ผู้บุกรุกที่ไม่ได้รับเชิญ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับไอร้อนของแดดยามบ่ายหน้าตึกคณะมนุษยศาสตร์ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับระอุยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์核ซะอีก “ไม่คิดว่าจะบังเอิญขนาดนี้... หรือว่าเป็นพรหมลิขิตกันแน่นะครับ พายอาร์” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยดังขึ้น ทำเอาคนที่กำลังยืนกอดอกถือชีทเรียนอยู่ถึงกับกระตุกคิ้วฉับ พายอาร์กวาดตามองร่างสูงโปร่งในเสื้อช็อปสีเข้มของสถาบันคู่อริที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด รอยยิ้มมุมปากของ ‘กรณ์’ มือกีตาร์วงดนตรีมหาวิทยาลัยต่างคณะคนนั้น ช่างน่าหมั่นไส้จนเธออยากจะเอาชีทหนาปึ้กฟาดหน้าหล่อๆ นั่นสักทีสองที “พรหมลิขิตบ้าอะไรเล่า ถ้าสมองนายยังปกติอยู่ ก็น่าจะรู้ว่านี่มันตึกคณะฉัน ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่จะมาเดินเร่ร่อนหาเศษหาเลยกับคนอื่นเขา” พายอาร์สวนกลับทันควัน น้ำเสียงเรียบตึงแต่เจือความเชือดเฉือนตามสไตล์คนปากเก่งที่ไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใครง่ายๆ “ถอยไป ฉันจะไปห้องซ้อม” “ใจร้ายจังนะครับ ผมแค่อยากมาทักทายในฐานะเพื่อนร่วมวงการดนตรีเอง” กรณ์ยักไหล่ด้วยท่าทางสบายๆ ไม่ได้สะทกสะท้านกับวาจาเชือดเฉือนนั้นเลยสักนิด แถมยังจงใจก้าวเท้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกก้าว จนพายอาร์ต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ “อีกอย่าง... ที่ผมมาวันนี้ เพราะมีเรื่องสำคัญอยากคุยกับมือเบสคนเก่งต่างหาก เรื่องโปรเจกต์ที่เราคุยกันคราวก่อน สนใจมาร่วมแจมกับผมไหมล่ะครับ?” คำว่า ‘ร่วมแจม’ ของกรณ์ไม่ได้หมายถึงแค่เรื่องดนตรี แต่มันคือการปั่นหัวคนฟังให้ไขว้เขวต่างหาก พายอาร์รู้ทันเล่ห์เหลี่ยมนี้ดี เธอจึงกำลังจะอ้าปากปฏิเสธคำชวนนั้นด้วยถ้อยคำที่เจ็บแสบกว่าเดิม ทว่า... ยังไม่ทันที่เสียงใสๆ จะได้เอื้อiนเอ่ยอะไรออกมา ร่างสูงใหญ่คุ้นตาของใครบางคนที่เดินพ้นมุมตึกมาด้วยฝีเท้าหนักหน่วงก็หยุดชะงักกึก บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนติดลบในพริบตา “ถอยออกจากตัวเธอ... ก่อนที่มึงจะได้นอนคุยกับรากไม้” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กดต่ำจนน่ากลัวดังขึ้น พร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขนของกรณ์อย่างแรงจนเซถอยหลังไปหลายก้าว ศิลา หรือ ‘เฮียโซ่’ ของใครหลายๆ คน ยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ดวงตาดุคมกริบราวกับใบมีดโกนจ้องเขม็งไปยังมือกีตาร์ต่างคณะด้วยความโกรธจัดที่แผ่พุ่งออกมาจากร่างจนแทบจะเผาไหม้ทุกอย่างรอบตัว “อ้าว... เฮียโซ่” กรณ์ฝืนยิ้มกลบเกลื่อนความตกใจ รั้งแขนตัวเองกลับพร้อมกับปัดเสื้อผ้าเบาๆ “บังเอิญจังนะครับ เดินมาเจอพอดีเลย” “บังเอิญพ่อมึงสิ” เฮียโซ่สวนกลับทันทีอย่างไร้ความปรานี ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงจนขึ้นสันกราม “เสือกเดินมาถึงถิ่นกู แถมยังมาแตะต้อง ‘ของ’ ของกูแบบนี้... มึงอยากลองดีใช่ไหมกรณ์?” คำว่า ‘ของของกู’ ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของพายอาร์กระตุกวูบอย่างแรง เธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะเมื่อได้ยินคำประกาศิตที่แฝงความหวงก้างแบบไม่ปิดบังนั้น แม้ปากจะบอกว่าเกลียดความเผด็จการของเฮียนัก แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ากระแสเลือดในกายมันกลับสูบฉีดแรงขึ้นด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่เรียกว่า ‘ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ’ “เฮีย! พูดจาให้มันดีๆ นะ ฉันไปเป็นของเฮียตั้งแต่เมื่อไหร่!” พายอาร์รีบดึงสติตัวเองกลับมาแล้วหันไปแหวใส่ร่างสูงที่ยืนตีหน้ายักษ์อยู่ข้างๆ “เงียบไปเลยพายอาร์! กลับห้องพักเดี๋ยวนี้!” เฮียโซ่หันมาตวัดสายตาดุใส่เธอแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจ้องหน้ากรณ์ด้วยแววตาวาวโรจน์ที่พร้อมจะซัดหน้าคนตรงหน้าได้ทุกเมื่อ “ส่วนมึง... ถ้ายังไม่อยากให้กีตาร์คู่ใจของมึงกลายเป็นเศษไม้ซอยถี่ๆ ก็ไสหัวไปซะ ก่อนที่กูจะหมดความอดทน” กรณ์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ แม้จะรู้ว่าศิลาไม่ได้ขู่เล่น แต่รอยยิ้มท้าทายยังคงประดับอยู่บนมุมปาก “ดุเป็นหมาหวงก้างเลยนะครับเฮีย... ระวังเถอะ ของที่หวงมากๆ วันนึงอาจจะไม่ได้อยู่ในมือเฮียอีกต่อไปก็ได้” สิ้นคำพูดนั้น กรณ์ก็ยอมหมุนตัวเดินจากไป ทิ้งให้บรรยากาศหน้าตึกคณะมนุษยฯ ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าอึดอัด ทว่าความตึงเครียดกลับไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว เฮียโซ่พ่นลมหายใจร้อนผ่าวออกมาทางจมูก มือหนากำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงหันขวับกลับมามองหน้าคนตัวเล็กที่ยังคงยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ช้าอยู่ตรงนั้น ก่อนจะคว้าข้อมือเรียวเล็กแล้วออกแรงดึงให้เดินตามไปอย่างไร้ความปรานี “เฮ้ย! เจ็บนะเฮีย จะลากฉันไปไหนเนี่ย!” พายอาร์ร้องประท้วงเสียงหลง พยายามยื้อข้อมือตัวเองกลับแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเจอแรงช้างสารของอีกฝ่าย “ปล่อยนะ!” “ไม่ต้องมาพูดมาก! ตามมานี่!” เฮียโซ่พาเธอเดินเลี่ยงผู้คนมายังมุมอับลับตาคนหลังตึกคณะ ซึ่งเป็นโซนห้องซ้อมดนตรีเก่าที่แทบไม่มีใครใช้งานในเวลานี้ เสียงปิดประตูห้องซ้อมดัง ‘ปัง!’ สนั่นหวั่นไหวตามด้วยแรงดันร่างบางให้ถอยหลังไปจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบอย่างจัง ร่างสูงก้าวตามมาประชิดตัวในเสี้ยววินาที มือหนาทั้งสองข้างยกขึ้นยันผนังล้อมกรอบเธอเอาไว้ ใช้น้ำหนักตัวกดดันให้อยู่ในอาณัติ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตากลมโตราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน “เธอไปอ่อยท่าไหนให้ไอ้กรณ์มันเดินมาหาถึงที่วะพายอาร์?” น้ำเสียงทุ้มต่ำคาดคั้นลอดไรฟันออกมาทีละคำ เต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามจะกลั้นไว้แต่ก็ไม่อาจซ่อนมิด พายอาร์เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ไม่มีความกลัวฉายชัดในแววตานั้น มีเพียงความดื้อรั้นและรอยยิ้มเยาะที่มุมปากตามนิสัยเดิม “ฉันจะไปอ่อยใคร มันก็เรื่องของฉันไหมล่ะเฮีย? เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย... หรือว่าเฮียเกิดหึงฉันขึ้นมาจริงๆ ถึงได้ควันออกหูขนาดนี้?” คำพูดท้าทายนั้นทำให้ศิลาชะงักไป ดวงตาคมกริบหรี่ลงเล็กน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่บริเวณซอกคอขาวเนียนเพราะระยะห่างที่ใกล้จนเกินไป ใกล้เสียจนได้ยินเสียงหัวใจของกันและกันที่กำลังเต้นโครมครามแข่งกันในความเงียบ “หึงเหรอ...?” เฮียโซ่ทวนคำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สัมผัสได้ถึงความร้อนระอุที่แผ่ออกมาจากตัวของกันและกัน “ปากดีนักนะพายอาร์... อยากรู้ใช่ไหมว่าฉันคิดยังไงกับเธอกันแน่?” พายอาร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นรำไม่เป็นจังหวะเมื่อใบหน้าคมคายขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากหยักแทบจะแนบชิดกับกลีบปากอิ่มของเธอ ทว่าก่อนที่ระยะห่างระหว่างทั้งคู่จะถูกลดทอนลงจนหมดสิ้น... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูดดังก้องขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับเสียงของมินที่ตะโกนแทรกเข้ามาจากด้านนอก “พายอาร์! แกอยู่ในนั้นไหม? มีเรื่องด่วน... เฮียโซ่ก็อยู่แถวนี้ด้วยเหรอเนี่ย!” ศิลาชะงักกึก ดวงตาคมดุฉายแววหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัดเมื่อถูกขัดจังหวะในวินาทีสำคัญ เขากัดกรามแน่นอย่างหัวเสียก่อนจะผละตัวออกห่างจากร่างบางช้าๆ พายอาร์หอบหายใจเบาๆ ใบหน้าหวานแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูด้วยความรู้สึกที่ตีรวนกันมั่วไปหมด “รอดตัวไปนะยัยตัวแสบ...” เฮียโซ่กระซิบเสียงต่ำด้วยความเสียดาย ก่อนจะเอื้อมมือไปบีบจมูกเธอเบาๆ อย่างหมั่นไส้ “แต่เรื่องของเรา... ยังไม่จบแค่นี้แน่” -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้เฮียโซ่และพายอาร์นะครับ!