กฎเหล็กสามข้อ

กระดาษแผ่นหนาห้าแผ่นถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียง *ปึก* นั้นดังพอจะส่งสัญญาณเตือนภัยว่าอารมณ์ของท่านประธานบริษัทในตอนนี้กำลังติดลบจนน่ากลัว "อ่านซะ ถ้ารู้หนังสือพอ" น้ำเสียงเยียบเย็นราวกับหลุดออกมาจากช่องแช่แข็งเอ่ยขึ้น พร้อมกับร่างสูงเพรียวของคิรณาที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังราคาแพง ดวงตาคู่คมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาดีไซน์เรียบหรูจ้องมองตรงมายังร่างบางที่ยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์ครัวด้วยท่าทีสบายอารมณ์เกินเหตุ รันตาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างไม่สะดุ้งสะเทือน เธอปรายตามองเอกสารที่ถูกเลื่อนมาตรงหน้า ก่อนจะหยิบมันขึ้นมาพลิกดูผ่านๆ ด้วยท่าทางกวนประสาทที่ตั้งใจทำให้อีกฝ่ายเลือดขึ้นหน้าโดยเฉพาะ "กฎเหล็กในการอยู่ร่วมกัน... โอ้โห ท่านประธานคะ นึกว่ากำลังจะทำสัญญาเช่าพื้นที่อาณานิคมซะอีก" ดีไซเนอร์สาวจงใจลากเสียงยาว ลอบอมยิ้มมุมปากเมื่อเห็นสันจاوของคนตรงข้ามกระตุกวูบ "ถ้าไม่อยากโดนเฉดหัวออกจากคอนโดฯ นี้ภายในสามวินาที ก็หุบปากแล้วฟังให้จบ" คิรนากัดฟันกรวด เผลอกำหมัดแน่นใต้โต๊ะเมื่อเจอสายตาท้าทายที่ส่งกลับมา "ข้อแรก... ห้ามล้ำเส้นเข้ามาในเขตห้องนอนของฉันเด็ดขาด ไม่ว่ากรณีใดก็ตาม" "อุ๊ย ตายจริง..." รันตาแกล้งทำเป็นยกมือทาบอก "แล้วถ้าเกิดไฟไหม้ หรือฉันฝันร้ายละคะคุณคิรณา ต้องทำเรื่องขออนุมัติล่วงหน้าสามวันทำการด้วยไหมเอ่ย" "รันตา!" คิรณาตบโต๊ะเบาๆ อย่างหมดความอดทน ปราดมองด้วยสายตาคาดโทษ "ฉันพูดจริง ห้ามล้ำเขตเด็ดขาด ส่วนข้อสอง... ห้ามพาคนนอกเข้ามาในห้องชุดนี้โดยไม่ได้รับอนุญาต โดยเฉพาะ... พวกเพื่อนปากมากที่ชื่อกรณ์" "เดี๋ยวนะคะคุณเจ้านาย กรณ์เป็นเพื่อนสนิทฉันนะ การที่ฉันจะมีเพื่อนมาเยี่ยมมันผิดกฎหมายข้อไหนไม่ทราบ" รันตาทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าสวยเชิดขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ ดวงตากลมโตจ้องสบตาคมกริบแบบตาต่อตาฟันต่อฟัน "หรือว่า... กลัวว่าเพื่อนฉันจะมาเห็นมุมโก๊ะๆ ของคุณเข้าล่ะคะ?" "ไร้สาระ!" คิรณาปฏิเสธเสียงแข็งทันควัน เมินหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่รู้ทันราวกับมีตาทิพย์ ใบหูเนียนเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างปิดไม่มิด "ฉันแค่รำคาญความเสียงดังและความน่ารำคาญของหมอนั่นก็เท่านั้น และข้อสุดท้าย... ข้อสาม" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ คิรณาหันกลับมาสบตากับคนตรงหน้าอีกครั้ง คราวนี้แววตาคู่สวยมีความซับซ้อนบางอย่างฉายชัดขึ้นมาจนรันตาต้องหรี่ตามองอย่างระแวง "ข้อสามคืออะไรคะ? ห้ามหายใจแรงเกินไปรบกวนสมาธิท่านประธานเหรอ?" รันตากวนประสาทกลับตามเคย แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเริ่มเต้นผิดจังหวะเมื่อเห็นร่างสูงค่อยๆ โน้มตัวเข้าหาโต๊ะทำงานช้าๆ "ข้อสาม..." คิรณาเว้นจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนน่าขนลุก "ห้ามทำตัวสนิทสนมเกินความจำเป็น... และห้ามหวั่นไหวกับฉันเด็ดขาด" คำพูดนั้นทำเอารันตาถึงกับชะงัก รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าสวยแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนที่เสียงหัวเราะเบาๆ จะหลุดออกมาจากลำคอระหงเพื่อกลบเกลื่อนความวูบไหวแปลกๆ ที่เพิ่งแล่นริ้วผ่านขั้วหัวใจ "หวั่นไหว? กับคุณเนี่ยนะคะ?" รันตาแค่นหัวเราะ พลางโน้มตัวเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงคืบเดียว ดวงตากลมโตพราวระยับด้วยความท้าทาย "ท่านประธานคะ... มั่นใจในเสน่ห์ตัวเองเกินไปหน่อยหรือเปล่าคะเนี่ย" คิรณาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวของคนตรงหน้าลอยวนอยู่ปลายจมูกจนเกือบเสียศูนย์ ร่างเพรียวไม่ถอยหนี กลับเป็นฝ่ายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสั่นไหวคู่นั้นแทน ปลายจมูกเกือบจะชนกันอยู่รอมร่อหากไม่มีเสียงบางอย่างแทรกขึ้นมาเสียก่อน *ติ๊งด่อง!* เสียงกริ่งหน้าห้องดังขึ้นทำลายความเงียบและดึงสติของทั้งคู่ให้ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว คิรณาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะเป็นครั้งที่สองในรอบวัน ขณะที่รันตารีบกระแอมไอแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่เพื่อซ่อนพิรุธ "ใครมาตอนนี้..." คิรณาพึมพำอย่างหัวเสีย ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่ประตูเพื่อดูหน้าแขกผู้ไม่invitedผ่านจออินเตอร์คอม แต่ทว่า... เมื่อดวงตาคู่คมกริบมองผ่านหน้าจอภาพ ร่างเพรียวกลับนิ่งค้างไปทันที ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงแปรเปลี่ยนเป็นความตกใจระคนเคร่งเครียดชั่วขณะ รันตาที่เดินตามมาเงียบๆ สังเกตเห็นความผิดปกติ จึงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย "ใครคะ? ลูกค้าหรือว่า... มินตรา?" คิรณาไม่ตอบ หันกลับมามองหน้าคู่หมั้นเก่าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่ริมฝีปากบางเฉียบจะขยับเอ่ยประโยคที่ทำให้รันตาต้องเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง "ไม่ใช่... แม่ฉันเอง" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาฟินและอินไปกับความซึนของคุณคิมและยัยตัวแสบอย่างรันตานะคะ!