เสียงเบสกับจังหวะหัวใจที่ผิดคีย์

“ถ้าจับเบสแล้วยังนิ้วแข็งเป็นท่อนฟืนแบบนี้ ปีหน้าเธอก็ไม่ต้องหวังจะขึ้นเวทีไหนหรอก ย้ายไปตีฉาบอยู่หลังวงยังจะดูเข้าท่ากว่านะ พายอาร์” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเยาะหยันดังขึ้นทันทีที่เสียงโน้ตตัวสุดท้ายของท่อนอินโทรเพลงร็อกจังหวะ Medium-Fast เงียบลง เฮียโซ่—หรือศิลา มือกีตาร์หนุ่มปีสี่แห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ผู้พ่วงตำแหน่งโปรดิวเซอร์จำเป็นของโปรเจกต์นี้—ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้สตูลในห้องซ้อมดนตรีส่วนตัว ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบคิ้วหนาชวนมองตวัดมองร่างบางที่นั่งขบเขี้ยวเคี้ยวฟันอยู่ตรงหน้าด้วยความหมั่นไส้ พายอาร์ตวัดสายตากลับทันที เธอไม่ได้สะทกสะท้านกับคำดูถูกนั้นสักนิด มือเรียวภายใต้เล็บเจลสีเข้มยังคงกำคอเบสสี่สายตัวโปรดไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ปากเก่งๆ ของเธอไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครอยู่แล้ว โดยเฉพาะกับผู้ชายปากเสียอย่างเขา “ถ้าฉันตีฉาบ เฮียคงต้องไปเล่นสามช่าแทนแล้วล่ะค่ะ ดูจากรสนิยมการคอมเมนต์แล้ว น่าจะเข้าขากับจังหวะสามช่ามากกว่าเพลงร็อกสากลนะ” พายอาร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมพอจะทำให้คนฟังคิ้วกระตุก “ปากดี…” เฮียโซ่แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวเธอที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ซ้อม “ปากเก่งแบบนี้ เดี๋ยวฉันจะดูซิว่า บนเวทีจริงเธอยังจะกล้าเถียงฉันแบบนี้อีกไหม ลุกขึ้น… มานี่เลย” “เฮייה! จะทำอะไร ปล่อยนะ!” ยังไม่ทันที่พายอาร์จะได้ขยับตัวหนี เรียวแขนแกร่งก็เอื้อมมาคว้าข้อมือบางของเธอไว้แน่นด้วยแรงที่เหนือกว่าอย่างเห็นได้ชัด เฮียโซ่ไม่ได้ลากเธอไปไหน ไกลไปกว่าการขยับเข้ามาซ้อนด้านหลัง เผยให้เห็นเงาสะท้อนในกระจกบานใหญ่ของห้องซ้อมที่ตอนนี้ร่างของพวกเขากำลังแนบชิดกันจนแทบไม่เหลือช่องว่าง กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นไอปูนร้อนจากตัวเขาลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสของพายอาร์จนลมหายใจสะดุด หัวใจดวงน้อยที่เคยเต้นเป็นจังหวะปกติกลับกระหน่ำรัวราายกับรัวกลองชุดในห้องอัด “จับเบสให้มันถูกวิธีส องนิ้วนี้ต้องกดลงไปพร้อมกับจังหวะกระแทกของกลอง ไม่ใช่ดีดมั่วๆ ตามใจชอบแบบที่เธอทำเมื่อกี้” เสียงทุ้มกระซิบอยู่ชิดใบหู ร้อนผ่าวจนขนอ่อนลุกชันไปทั่วแผ่นหลัง เฮียโซ่โน้มตัวลงมาครอบทับมือของเธอที่กำลังจับคอเบสอยู่ นิ้วมือหนาและอุ่นจัดของเขาทาบทับลงบนหลังมือเรียวของเธออย่างแนบแน่นเพื่อบังคับให้ปลายนิ้วกดลงไปบนเฟรตบอร์ดให้ถูกตำแหน่ง แรงกดที่หนักแน่นและมั่นคงจากเขาทำให้พายอาร์รู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้กับที่ ขยับตัวไปไหนไม่ได้นอกจากรับรู้ถึงอุณหภูมิร่างกายที่แผ่ซ่านเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัว สัมผัสที่ใกล้ชิดจนเกินงามนี้ทำให้สติปัญญาที่เคยแล่นฉิวของพายอาร์กระเจิดกระเจิงไปหมด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สมองขาวโพลนจนคิดคำพูดจาถางถางไม่ออก สิ่งเดียวที่รับรู้ได้ในตอนนี้คือเสียงจังหวะหัวใจของตัวเองที่ดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้อง “เฮีย… ปล่อยมือก่อนก็ได้ ฉันจับเป็นแล้ว” เธอพยายามดึงเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ว่าเสียงนั้นจะสั่นพร่าเสียจนน่าอาย “เป็นเหรอ? เมื่อกี้โน้ตตัว F# ของเธอยังเพี้ยนอยู่เลย หูทวนลมหรือไงถึงไม่ได้ยิน” เฮียโซ่แกล้งกระซิบชิดริมใบหูมากขึ้น ลลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดต้นคอทำให้พายอาร์รู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง ผู้ชายคนนี้อันตราย… อันตรายต่อหัวใจของเธอเกินไปแล้ว “ตั้งใจฟังจังหวะให้ดี… แล้วขยับตามฉัน” ปลายนิ้วหนาของเขาเริ่มพาเธอดีดสายเบสทีละเส้น ช้าๆ แต่มั่นคง แรงสั่นสะเทือนจากสายเบสส่งผ่านเข้ามายังฝ่ามือของทั้งคู่ ทว่าสิ่งที่สั่นไไหวมากกว่าสายเบสเหล่านั้น กลับเป็นจังหวะหัวใจของพายอาร์ที่เต้นผิดคีย์ไปหมดแล้ว บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกลดอุณหภูมิลงเหลือเพียงเสียงดนตรีในจินตนาการและลมหายใจที่สอดประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ แววตาคมดุที่สะท้อนผ่านกระจกเงาไม่ได้มองไปที่เครื่องดนตรีเลยสักนิด แต่มันกลับจดจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังแดงก่ำของเธอด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก—ประกายความเอ็นดูที่เจือด้วยความรู้สึกบางเบาที่เจ้าตัวอาจจะยังไม่ทันรู้ตัวด้วยซ้ำ พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่น เธอยอมรับว่าในเสี้ยววินาทีนี้ หัวใจเจ้ากรรมมันทรยศเธอเข้าอย่างจัง ความซึนเดระปากร้ายของเฮียโซ่ในยามปกติถูกแทนที่ด้วยความใกล้ชิดที่ชวนให้ใจสั่นระทึกแบบนี้ มันทำเอาเกราะป้องกันที่เธอสร้างไว้พังทลายลงไม่เป็นท่า แต่ทว่า… ในขณะที่บรรยากาศกำลังหวานล้ำและชวนเคลิบเคลิ้มจนแทบจะละลายอยู่นั้น เสียงเคาะประตูก็Jดังขึ้นขัดจังหวะ ทำลายภวังค์สีชมพูจางๆ ให้แตกกระเจิงในทันที *ก๊อก ก๊อก ก๊อก!* “พายอาร์ อยู่ข้างในหรือเปล่า? พอดีฉันเอาโน้ตเพลงชุดใหม่มาให้น่ะ” เสียงทุ้มกังวานและคุ้นหูของ ‘กรณ์’ มือกีตาร์หนุ่มจากวงคู่แข่งคนสำคัญ ดังลอดผ่านบานประตูไม้เข้ามา พร้อมกับที่กลอนประตูกำลังถูกหมุนเปิดออกโดยที่คนข้างในยังไม่ทันได้เอ่ยปากอนุญาตด้วยซ้ำ! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับจังหวะหัวใจของพวกเขาในตอนนี้นะครับ