กลิ่นอายความหึง

“คุณคิมครับ! เรื่องเอกสารอนุมัติงบตัวใหม่... เฮ้ย! ผมเข้ามาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย!” เสียงทุ้มห้าวของกรณ์ดังแทรกบรรยากาศตึงเครียดในห้องทำงานท่านประธาน ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทลำลองกึ่งทางการชะงักฝีเท้ากึก ดวงตาคมกริบกวาดมองระหว่างแผ่นหลังบางของรันที่ยืนค้ำโต๊ะทำงาน กับร่างสูงระหงของคิรณาที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ รังสีความอึมครึมแผ่ซ่านเสียจนคนมาใหม่เกือบจะก้าวถอยหลังหนี รันสะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยห่างจากขอบโต๊ะของเจ้านายสาวทันทีราวกับโดนไฟลวก ใบหน้าเรียวสวยขึ้นสีระเรื่อด้วยความตกใจปนกระอักกระอ่วน เธอส่งสายตาค้อนขวิดใส่เพื่อนสนิทที่ดันโผล่มาถูกจังหวะนรกเสียจริง “ไม่หรอกค่ะคุณกรณ์... พอดีฉันกำลังคุยงานกับคุณรันเรื่องโปรเจกต์ใหม่อยู่พอดี” คิรณากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสนิท ทว่ารอยยิ้มที่มุมปากกลับไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่สวยเลยแม้แต่น้อย ท่านประธานสาวปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยแววตาดุรากับเสือสาวที่กำลังถูกผู้บุกรุกรังควานอาณาเขต มือเรียวสวยละจากแฟ้มเอกสารในมืออย่างช้าๆ ก่อนจะประสานเข้าหากันบนโต๊ะ ท่าทีเยือกเย็นแต่น่าเกรงขามทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างเห็นได้ชัด กรณ์ยิ้มแห้งๆ รีบยกมือขึ้นเกาหัวแก้เก้อ “อ่า... งั้นเหรอครับ พอดีผมเห็นประตูไม่ได้ล็อก เลยถือวิสาสะเปิดเข้ามา รัน... เธอนี่ขยันจริง ๆ ตามมาคุยงานกับท่านประธานถึงห้องส่วนตัวเลยนะเนี่ย น่าชื่นชม ๆ” ประโยคหลัง กรณ์หันไปยิ้มกริ่มใส่เพื่อนสาวพร้อมกับยักคิ้วหลิ่วตาเป็นเชิงหยอกล้อ โดยไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าพายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นในดวงตาคู่คมของ CEO สาวที่จ้องเขม็งมาทางตน “ถ้าไม่มีอะไรธุระด่วนจริงๆ ฉันคิดว่าเวลาทำงานในเวลางาน ควรให้เกียรติสถานที่และตำแหน่งหน้าที่มากกว่านี้นะคะคุณกรณ์” คิรณาเอ่ยแทรกขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมราwithใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง ปรายตามองรันที่ยืนเม้มปากแน่น “โดยเฉพาะการเดินเข้าออกห้องทำงานคนอื่นโดยไม่เคาะประตูก่อน... มารยาทพื้นฐานแบบนี้ บริษัทเราน่าจะอบรมพนักงานมาดีพอนะคะ” รันเม้มปากแน่นด้วยความหมั่นไส้ ปากเก่งอย่างเธอมีหรือจะยอมให้ใครมาเหน็บแนมทางอ้อมแบบนี้ “ขอโทษแทนเพื่อนฉันด้วยนะคะท่านประธาน พอดีคุณกรณ์เขาเป็นคนประเภท... ความเกรงใจไม่ค่อยมี แต่ความใส่ใจเรื่องชาวบ้านเป็นเลิศน่ะค่ะ” ดีไซเนอร์สาวสวนกลับทันควัน ดวงตากลมโตตวัดมองเจ้านายสาวอย่างไม่เกรงกลัว “รัน!” กรณ์อุทานเสียงหลง รีบสะกิดแขนเพื่อนรักเป็นการเตือนสติ “แกจะไปต่อปากต่อคำกับท่านประธานทำไมเนี่ย!” “ฉันพูดความจริงนี่” รันกระซิบตอบลอดไรฟัน คิรณาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ขึ้นอย่างน่ากลัว เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างระหงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปยิ่งขับเน้นออร่าความทรงอำนาจให้เด่นชัดยิ่งขึ้น บรรยากาศรอบตัวคุกรุ่นไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวปฏิเสธไม่ได้แม้แต่ในความคิดของตนเอง “ในเมื่อคุณกรณ์มีเรื่องคุยกับคุณรัน งั้นเชิญตามสบายนะคะ เชิญไปคุยกันที่ห้องทำงานข้างนอกโน่นค่ะ ห้องนี้... สำหรับคนที่มี ‘ธุระเรื่องงาน’ จริงๆ เท่านั้น” คิรณาเน้นเสียงหนักหน่วงที่คำสุดท้าย พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานฝั่งที่รันยืนอยู่ ดวงตาคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของดีไซเนอร์สาว ราวกับจะคาดคั้นเอาคำตอบว่าสนิทสนมกับผู้ชายคนนี้มากแค่ไหน รันใจกระตุกวูบยามเมื่อกลิ่นน้ำหอมแบรนด์โปรดของผู้เป็นเจ้านายลอยมาแตะจมูก กลิ่นหอมเย้ายวนที่คุ้นเคยเคล้าคลอไปด้วยความดุดันจนเธอเผลอกลั้นหายใจ “ค่ะ! งั้นพวกเราไม่รบกวนเวลาอันมีค่าของท่านประธานแล้วดีกว่าค่ะ ไปเถอะตาณ์ ยืนบื้ออยู่ทำไม” รันรีบดึงแขนเพื่อนสนิทให้ถอยร่นไปที่ประตู น้ำเสียงที่พยายามทำเป็นเข้มแข็งสั่นน้อยๆ อย่างปิดไม่มิด กรณ์พยักหน้ารัวๆ ด้วยความงุนงง “เอ่อ... ครับๆ ขอตัวก่อนนะครับท่านประธาน” ประตูกระจกบานใหญ่ปิดลงพร้อมกับความเงียบที่กลับคืนสู่ห้องทำงานอีกครั้ง ทว่าอารมณ์กรุ่นโกรธและไอความร้อนระอุกลับยังคงหลงเหลืออยู่ คิรณาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อีกครั้ง เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันแน่นจนแทบจะเป็นปม มือบางกำปากกาในมือแน่นเสียจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ภาพเมื่อครู่ที่รันยืนใกล้ชิดกับไอ้บ้านั่นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ราวกับมีหนามแหลมมาทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยที่ปกติเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ แต่วันนี้กลับปั่นป่วนจนควบคุมไม่ได้ “ให้ตายสิ... ยัยเด็กดื้อนี่!” คิรณาพึมพำกับตัวเองด้วยความหงุดหงิด เธอกำลังหึง... ใช่ เธอกำลังหึงรันตา ดีไซเนอร์ตัวแสบที่ชอบทำตัวให้เธอต้องโมโหอยู่เรื่อย และเธอก็เกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้ที่กำลังกัดกินหัวใจตัวเองตอนนี้เป็นที่สุด ผ่านไปเกือบชั่วโมง งานในกองเอกสารตรงหน้าแทบไม่คืบหน้าเพราะสมาธิของท่านประธานสาวหลุดลอยไปไกล คิรณาตัดสินใจลุกขึ้นเดินไปที่กระจกใสบานยักษ์ที่มองเห็นพื้นที่ทำงานด้านนอก สายตากวาดหาเป้าหมายทันที และภาพที่เห็นก็ทำให้เพลิงโทสะปะทุขึ้นมาอีกรอบ รันกำลังยืนหัวเราะร่าเริงอยู่กับกรณ์ที่โต๊ะทำงาน โดยมีเอกสารในมือประกอบการสนทนา รอยยิ้มสดใสและท่าทางสนิทสนมนั้นบาดตาบาดใจคนมองเสียเหลือเกิน คิรณาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เธอทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูกระจกดังขึ้นสามครั้งติดๆ กันอย่างรวดเร็ว ทำเอารันที่กำลังนั่งคุยงานอยู่กับกรณ์ต้องสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองตามต้นเสียง ร่างสูงระหงของคิรณา berdiri สง่างามอยู่ที่หน้าโต๊ะทำงานของเธอ แววตาดุราwithเสือสาวจ้องตรงมาที่รันด้วยประกายไฟระยิบระยับ ท่าทางกกกราดและเย่อหยิ่งถูกสลัดทิ้ง เหลือเพียงความดุดันที่ทรงพลังจนคนมองแทบหยุดหายใจ “คุณรันคะ... เอกสารงบประมาณที่คุณเพิ่งเอามาให้ดูเมื่อกี้ มีจุดที่ต้องแก้ไขด่วนค่ะ รบกวนเข้ามาคุยในห้องฉัน ‘เดี๋ยวนี้’ ด้วยค่ะ” เสียงหวานทว่าเฉียบขาดเอ่ยขึ้น รันอ้าปากค้าง กำลังจะอ้าปากเถียงว่าเอกสารตรงนั้นตรวจสอบเรียบร้อยไม่มีที่ติแล้ว แต่ทว่า... สายตาคู่นั้นของคิรณาที่ส่งสัญญาณเตือนบางอย่าง กลับทำให้คำพูดทั้งหมดกลืนหายลงคอไปเสียดื้อๆ กรณ์กระศิกเบาๆ แล้วส่งสายตาแซวเพื่อนสาว “อุ๊ย... ท่านประธานเรียกตัวอีกแล้ว สงสัยโปรเจกต์นี้คงต้องแก้กันยาวววว รีบไปเถอะท่านดีไซเนอร์ เดี๋ยวโดนเฉ่งไม่รู้ด้วยนะ” รันค้อนใส่เพื่อนรักวงใหญ่ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อเรียกความกล้า แล้วก้าวขาเดินตามหลังร่างสูงที่หันหลังเดินกลับเข้าห้องทำงานส่วนตัวไปอย่างจำใจ แกร็ก... เสียงประตูปิดลงพร้อมกับกลอนประตูที่ถูกกดล็อกด้วยฝีมือของคนตัวสูงที่ยืนดักรออยู่ด้านใน รันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อหันกลับมาก็พบว่าคิรณาจงใจก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังชนเข้ากับบานประตูกระจกเย็นเฉียบ กลิ่นน้ำหอมหรูหราโอบล้อมตัวเธอไว้ทุกทิศทาง สัมผัสจากไอร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเจ้านายสาวทำให้รันหัวใจเต้นระรัวราวกับกลองเพล ดวงตากลมโตสบเข้ากับดวงตาคู่คมที่ฉายแววคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์บางอย่างที่อ่านไม่ออก “คุณคิม... จะทำอะไรคะ ถอยไปเลยนะ ประตูก็ล็อกแล้ว เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า...” รันพยายามดันไหล่บางของอีกฝ่ายไว้ แต่มือเรียวกลับถูกมืออุ่นคว้าหมับแล้วตรึงไว้แนบข้างลำตัวด้วยแรงที่มากกว่า คิรโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มแดงระเรื่อของคนตรงหน้า น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เอ่ยออกมานั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหึงหวงที่ไม่อาจปิดบังได้อีกต่อไป “ปล่อยให้เห็นสิคะ... ฉันจะได้ประกาศให้คนทั้งบริษัทรู้เสียทีว่า ‘ของของฉัน’ ใครก็ห้ามแตะ!” รันชะงักกึก หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำประกาศกร้าวที่หลุดออกมาจากปากคนปากแข็ง *** ชากุหลาบอุ่นๆ ขอตัวไปจิบชาแก้เขินกับความซึนของท่านประธานก่อนนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ! ***