ใบหย่าที่ไร้รอยหมึก

“คุณกำลังเสียเวลาของฉันอยู่นะคะ นารา” น้ำเสียงราบเรียบเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกของอลิซดังขึ้นโดยที่เธอไม่ได้ละสายตาจากหน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของอลิซที่นาราเคยหลงใหล กลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนสะอิดสะเอียนที่สุดในยามนี้ มันคละคลุ้งอยู่ในห้องทำงานกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีเทาเข้ม ซึ่งดูคล้ายกรงขังมากกว่าห้องทำงาน นาราไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่ขยับกาย ก้าวเท้าผ่านพรมทอมือผืนหนาเข้าไปหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ มือเรียวบางที่ผ่านการทำงานหนักจนมีร่องรอยด้านเล็กน้อย วางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบผิวไม้เบาหวิว แต่มันกลับดังก้องในความรู้สึกของคนทั้งคู่ราวกับเสียงระเบิดเวลา บนหน้ากระดาษแผ่นบนสุดคือหัวข้อที่เขียนไว้ชัดเจนว่า ‘บันทึกข้อตกลงการหย่า’ “ฉันหวังว่าคุณจะอ่านมันก่อนที่จะเซ็นนะคะ อลิซ” นาราพูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบไม่ต่างกัน ทว่าข้างในหัวใจของเธอกลับสั่นสะท้าน เธอผ่านความเจ็บปวดจากการถูกเมินเฉยมานับครั้งไม่ถ้วนตลอดสามปีที่แต่งงานกัน จนถึงตอนนี้ มันถึงเวลาแล้วที่เธอจะถอดเอาหนามแหลมที่ทิ่มแทงหัวใจออกเสียที อลิซแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน มีเพียงความสมเพชเวทนาที่มอบให้แก่ผู้หญิงตรงหน้า เธอเลื่อนสายตาจากหน้าจอขึ้นมามองนาราด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ก่อนจะปัดเอกสารแผ่นนั้นออกไปให้พ้นทางด้วยหลังมือ ราวกับมันเป็นเพียงเศษขยะที่ไร้ค่า “ใบหย่าที่ไร้รอยหมึกแบบนี้ ฉันเห็นมาจนชินตาแล้วนารา” อลิซพูดพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน “คุณก็รู้ว่าการหย่าไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ที่จะมาเรียกร้องในวันที่คุณรู้สึกน้อยใจ หรืออยากจะประชดชีวิต... กลับไปเสียเถอะ วันนี้ฉันมีงานสำคัญที่ต้องจัดการ ถ้าคุณยังยืนบื้ออยู่ตรงนี้ ฉันจะถือว่าคุณกำลังรบกวนเวลาอันมีค่าของฉัน” นาราจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป จากความอ่อนโยนที่เคยมีให้ กลายเป็นความแข็งกร้าวที่ซ่อนความนัยบางอย่าง อลิซในวันนี้ยังคงสง่างาม ดูสูงส่งและเย็นชาไม่ต่างจากวันแรกที่เธอรู้จัก ทว่าสิ่งที่ต่างไปคือใจของนาราที่มันด้านชาเกินกว่าจะรู้สึกเจ็บกับคำพูดถากถางเหล่านั้น “คุณคิดว่าฉันมาที่นี่เพื่อเรียกร้องความสนใจเหรอคะ?” นาราถามพลางขยับยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่อลิซไม่เคยเห็นมาก่อน มันไม่ได้อ่อนหวาน แต่มันร้ายกาจจนน่าขนลุก “อลิซคะ สามปีที่ผ่านมา คุณไม่เคยรู้จักตัวตนที่แท้จริงของฉันเลย และนั่นคือความโชคดีที่สุดของฉันในวันนี้” “คุณพูดอะไรของคุณ?” อลิซเริ่มขมวดคิ้ว ความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นในอก นาราไม่ตอบ เธอเพียงแค่ก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเก็บกั้นความรู้สึกที่ตีตื้นขึ้นมาในอก เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ความเย็นชาของอลิซอีกต่อไป ในหัวของเธอนึกถึงใบหน้าเล็กๆ ของใครบางคนที่รอเธออยู่ที่บ้าน... คนที่เป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้เธอต้องแข็งแกร่งขึ้น “พรุ่งนี้ทนายของฉันจะเข้ามาพบคุณค่ะ แล้วหลังจากนั้น คุณจะไม่มีวันได้เห็นหน้าฉันอีก ไม่ว่าในฐานะภรรยา... หรือในฐานะอะไรก็ตาม” นาราหันหลังกลับ เตรียมจะเดินออกจากห้องทำงานนั้นไปโดยไม่แม้แต่จะเหลือบมองอลิซอีก ทว่าวินาทีที่เธอเอื้อมมือไปจับกลอนประตู เสียงโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของอลิซก็ดังขึ้นแทรกความเงียบงัน อลิซคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความรำคาญ ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นหน้าจอ หน้าจอโชว์ภาพถ่ายจากกล้องวงจรปิดของระบบรักษาความปลอดภัยในคฤหาสน์ของตระกูลอลิซเอง เป็นภาพเด็กน้อยวัยสองขวบที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ในสวนกุหลาบของบ้านพักตากอากาศที่นาราเป็นคนดูแล เด็กน้อยคนนั้น... มีดวงตาและโครงหน้าถอดแบบมาจากอลิซแทบจะพิมพ์เดียวกัน นิ้วเรียวของอลิซสั่นเทาขณะที่เธอกดขยายภาพนั้นดู หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะเนิบนาบกลับรัวเร็วราวกับจะทะลุออกมาจากอก เธอเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังของนาราที่กำลังจะเปิดประตูออกไป ก่อนจะตะโกนถามด้วยเสียงที่สั่นพร่าและเปี่ยมไปด้วยความสับสน “นารา! นั่น... นั่นลูกใคร!” นาราหยุดนิ่ง เธอไม่หันกลับไปมอง ทว่ามุมปากของเธอกลับกระตุกยิ้มอย่างเย็นเยียบ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่คมกริบว่า “ลูกใครน่ะเหรอคะ? ก็น่าจะถามตัวเองดูบ้างนะคะ... ว่าตลอดสามปีที่ผ่านมา คุณเคยแบ่งปัน 'หัวใจ' ให้ใครบ้าง หรือคุณเอาแต่กอดตัวเองจนไม่เหลือพื้นที่ให้ใคร แม้กระทั่งคนที่มีสายเลือดเดียวกับคุณ” นาราผลักประตูเปิดออกทิ้งให้อลิซยืนนิ่งค้างอยู่กับหน้าจอที่ยังคงแสดงภาพเด็กน้อยคนนั้นซ้ำไปซ้ำมา ดั่งคำสาปที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในวันเลิกรักของพวกเขาทั้งสองคน ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปในความเจ็บปวดและก้าวข้ามมันไปกับนารานะคะ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนเริ่มเข้าใจถึงความลับที่ซ่อนอยู่ใต้ใบหย่าแผ่นนั้นนะคะ ดอกเดซี่ริมทางรักทุกคนค่ะ