ห้องซ้อมส่วนตัวกับกฎสามข้อ

"ถอยไปครับ คุณกรณ์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือกระแสความหงุดหงิดอย่างไม่ปิดบังดังขึ้นตัดบรรยากาศอึมครึมหน้าห้องปาร์ตี้ทันที ร่างสูงโปรดปรานของเฮียโซ่ในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทก้าวแทรกเข้ามาในรัศมีสายตา ไหล่กว้างของเขากระแทกเข้ากับหัวไหล่ของกรณ์อย่างตั้งใจจนมือกีตาร์วงคู่แข่งต้องผถอยร่นไปครึ่งก้าว ผมมองภาพนั้นผ่านม่านสายตาที่หรี่แคบลง ยัยพายอาร์ยืนกอดอกเชิดหน้าอยู่ด้านหลังร่างสูงของผมราวกับตัวเองเป็นแมวป่าตัวเล็กๆ ที่มีเจ้าของป่าคอยแยกเขี้ยวขู่แทน ประชดเก่ง ปากดีเป็นเลิศ แต่พอเจอสถานการณ์จริงทีไรก็ต้องให้ผมมาเก็บกวาดความยุ่งเหยิงทุกทีสิน่า "อ้าว เฮียโซ่... ผมแคทักทายรุ่นน้องเฉยๆ ครับ ไม่คิดว่าจะหวงก้าง เอ้ย หวงรุ่นน้องขนาดนี้" กรณ์ยิ้มมุมปาก ส่งสายตาท้าทายพราวระยับมาทางผมตามสไตล์เด็กหนุ่มเจ้าเสน่ห์ที่ชอบหาเรื่องใส่ตัว "รุ่นน้องมีตั้งเยอะ แต่บังเอิญคนนี้... ผมจองสิทธิ์ขาด" ผมตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาคมกริบกวาดมองหน้ากรณ์นิ่งสนิท บรรยากาศรอบตัวลดฮวบจนอุณหภูมิในห้องโถงแทบติดลบ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าข้อแขนเรียวของยัยตัวแสบข้างหลังแล้วออกแรงกระชากเบาๆ ให้เดินตามมาโดยไม่เปิดโอกาสให้ใครได้เอ่ยอะไรอีก "เฮ้ย! เบามือหน่อยสิเฮีย เจ็บนะ!" พายอาร์สะบัดแขนออกทันทีที่พ้นจากรัศมีสายตาของกรณ์ ใบหน้าสวยเฉี่ยวยับยู่ด้วยความไม่พอใจ ดวงตากลมโตตวัดมองผมอย่างเอาเรื่อง "คิดว่าตัวเองเป็นใคร ถึงมาลากฉันออกมาตามอำเภอใจแบบนี้หะ" ผมหยุดเดินแล้วหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับเธอ ระยะห่างระหว่างเราตอนนี้ใกล้เสียจนได้กลิ่นแชมพูอ่อนๆ จากเส้นผมสีน้ำตาลเข้มนั้น กลิ่นวานิลลาผสมความดื้อรั้น... ช่างเป็นคอมบิเนชันที่ชวนให้ปวดหัวเสียจริง "ถ้าฉันไม่เข้าไปฉุดเธอออกมา ป่านนี้เธอคงยืนให้ไอ้กรณ์มันหยอดคำหวานใส่จนตัวลอยไปถึงดาวอังคารแล้วมั้ง พายอาร์" ผมเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มองสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้า "แล้วมันเรื่องอะไรของเฮียเล่า! ฉันจะคุยกับใคร จะยืนให้ใครหยอด มันก็สิทธิ์ของฉันป่ะ เอกสารดีลลับบ้าบออะไรนั่นก็เซ็นไปแล้วนี่ ฉันต้องทำตามสัญญา แต่ไม่ได้หมายความว่าฉันต้องยอมตกเป็นทาสอารมณ์ให้เฮียมาทำเสียงดุใส่ตลอดเวลานะ" ยัยตัวแสบสวนกลับทันควัน เสียงใสแจ๋วแต่เชือดเฉือนทำเอาผมเกือบเผลอยกยิ้มมุมปาก แต่ต้องรีบตีหน้าขรึมกลบเกลื่อนความพ่ายแพ้ในใจ ผู้หญิงอะไร... ปากเก่งเป็นไฟ ยิ่งเถียงยิ่งน่าตีให้ก้นลาย "ใครบอกว่าเธอเป็นทาส" ผมก้าวเข้าไปประชิดตัวอีกนิด บีบให้เธอต้องถอยหลังจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับผนังห้องซ้อมดนตรีส่วนตัวที่ผมเพิ่งเปิดประตูรอไว้ "เธอเป็น 'ศิลปินฝึกหัด' ในความดูแลของฉันต่างหาก และที่สำคัญ... ตอนนี้เราอยู่ในอาณาเขตของฉันแล้ว" ผมผลักประตูห้องซ้อมส่วนตัวให้เปิดกว้างขึ้น ก่อนจะดันร่างบางให้ก้าวล้ำเข้ามาด้านใน แสงไฟนีออนสีส้มสลัวสาดกระทบอุปกรณ์ดนตรีราคาแพงระยับที่จัดวางอย่างเป็นระเบียบ กีตาร์โปร่งนับสิบตัวแขวนเรียงรายบนผนังซับเสียง เบสสี่สายตัวโปรดตั้งตระหง่านอยู่บนขาตั้งกลางห้อง กลิ่นอายของความฝันและเสียงเพลงลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แต่น่าเสียดายที่มันกำลังจะถูกทำลายลงด้วยกฎบ้าๆ บอๆ ที่ผมเพิ่งคิดสดๆ ร้อนๆ เมื่อกี้ พายอาร์กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตาตื่นใจชั่วขณะ ก่อนที่ดวงตากลมโตจะหันกลับมาขวางใส่ผมเมื่อประตูห้องถูกปิดล็อกลงด้วยเสียง 'คลิก' เบาๆ "เฮียล็อกประตูทำไม! จะกักขังหน่วงเหนี่ยวรึไง ฉันจะกลับห้อง!" "ยังกลับไม่ได้ จนกว่าเราจะตกลงกฎเหล็กกันให้เรียบร้อยก่อน" ผมเดินไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้โซฟาหนังสีเข้ม ไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายๆ ผิดกับคนยืนหน้าบึ้งตึงที่กำลังกำหมัดแน่นด้วยความโมโห "กฎอะไรอีก แค่เซ็นสัญญาเป็นเบสให้วงเฮียในโปรเจกต์จบก็เกินพอแล้วนะ!" "ฟังให้ดี เพราะฉันจะพูดแค่รอบเดียว" ผมชูนิ้วขึ้นมาทีละนิ้ว น้ำเสียงจริงจังจนอีกฝ่ายเริ่มชะงัก "ห้องซ้อมส่วนตัวของฉัน... มีกฎอยู่สามข้อที่เธอต้องปฏิบัติอย่างเคร่งครัด ห้ามแหกแม้แต่ข้อเดียว ไม่งั้นโปรเจกต์นี้เป็นอันยกเลิก และเธอต้องชดใช้ค่าเสียหายตามสัญญาที่ระบุไว้ ห้ามต่อรอง" พายอาร์เม้มปากแน่น ดวงตาคู่สวยฉายแววต่อต้านอย่างชัดเจน แต่ก็ยอมพยักหน้ารับอย่างจำใจเพราะกลัวเรื่องค่าเสียหายบ้าบออะไรนั่น "เออ! ว่ามาสิ กฎงี่เง่าอะไรของเฮียอีก" "ข้อแรก..." ผมเว้นจังหวะ ช้อนสายตาขึ้นมองคนตรงหน้าช้าๆ "ห้ามแตะต้องข้าวของเครื่องดนตรีทุกชิ้นในห้องนี้ โดยเฉพาะกีตาร์โปร่งตัวนั้น... ถ้าฉันไม่อนุญาต" ผมปรายตามองไปยังกีตาร์โปร่งบอดี้ไม้มาฮอกกานีตัวโปรดที่วางอยู่มุมห้อง "แค่กีตาร์ทำไมฉันจะแตะไม่ได้ หวงว่างั้น?" ยัยตัวแสบแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ "มันไม่ใช่แค่กีตาร์ แต่มันคือของหวง และฉันไม่ชอบให้ใครมาล้ำเส้น... จำไว้" ผมสวนกลับเสียงเข้ม ก่อนจะชูนิ้วที่สองขึ้น "ข้อสอง... ห้ามเถียง ห้ามหันหลังหนีเวลาฉันกำลังพูดด้วย ทุกคำสั่งของฉันคือประกาศิตสำหรับเธอในช่วงเวลาที่เราต้องซ้อมด้วยกัน" "โห! นี่มันเผด็จการชัดๆ!" พายอาร์โพล่งขึ้นทันที หน้าตาน่ารักงอหงิกด้วยความไม่พอใจ "นี่ปี 2024 แล้วนะเฮีย ไม่ใช่ยุคโบราณที่จะมาสั่งห้ามโน่นห้ามingนี่ ฉันมีปากมีเสียงเว้ย!" "ฉันบอกว่าห้ามเถียงไง ข้อสองทำงานแล้วนะพายอาร์" ผมหรี่ตามองเธออย่างคาดโทษ "และข้อสุดท้าย... ข้อที่สาม..." ผมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่มั่นคง จนกระทั่งระยะห่างระหว่างเราเหลือเพียงแค่คืบเดียว ร่างบางชะงักงัน แผ่นหลังแนบสนิทติดกำแพงหนีไปไหนไม่ได้อีก ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเงาของผมโน้มลงไปใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่บริเวณปลายจมูก "เฮีย... จะทำอะไร ถอยไปเลยนะ!" เสียงของเธอเริ่มติดขัด ประโยคบอกเล่าเมื่อครู่หดหายกลายเป็นเสียงกระซิบสั่นๆ "ข้อสาม..." ผมโน้มใบหน้ากระซิบชิดริมใบหูของเธอ เสียงทุ้มต่ำจงใจทำให้แหบพร่าเพื่อปั่นป่วนหัวใจคนฟัง "ห้ามสบตาฉันเกินสามวินาที... เว้นแต่ว่าเธออยากจะละลายคาอกฉัน" พรึบ! ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวกลับแดงก่ำขึ้นมาทันทีราวกับถูกป้ายด้วยสีน้ำ เธอผลอกไสอกผมสุดแรงด้วยความตกใจ แต่มีหรือที่คนตัวเล็กกว่าจะสู้แรงผู้ชายที่ออกกำลังกายสม่ำเสมออย่างผมได้ ร่างบางเซถลาเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนผมแทนโดยอัตโนมัติ "เฮียมัน... คนฉวยโอกาส! ไหนบอกว่าห้ามมองไง แล้วนี่มายืนประชิดหน้าฉันทำไมเล่า!" พายอาร์เงยหน้าขึ้นต่อว่าผม ดวงตาคู่สวยประกายวาววับด้วยความเขินอายที่พยายามกลบเกลื่อนไว้ด้วยความเกรี้ยวกราด และนั่นแหละ... คือความผิดพลาดมหันต์ ในจังหวะที่เธองยหน้าขึ้นต่อว่า ดวงตากลมโตคู่นั้นเผลอสบเข้ากับนัยน์ตาของผมพอดิบพอดี หนึ่ง... สอง... สาม... เวลาในห้องซ้อมราวกับหยุดเดิน เสียงเครื่องปรับอากาศที่เคยดังฮัมเบาๆ เงียบหายไปในอากาศ เหลือเพียงเสียงจังหวะหัวใจสองดวงที่เต้นโครมครามแข่งกันจนน่ากลัว ผมจ้องมองริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างลืมตัว กลิ่นหอมหวานของเธอมอมเมาสติผมให้หลุดลอยไปทีละน้อย มือหนาเผลอยกขึ้นประคองกรอบหน้าเนียนนุ่มนั้นไว้อย่างแผ่วเบาโดยไม่รู้ตัว พายอาร์แข็งทื่อ ดวงตากลมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ริมฝีปากเผยอออกเล็กน้อยคล้ายจะเอ่ยท้วงแต่ก็ไร้เสียง "เธอนับพลาดไปสองวินาทีแล้วนะ... พายอาร์" ผมกระซิบเสียงพร่า ริมฝีปากขยับเข้าใกล้เรียวปากนุ่มของเธออีกเพียงแค่คืบเดียว ความรู้สึกโหยหาบางอย่างที่เก็บซ่อนไว้ภายใต้มาดนิ่งกำลังจะพังทลายลงในวินาทีนี้ แกร็ก! เสียงบิดลูกบิดประตูด้านนอกดังขึ้นกะทันหัน พร้อมกับร่างของใครบางคนที่ผลักเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะสัญญาณเตือนสอกใดๆ ทั้งสิ้น! "เฮียโซ่ครับ! แย่แล้ว วงคู่แข่งมัน..." มินที่วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหยุดชะงักกึกทันทีเมื่อเห็นภาพตรงหน้า ดวงตาโตของเพื่อนสนิทพายอาร์เบิกกว้างจนแทบถลอกจากเบ้า อ้าปากค้างพะงาบๆ พูดไม่ออกเมื่อเห็นมือกีตาร์สุดโหดประจำคณะวิศวะกำลังยืนคร่อมโอบกอดเพื่อนรักของเธอชิดกำแพงในระยะประชิดสนิทแนบ! พายอาร์สะดุ้งสุดตัว ผลักอกผมเต็มแรงจนผมเซถลาถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู เธอหันไปมองมินสลับกับผมด้วยแววตาเลิกลั่กทำอะไรไม่ถูก ส่วนผม... ได้แต่สบถในใจเบาๆ อย่างหัวเสีย ไอ้เพื่อนตัวดี... มาขัดจังหวะได้ถูกเวลาชะมัด! --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาสัมผัสจังหวะหัวใจและร่วมลุ้นไปกับดีลลับบทนี้ด้วยกันนะครับ