อุบัติเหตุหน้าเวทีกับข้อเสนอทุเรศ

เสียงกระหึ่มของย่านความถี่ต่ำที่บิดเบือนจนเกินขีดจำกัด ไม่ได้ทำให้คนฟังรู้สึกสนุกไปกับดนตรีเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันคือเสียงกรีดร้องของลำโพงที่กำลังจะขาดใจตาย คล้ายกับความรู้สึกของผมในตอนนี้ที่อยากจะคว้าคอใครสักคนมาเขย่าให้หลุดออกจากร่าง “อุ๊ย... เฮียโซ่ ขาดป่ะวะแก?” เสียงหัวเราะคิกคักของมินดังแทรกขึ้นมาเหนือเสียงเบสที่เพิ่งเงียบกริบลง พร้อมกับร่างระหงของพายอาร์ที่ยืนถือสายสะพายเบสค้างไว้กลางอากาศ สีหน้าของเธอไม่ได้มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มเจื่อนๆ ที่พยายามกลั้นขำเอาไว้จนแก้มป่อง เบสไฟฟ้าสีดำด้าน บอดี้คัสตอมพิเศษที่สั่งทำจากต่างประเทศ มูลค่าเหยียบครึ่งแสนในมือของผม บัดนี้สายนอกสุดดีดสะบัดหลุดลุ่ย แถมยังมีรอยขูดขีดลึกยาวจนถึงเนื้อไม้ตรงปಿಕอัพ ข้าวของเครื่องใช้ที่ผมทะนุถนอมยิ่งกว่าไข่ในหิน ถูกใช้เป็นเครื่องมือเล่นสนุกของยัยตัวแสบประจำคณะมนุษยศาสตร์ในงานปาร์ตี้ต้อนรับน้องใหม่คืนนี้ ผมกวาดสายตามองหน้าเจ้าของผลงานชิ้นเอกด้วยแววตาที่นิ่งสนิท... นิ่งจนน่ากลัว “พายอาร์…” ผมกดเสียงต่ำลอดไรฟัน ย่างสามขุมเข้าไปประชิดตัวเธอจนคนตัวเล็กต้องถอยหลังไปชนกับขอบโต๊ะพูลด้านหลัง “เธอรู้ตัวไหมว่าเพิ่งทำอะไรลงไป?” “โหย เฮีย อย่าทำหน้าดุสิตรงนี้ดิ คนมองกันทั้งห้องแล้วนะ” พายอาร์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบไม่มีความหวาดกลัวเลยสักนิด เธอไหวไหล่เบาๆ แบบไม่สะทกสะท้าน “ก็แค่สายเบสขาดป่ะวะ เดี๋ยวฉันเอาไปให้ร้านหลังมอเปลี่ยนให้ใหม่ก็ได้น่า ทำเป็นเรื่องใหญ่ไปได้” “แค่สายขาดงั้นเหรอ?” ผมแค่นหัวเราะในลำคอ ก้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูของเธอจนร่างบางสะดุ้งเฮือก “เบสตัวนี้สเปกสั่งทำพิเศษ สายชุดนี้สั่งตรงจากเยอรมัน ราคาเท่ากับค่าขนมเธอครึ่งเทอม... และที่สำคัญที่สุด มันคือตัวที่ฉันใช้ซ้อมแข่งรอบคัดเลือกสัปดาห์หน้า” บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะลดอุณหภูมิลดฮวบลงทันที เมื่อมินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้ามาดึงแขนเพื่อนสนิท “เอ่อ... เฮียโซ่ ใจเย็นๆ ก่อนนะ พอดีพายมันเมาไปหน่อย เดี๋ยวพวกหนูรับผิดชอบค่าใช้จ่ายทั้งหมดเองค่ะ เท่าไหร่ว่ามาเลย” “รับผิดชอบ?” ผมผละออกจากพายอาร์ ยืนกอดอกมองสองสาวด้วยสายตาเยียบเย็น “เงินพวกเธอสองคนต่อให้รวมกันทั้งเดือน ก็ผ่อนค่าซ่อมบอดี้ตัวนี้ไม่ได้หรอกมิน… โดยเฉพาะยัยปากเก่งนี่” ผมหันกลับมาจ้องดวงตากลมโตที่เริ่มฉายแววระแวง “ความรับผิดชอบของเธอมันใช้เงินซื้อไม่ได้” “อ้าว! แล้วจะเอาอะไรล่ะ เงินก็ไม่เอา จะให้ฉันกราบขอขมาสามครั้งเหรอ เฮียอย่ามาเรื่องเยอะนะ!” พายอาร์เริ่มหมดความอดทน เธอกระแทกเบสราคาแพงลงบนโซฟาเสียงดังจนผมต้องขมวดคิ้ว “บอกมาเลยดีกว่า จะให้ชดใช้ยังไง จะให้ทำงานใช้หนี้ล้างห้องชมรมดนตรีสี่ปีรวดเลยไหมล่ะ!” ผมมองท่าทางพยศของคนตรงหน้าแล้วมุมปากก็กระตุกยิ้มขึ้นมาอย่างร้ายกาจ ความคิดบางอย่างผุดขึ้นมาในหัวทันทีในจังหวะที่เสียงเพลงในผับดังกระแทกกระทั้นขึ้นอีกรอบ “ไม่ต้องถึงขั้นล้างห้องน้ำหรอก…” ผมเว้นจังหวะ ปล่อยให้สายตาคมกริบสำรวจเรือนร่างเพรียวบางตั้งแต่หัวจรดเท้า “ฉันกำลังขาด ‘เบ๊’ คอยยกของ ซ้อมคิว และเป็นลูกมือจัดการเรื่องจิปาถะในสตูดิโอส่วนตัว” พายอาร์ขมวดคิ้วมุ่น “หา? เบ๊เนี่ยนะ?” “ใช่… เบ๊ส่วนตัวของฉัน” ผมก้าวเข้าไปใกล้จนปลายจมูกของเราเกือบจะชนกัน กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอลอยเข้าจมูก “เธอต้องมาสแตนด์บายที่สตูดิโอทุกวันหลังเลิกเรียน จัดการทุกอย่างตามที่ฉันสั่ง ห้ามบ่น ห้ามเถียง และที่สำคัญ…” ผมหรี่ตามอง “ต้องเป็นคู่ซ้อมซัพพอร์ตวงให้ฉันจนกว่าจะถึงวันแข่ง” “ฝันไปเถอะ!” พายอาร์สวนกลับทันควันโดยไม่ต้องคิด “ให้ฉันไปเป็นเบ๊นายเนี่ยนะ? ยอมให้เอาช้างมาเหยียบหน้ายังดีซะกว่า! ฉันมีเรียน มีชีวิต มีโปรเจกต์ต้องทำ ไม่มีเวลามานั่งรับใช้คนเผด็จการอย่างเฮียหรอก!” “งั้นก็เตรียมตัวรับหมายศาลเรียกค่าเสียหายห้าหมื่นบาทภายในพรุ่งนี้เช้าได้เลย” ผมหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาทำท่าจะกดโทรหาทนายความคณะ “เลือกเอา… จะเซ็นสัญญา ‘ดีลลับ’ นี้ แล้วมาใช้แรงงานขัดดอก หรือจะไปขึ้นศาลให้พ่อแม่เธอรู้ว่าไปทำอะไรพังไว้ที่นี่” “ไอ้… ไอ้เฮียโซ่คนทุเรศ!” พายอาร์กำมือแน่นจนเส้นเลือดขึ้น ดวงตาคู่สวยแดงก่ำด้วยความโกรธจัด เธอจ้องหน้าผมราวกับอยากจะฉีกเนื้อให้ขาดออกจากกัน “นายมันฉวยโอกาสที่สุด!” “ฉันให้เวลาตัดสินใจสามวินาที…” ผมนับถอยหลังด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “หนึ่ง… สอง…” “เออ! เซ็นก็เซ็นวะ! คนอะไรหน้าเลือดชะมัด!” เธอแย่งแท็บเล็ตจากมือผมไปเซ็นชื่อลงไปอย่างหัวเสีย แรงกระแทกของปลายปากกาแทบจะทะลุหน้าจอ แสดงถึงความแค้นเคืองที่อัดแน่นอยู่ในอก ผมก้มมองลายเซ็นหวัดๆ บนหน้าจอ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาที่เต็มไปด้วยความพยศของเธออีกครั้ง รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นอย่างผู้ชนะ โดยที่ผมเองก็ไม่รู้เลยว่า... การดึงยัยตัวแสบคนนี้เข้ามาใกล้ชิดในระยะประชิดแบบนี้ คือการจุดชนวนระเบิดเวลาที่จะสั่นคลอนหัวใจตัวเองมากที่สุด ในจังหวะที่ผมกำลังจะยื่นมือไปดึงแท็บเล็ตคืน เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของผมก็แผדเสียงดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน หน้าจอแสดงชื่อสายเรียกเข้าที่ทำให้ผมต้องชะงัก และทำให้พายอาร์ที่ตั้งท่าจะหันหลังเดินหนีต้องหยุดกงล้อฝีเท้าลงทันทีเมื่อเห็นเงาร่างของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าประตูห้องปาร์ตี้ *กรุณากดติดตามตอนต่อไป ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่สนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอนะครับ*