ปะทะฝีปากนอกห้องซ้อม

เสียงแกร็กของกลอนประตูที่กำลังหมุนเปิดออก พร้อมกับเงาร่างสูงโปร่งของ ‘กรณ์’ ที่ก้าวเข้ามาในห้องซ้อมอย่างถือวิสาสะ ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลงจนแทบติดลบในเสี้ยววินาที พายอาร์สะดุ้งเล็กน้อยโดยสัญชาตญาณ ร่างบางดีดตัวถอยหลังห่างจากเฮียโซ่ที่ยืนค้ำฟ้าอยู่เหนือเธอไม่ถึงคืบ ดวงตากลมโตตวัดมองผู้มาใหม่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ในขณะที่มือกีตาร์หนุ่มจากวงคู่แข่งอย่างกรณ์กลับส่งยิ้มพราวเสน่ห์มาให้ราวกับไม่รู้ร้อนรู้หนาว "อุops... ดูเหมือนผมจะมาขัดจังหวะอะไรสำคัญเข้าสินะครับ" กรณ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนประสาท สายตาคมกริบกวาดมองระหว่างเฮียโซ่ที่ใบหน้าบึ้งตึงจนแทบหยดเป็นน้ำแข็ง กับพายอาร์ที่กำลังยืนหน้าแดงก่ำจัดระเบียบเสื้อผ้าแทบไม่ทัน "รู้ตัวก็ไสหัวออกไปซะ" เสียงทุ้มต่ำของเฮียโซ่ลอดไรฟันออกมาด้วยความกรุ่นโกรธ นัยน์ตาคมกริบดูลุกโชนราวกับมีกองไฟสุมอยู่ข้างใน ร่างสูงก้าวขยับเข้ามาบังร่างของพายอาร์ไว้ครึ่งหนึ่งโดยอัตโนมัติ เป็นการแสดงออกถึงความเป็นเจ้าเข้าเจ้าของที่ชัดเจนเสียจนคนมองต้องลอบกลืนน้ำลาย "ใจเย็นน่าเฮีย โซ่เดือดอะไรรุนแรงขนาดนั้นล่ะครับ ผมแค่มารับน้องพายอาร์ไปกินกาแฟตามประสาคนคุ้นเคยที่เรียนคณะเดียวกันต่างหาก" กรณ์ยักไหล่กวนๆ ก่อนจะเบนสายตามาสบตากับเธอโดยตรง "ว่าไงครับพายอาร์ ไปหาอะไรรดต้นคอกันหน่อยไหม ช่วงนี้หน้าดูแดงๆ นะครับ ไม่สบายหรือเปล่า?" คำแซ่บแกมหยอกล้อนั้นทำเอาพายอาร์แทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงตึกให้รู้แล้วรู้รอด เธอยกมือขึ้นสัมผัสแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับโดนไฟลวก ปฏิกิริยาตอบสนองไวเท่าความคิด มือบางรีบตวัดชี้หน้าอีกฝ่ายทันที "พูดจาเหลวไหลอะไรของนาย กรณ์! ใครหน้าแดง หน้าฉันร้อนเพราะอากาศข้างนอกต่างหากเล่า อย่ามาพูดจาพล่อยๆ นะ!" พายอาร์แหวสวนกลับเสียงแข็งกลบเกลื่อนความพิรุธสุดชีวิต ดวงตากลมโตถลึงใส่หนุ่มเจ้าสำราญจนแทบถอดร่างได้ "อ้าวเหรอครับ นึกว่าเขินที่ยืนอยู่ใกล้โปรดิวเซอร์หนุ่มวิศวะฯ สองต่อสองซะอีกเห็นตัวติดกันตลอดเวลาแบบนี้... ดีลลับอะไรระหว่างพวกเธอหรือเปล่าเนี่ย ถึงต้องมาซี้ปึ๊กกันในห้องซ้อมปิดตายแบบนี้" กรณ์ยังคงหยอดคำพูดแทงใจดำต่อด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ สายตาแพรวิบวับสลับมองหน้าเธอกับเฮียโซ่ราวกับจับผิด บรรยากาศในห้องซ้อมตึงเครียดขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตแผ่ออกมาจากร่างสูงของเฮียโซ่ที่ยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงสนิท ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังกรณ์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ มือหนากำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ความหงุดหงิดพลุ่งพล่านในอกของศิลาอย่างไม่มีสาเหตุ เขาไม่ชอบใจรอยยิ้มของไอ้หน้าอ่อนนี่ ไม่ชอบใจสายตาที่มันมองพายอาร์ และที่สำคัญที่สุด... เขารำคาญเสียงหัวใจตัวเองที่มันเต้นรัวผิดจังหวะตั้งแต่ตอนที่พายอาร์เกือบจะล้มลงมาทับอกเขาเมื่อครู่ "ถ้าว่างมากนัก ก็ไสหัวไปซ้อมกีตาร์ของวงตัวเองโน่น อย่ามาทำตัวเป็นสุนัขหวงก้างแถวนี้" เฮียโซ่พ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก นัยน์ตาดุดันจ้องล่อกรณ์จนอีกฝ่ายต้องยอมยกมือขึ้นยอมแพ้แบบกวนๆ "โอเคๆ ยอมแพ้ครับ เฮียนี่หวงของยิ่งกว่าจงอางหวงไข่อีกนะเนี่ย งั้นผมไม่กวนใจสองคนแล้วดีกว่า เชิญ... ตามสบายเลยนะครับ" กรณ์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดีก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง พร้อมกับทิ้งบานประตูให้แง้มเปิดไว้เล็กน้อยราวกับจงใจทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ให้คนข้างใน ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง ทว่ามันกลับอึดอัดและร้อนรุ่มยิ่งกว่าเดิม พายอาร์ยืนเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลคำพูดของกรณ์วนซ้ำไปซ้ำมา เธอกลัว... กลัวว่าความลับเรื่องดีลระหว่างเธอกับเฮียโซ่จะรั่วไหลออกไปให้คนอื่นรู้เข้าจริงๆ "ยืนบื้ออยู่ทำไม ปิดประตูสิครับ" เสียงดุเข้มเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พายอาร์สะดุ้ง ตวัดสายตาค้อนขวับไปมองคนตัวสูงที่ตอนนี้เดินกลับมาทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวเดิมด้วยท่าทางหงุดหงิดไม่แพ้กัน มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มลวกๆ จนมันยุ่งเหยิงไปหมด "นี่! นายจะมาหงุดหงิดใส่ฉันทำไมเนี่ย คนที่โดนแซวก็คือฉันนะ!" พายอาร์ระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง ความกดดันและอาการเขินอายที่ยังค้างคาทำให้เธอเลือกที่จะใช้วิธีโวยวายกลบเกลื่อน "แล้วใครใช้ให้เธอทำตัวน่าสงสัยเล่า หน้าแดงจนหูแดงขนาดนั้น ใครมองมาเขาก็คิดไปไกลหมดสิครับ" เฮียโซ่ตวัดสายตากลับมามองเธอด้วยแววตาคมกริบ น้ำเสียงติดจะประชดประชันเล็กน้อย "หรือว่า... ที่ไอ้กรณ์มันพูดมันคือเรื่องจริง เธอแอบหวั่นไหวอะไรกับฉันเข้าจริงๆ ถึงได้ลนลานขนาดนั้น" ประโยคคำถามทิ่มแทงใจดำพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากหยันๆ ของคนตัวโต ทำเอาพายอาร์เลือดขึ้นหน้า เธอสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เดินดุ่มๆ เข้าไปประชิดหน้าโซฟาที่เขานั่งอยู่ทันที มือบางเท้าสะเอวจ้องหน้าเขาเขม็งแบบไม่เกรงกลัวอำนาจมืดใดๆ ทั้งสิ้น "ฝันไปเถอะเฮียโซ่! คนอย่างพายอาร์ไม่มีวันหวั่นไหวกับคนปากจัด นิสัยเสีย ชอบออกคำสั่งอย่างเฮียเด็ดขาด! ที่ฉันหน้าแดงเมื่อกี้เพราะโมโหต่างหาก เลิกมโนแล้วเอาสมองไปคิดเรื่องทำเพลงดีกว่ามั้ง!" เฮียโซ่นิ่งอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อโดนตอกกลับหน้าหงาย ดวงตาคมกริบกวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ตอนนี้ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความโกรธ (หรือเขินกันแน่เจ้าตัวคงไม่กล้าสารภาพ) แววตาของมือกีตาร์หนุ่มแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำยากจะคาดเดา ริมฝีปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์จนหัวใจเจ้ากรรมของพายอาร์กระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ "ปากดีแบบนี้... ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะครับพายอาร์" เฮียโซ่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอจนพายอาร์ต้องผถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ "อะ... อะไรของเฮีย ถอยไปนะ!" พายอาร์เบิกตากว้างเมื่อวงแขนแข็งแรงยกขึ้นกักตัวเธอไว้ระหว่างผนังกับลำตัวของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุหรี่อ่อนๆ ลอยเข้าจมูกจนสติกระเจิง เฮียโซ่ก้มหน้าลงมามองเธอในระยะประชิด นัยน์ตาดำขลับคู่นั้นสะท้อนภาพใบหน้าตื่นตระหนกของเธอไว้อย่างชัดเจน มือหนายื่นออกไปปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนทัดหูให้เธออย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายอาร์ตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป "ปากเก่งนักใช่ไหมครับ..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหูแผ่วเบา จนขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้ายังพูดมากใส่ฉันอีกคำเดียว... ฉันจะจูบปิดปากเธอตรงนี้แหละ... ลองดูไหมล่ะครับ?" ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองหัวใจของพวกเขานะครับ