อุบัติเหตุริมฝีปาก

“อุ๊ย... ขอโทษทีนะคะคุณกรณ์ ขัดจังหวะเวลา ‘ส่วนตัว’ ของพวกเราหรือเปล่าคะ?” น้ำเสียงหวานหยดย้อยที่จงใจลากเสียงยาวจนน่าหมั่นไส้ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงโปร่งของมินตราที่ก้าวล้ำเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของประธานบริษัทอย่างไร้มารยาท รันตาที่ยืนประจันหน้ากับกรณ์อยู่ถึงกับเบ้ปากด้วยความเอือมระอา เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำพูดเหน็บแนมนั้นเลยสักนิด กลับกัน... ดวงตากลมโตคู่สวยกลับพินิจมองผู้หญิงที่กำลังทำตัวเป็น ‘ส่วนเกิน’ อย่างนึกสนุก แต่คนที่น่าห่วงที่สุดในตอนนี้ ดูเหมือนจะไม่ใช่เธอ... รันตาเหลือบสายตาไปมองบอสสาวสุดเนี๊ยบที่นั่งไขว่ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงาน คิรณาไม่ได้ขยับเขยื้อนร่างกายแม้แต่น้อย ใบหน้าสวยเฉียบเรียบนิ่งราบบดบังความรู้สึกได้มิดชิด ทว่าสันกรามที่ขบเข้าหากันแน่นและประกายตาคมกริบที่วับวามขึ้นชั่วขณะ กลับฟ้องชัดเจนว่าท่านประธานคนเก่งกำลัง ‘อารมณ์กรุ่น’ ขั้นสุด “ถ้าตาไม่บอดจนเกินไป ก็น่าจะมองเห็นนะคะว่าพวกเรากำลังคุย ‘เรื่องงาน’ กันอยู่” คิรณาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบ และเชือดเฉือนจนคนฟังต้องหนาวยะเยือก “และถ้าสมองมีรอยหยักมากพอ ก็ควรจะรู้ว่ามารยาทพื้นฐานของการเข้าห้องคนอื่น คือการเคาะประตูค่ะ มินตรา” รันตาเกือบจะหลุดขำพรืดออกมากับคำพูดปากร้ายแต่ทรงพลังนั้น สมเป็นคุณคิมจริงๆ ปากร้ายไม่มีใครเกิน ซึนเดระตัวแม่ที่ต่อให้ในใจจะอยากไล่อีกฝ่ายออกไปไกลๆ แค่ไหน ก็ยังไม่วายหาคำพูดคมกริบมาเชือดเฉือนให้เลือดซิบ มินตราหน้าเสียไปวูบหนึ่ง รอยยิ้มเสแสร้งเกือบจะหลุดจากใบหน้า แต่เธอก็ยังฝืนทำเป็นลอยชายเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานมากขึ้น วางเอกสารกองโตลงบนโต๊ะก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอعอ้น “มินก็แค่นำรายงานการประชุมโปรเจกต์ร่วมทุนมาส่งให้คุณคิมตามหน้าที่ค่ะ อีกอย่าง... มินเห็นว่าคุณกรณ์เขากำลังจะกลับแล้วนี่คะ จริงไหมคะคุณกรณ์?” กรณ์ที่ตกเป็นเป้าสายตาไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่ี่สาหัง กวนประสาทกลับตามสไตล์ “ผมจะกลับหรือจะอยู่ต่อไม่สำคัญเท่าไหร่หรอครับคุณมินตรา แต่เท่าที่ดู... เหมือนผมจะอยู่ขัดจังหวะอะไรสำคัญจริงๆ ด้วยสินะครับเนี่ย งั้นผมไม่กวนใจ ‘ท่านประธาน’ กับ ‘คู่หมั้น’ แล้วดีกว่า... ไปก่อนนะครับคุณรัน” ประโยคหลังกรณ์หันมาขยิบตาให้รันตาอย่างรู้กัน รันตาพยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะเอ่ยตัดบท “งั้นฉันฝากคุณกรณ์เคลียร์เรื่องแบบแปลนที่เหลือด้วยนะคะ เดี๋ยวฉันขอตัวเคลียร์เอกสารตรงนี้ต่อนิดหน่อย” สิ้นคำพูดของรันตา บรรยากาศในห้องก็เงียบกริบลงทันทีเมื่อกรณ์เดินออกไปและปิดประตูสนิท เหลือไว้เพียงสามชีวิตที่เคมีระอุจนแทบจะจุดไฟติด มินตราทำท่าจะเดินเข้ามาใกล้คิรณาอีกก้าวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าandเข้าเจ้าของ ทว่ารันตากลับขยับตัวขวางไว้เสียก่อนด้วยท่าทีสบายๆ “อุ๊ย มือไม้ซุ่มซ่ามจริงเชียว” รันตาแสร้งทำเป็นอุทานเมื่อข้อศอกของเธอเฉี่ยวเข้ากับแฟ้มเอกสารหนาเตอะบนโต๊ะจนมันร่วงหล่นลงพื้นเสียงดัง *ตุ้บ!* “รันตา! ทำอะไรไม่ระวังเอาซะเลย” คิรณาขมวดคิ้วมุ่น เอ็ดออกมาด้วยความหงุดหงิดที่เห็นคนตัวเล็กทำอะไรงุ่มง่าม ทว่าในแววตากลับเจือไปด้วยความห่วงใยที่เจ้าตัวพยายามซ่อนไว้อย่างแนบเนียน “ก็คนมันรีบนี่คะ คุณคิมใจร้อนเองไม่ใช่เหรอที่เร่งงาน” รันตาย้อนกลับทันควัน พร้อมกับย่อตัวลงเพื่อเก็บแฟ้มเอกสารที่กระจายเกลื่อนพื้น มินตราทำท่าจะก้าวเข้ามาช่วย แต่คิรณากลับชิงตัดหน้าลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเสียก่อน “ถอยไปค่ะมินตรา ฉันเก็บเองได้” คิรณาเอ่ยเสียงแข็ง ไล่อีกฝ่ายทางอ้อม มินตราเม้มปากแน่นด้วยความขัดเคือง แต่ก็จำใจต้องถอยฉากออกไปยืนกอดอกมองด้วยสายตาไม่พอใจ รันตาก้มลงเก็บแฟ้มเอกสารจนเสร็จเรียบร้อย แต่ในจังหวะที่จะลุกขึ้นยืน ขาเจ้ากรรมดันก้าวพลาดเหยียบเข้ากับมุมพรมที่พับงอ ร่างเพรียวบางจึงเสียหลักเซถลาอย่างกะทันหัน! “ว๊าย!” “ระวัง!” คิรณาที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดพยายามจะคว้าตัวอีกฝ่ายไว้ แต่แรงโถมของรันตากลับมีมากเกินกว่าจะต้านทาน ท่ามกลางเสียงอุทานด้วยความตกใจ ร่างของรันตาจึงล้มคว่ำลงไปเต็มแรง และพาเอาคิรณาเซถลาล้มลงไปพร้อมกันบนโซฟาตัวยาวกลางห้องทำงาน! *ตุบ!* แรงกระแทกไม่ได้ทำให้เจ็บปวดอย่างที่คิด เพราะความนุ่มของโซฟาและอ้อมแขนที่คิรณาพยายามกางออกมารองรับไว้ตามสัญชาตญาณ ทว่า... ตำแหน่งที่พวกเธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้สิ มันชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะจนแทบจะทะลุออกมานอกอก! รันตานอนทาบทับอยู่บนร่างของประธานสาวคนสวย มือข้างหนึ่งยันกับพนักโซฟาไว้เพื่อพยุงตัว ส่วนมืออีกข้างทาบอยู่บนอกด้านซ้ายของคิรณาพอดี ความรู้สึกใต้ฝ่ามือสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและหนักหน่วงไม่แพ้ของเธอเอง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของพวกเธอน้อยเสียจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินปะทะกัน ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รอมร่อ คิรณาชะงักค้างไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่ปกติมักจะเย็นชาและเต็มไปด้วยความถือดี ตอนนี้กลับเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง ความนิ่งสนิทที่มักจะมีเกราะป้องกันเสมอพังทลายลงในพริบตา เมื่อต้องสบเข้ากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววหวั่นไหวอย่างปิดไม่มิดของคนด้านบน “นี่... คุณ...” คิรณาเปล่งเสียงออกมาได้เพียงเท่านั้น ลำคอตีบตันจนพูดไม่ออก สติสัมปชัญญะที่เคยควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจนึกกระเจิดกระเจิงไปหมดเมื่อปลายนิ้วของรันตากดน้ำหนักลงบนอกเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ “เอ่อ... ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะ...” รันตากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองที่เคยฉลาดเป็นกรดและปากเก่งไม่มีใครเกินตอนนี้กลับตื้อตันไปหมด แรงดึงดูดบางอย่างระหว่างพวกเธอมันรุนแรงเสียจนร่างกายไม่ยอมทำตามคำสั่ง ปลายจมูกของพวกเธอแทบจะคลอเคลียกันอยู่แล้วด้วยซ้ำในจังหวะที่รันตาขยับตัวจะลุกขึ้นแต่ดันเซทับลงไปอีกรอบ บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกกดปุ่มหยุดเวลา เสียงรอบข้าง ไม่ว่าจะเป็นเสียงแอร์ทำงาน หรือแม้แต่เสียงลมหายใจของมินตราที่ยืนมองอยู่ห่างๆ เลือนหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจของคนทั้งคู่ที่เต้นโครมครามประสานกันเป็นจังหวะเดียว คิรณาเม้มริมฝีปากแน่น เผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วเรียวที่เคยไขว่คว้าหาความมั่นคง เผลอยกขึ้นแตะเบาๆ ที่เอวบางของรันตาเพื่อยึดรั้งไม่ให้เธอขยับหนีไปไหน สายตาคู่คมที่มักจะดุดัน ตอนนี้กลับทอประกายความวับวามบางอย่างที่ซ่อนความคลั่งรักไว้ภายใต้ความซึนเดระอย่างแนบเนียน “จะมองอีกนานไหมคะ... หรือชอบท่านี้มากกว่าลุกขึ้นยืน?” คิรณาเค้นเสียงกระซิบแผ่วเบาออกมาจากลำคอ น้ำเสียงที่พยายามจะดุกลบเกลื่อนความเขินอาย กลับสั่นพร่าและแหบพร่าจนน่าฟัง รันตาหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู หัวใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนวิ่งมาราธอนเสียอีก เธอกำลังจะอ้าปากเถียงกลับตามนิสัยปากเก่งเพื่อให้หลุดพ้นจากสถานการณ์ชวนใจเต้นนี้ แต่ทว่า... ก่อนที่คำแก้ตัวใดๆ จะหลุดออกจากริมฝีปาก ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาเสียงดัง พร้อมกับเสียงทุ้มของบุคคลที่สามที่ทำให้พวกเธอต้องสะดุ้งสุดตัว! “คุณคิมครับ! เรื่องเอกสารอนุมัติงบตัวใหม่... เฮ้ย! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย!” *โปรดติดตามตอนต่อไป* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาใจฟูและฟินไปด้วยกันนะคะ รักค่ะ!