่องไร้สาระไปในทันที เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคือหลักฐานของชีวิตที่นาราแอบซ่อนไว้... ชีวิตที่อาจจะไม่ได้มีเพียงแค่นาราเพียงลำพัง อลิซก้าวเท้าออกมาจากเงามืดโดยไม่รู้ตัว มือของเธอสั่นระริกขณะที่สายตาไม่อาจละไปจากใบหน้าของเด็กหญิงตัวน้อยคนนั้นได้ นาราชะงักฝีเท้าลงทันทีที่เห็นร่างที่คุ้นเคย แววตาของเธอเปลี่ยนจากความอ่อนโยนเป็นความว่างเปล่าเย็นชาในวินาทีเดียว หญิงสาวร่างแกร่งดึงลูกน้อยเข้ามากอดไว้ข้างหลังราวกับต้องการปกป้องจากอันตรายที่เดินเข้ามาใกล้ "คุณมาทำอะไรที่นี่... อลิซ" นาราเอ่ยถาม น้ำเสียงนิ่งเรียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ อลิซมองผ่านไหล่ของนาราไปยังเด็กน้อยที่จ้องมองเธอกลับด้วยแววตาสงสัย หัวใจของอลิซแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นสร้อยข้อมือที่เด็กน้อยสวมอยู่... มันคือสร้อยจี้รูปดอกเดซี่แบบเดียวกันกับที่เธอเคยทำหายไปเมื่อสองปีก่อน "เด็กคนนี้..." อลิซเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ลมหายใจสะดุดติดขัด "ลูกของใคร... นารา?" นาราไม่ตอบ แต่กลับยกยิ้มที่มุมปากอย่างสมเพช ก่อนจะหันหลังกลับเตรียมพาเด็กน้อยเดินจากไปทิ้งให้คำถามของอลิซแขวนค้างอยู่ในอากาศที่เริ่มหนาวเหน็บ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับความเจ็บปวดในตอนที่สามนี้ด้วยกันนะคะ หวังว่าทุกท่านจะยังคงเป็นกำลังใจให้ดอกเดซี่ริมทางคนนี้ต่อไปจนถึงตอนจบค่ะ