ประกาศิตจากท่านประธานชมรม

เสียงตบโต๊ะดัง *ปัง!* สนั่นโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ เรียกสายตากว่าร้อยคู่ให้หันขวับมามองเป็นตาเดียว ทว่าเจ้าของร่างสูงโปร่งในชุดช็อปสีเข้มกลับไม่แม้แต่จะชายตามองความสนใจรอบข้าง ดวงตาคมกริบทรงเสน่ห์คู่นั้นจ้องเขม็งไปยังร่างบางของมือเบสสาวปีสองที่ยืนกอดอกเชิดหน้าท้าทายเขาอยู่ตรงหน้า "นายพูดว่าอะไรนะ เฮียโซ่?" พายอาร์เค้นเสียงถามลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแววกรุ่นโกรธจนแทบจะพ่นไฟออกมาได้อยู่แล้ว เธอกัดริมฝีปากแน่นอย่างคนสะกดกลั้นอารมณ์ เมื่อครู่... ผู้ชายปากร้ายตรงหน้าเพิ่งจะประกาศกร้าวต่อหน้าสภานักศึกษาและแก๊งเพื่อนสนิทของเธอด้วยประโยคที่ทำเอาเลือดขึ้นหน้า "หูหนวกหรือไง ถึงต้องให้ทวนซ้ำ" ศิลา หรือ 'เฮียโซ่' มือกีตาร์และโปรดิวเซอร์หนุ่มปี 4 ทิ้งตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ตรงกันข้ามกับแววตาดุดันที่กวาดมองไปรอบวง "ฉันบอกว่า... พายอาร์เป็นเด็กในสังกัดของฉัน ใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เข้าใกล้ ห้ามแตะ ห้ามยุ่ง ห้ามแม้แต่จะชวนคุยเกินสามประโยค... โดยเฉพาะนาย... กรณ์" ประโยคสุดท้ายเขาหันไปปรายตามองมือกีตาร์หนุ่มจากต่างคณะที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่ข้างๆ พายอาร์ บรรยากาศรอบโต๊ะพลันเย็นเยียบลงถนัดตา รังสีความกดดันแผ่ซ่านจนมินเพื่อนสนิทของพายอาร์ที่ยืนลุ้นอยู่ห่างๆ ถึงกับต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" พายอาร์ปรี่เข้าไปประชิดโต๊ะ มือเรียวตบลงบนพื้นโต๊ะไม้เสียงดังลั่นไม่แพ้กัน "ฉันไม่ใช่ข้าวของของนายนะเฮีย! จะมาประกาศสิทธิ์มั่วซั่วแบบนี้ไม่ได้ คนอื่นเขาจะมองฉันยังไง!" "แล้วไง ใครแคร์?" คำตอบหน้าตายและน้ำเสียงกวนประสาทของคนพี่ทำเอาพายอาร์เกือบสำลักความโกรธ ศิลายืดตัวขึ้นเต็มความสูง ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอทีละก้าวอย่างคุกคาม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้พื้นที่หายใจของเธอลดแคบลงจนน่าหงุดหงิด "ถอยไปเลยนะ!" พายอาร์ถอยหลังกรูดจนสะโพชนั่งแนบกับขอบโต๊ะ ไรทางหนี "อย่ามาทำรุ่มร่ามแถวนี้ คนมองกันทั้งโรงอาหารแล้ว!" "ให้มองสิ ดีซะอีก..." เฮียโซ่โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ดวงตาคมกริบกวาดสำรวจใบเนียนใสที่แดงก่ำด้วยความโกรธอย่างนึกสนุก "จะได้รู้กันทั่วหน้าว่ายัยปากเก่งคนนี้... มีเจ้าของแปะป้ายจองเอาไว้แล้ว ห้ามใครมาแตะต้องเด็ดขาด" "ฉันบอกว่าไม่ใช่เด็กในสังกัดโว้ย!" พายอาร์สวนกลับทันควัน เสียงหวานตวาดแว้ดใส่หน้าเขาอย่างไม่เกรงกลัวบารมีรุ่นพี่ปี 4 "ข้อตกลงบ้าบออะไรนั่นมันก็แค่เรื่องแต่งขึ้น นายไม่มีสิทธิ์มาประกาศกร้าวตามอำเภอใจแบบนี้!" "ไม่มีสิทธิ์เหรอ?" เฮียโซ่แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความเจ้าเล่ห์ที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชา "อยากลองพิสูจน์ดูไหมล่ะ ว่าฉันมีสิทธิ์หรือไม่มี... หึ" บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกหยุดเวลา คำขู่ในแววตานั้นทำเอาพายอาร์ใจกระตุกวูบ เธอรู้ดีว่าเวลาที่ผู้ชายคนนี้เอาจริง เขามักจะมีวิธีจัดการคนที่ดื้อรั้นด้วยบทลงโทษที่คาดไม่ถึงเสมอ ทว่าศักดิ์ศรีและฟอร์มที่ตั้งไว้สูงลิ่วทำให้เธอไม่อยอมก้มหัวให้เด็ดขาด "เฮีย! อย่ามาทำเป็นกร่างนะ ฉันไม่กลัวหรอก..." "ไม่ได้ขู่... แค่ประกาศให้ฟังเฉยๆ" ศิลาเอื้อมมือหนาไปคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้หลวมๆ ไม่ให้ขยับหนี ก่อนจะโน้มใบลงกระซิบข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นประสาท "เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกันพายอาร์... เพราะหลังจากวันนี้ ชีวิตสงบสุขของเธอในมหาลัยแห่งนี้ มันจบลงอย่างเป็นทางการแล้ว" พูดจบเขาก็ปล่อยมือจากข้อมือเธออย่างไม่ใยดี ก่อนจะหันไปคว้ากระเป๋ากีตาร์พาดบ่าแล้วเดินสาวเท้ายาวๆ ออกจากโรงอาหารไปท่ามกลางความเงียบกริบของทุกคนที่ยืนอึ้งกับเหตุการณ์ตรงหน้า "ยัยพาย..." มินวิ่งเข้ามาประคองเพื่อนสนิททันที สีหน้าตื่นตระหนกไม่แพ้กัน "เมื่อกี้... เฮียโซ่เขาพูดจริงดิ แกกลายเป็นเด็กในสังกัดเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ทำไมฉันไม่รู้!" "ฉันไม่ได้เป็นโว้ย!" พายอาร์ตวาดลั่น หันไปมองค้อนขวับไปยังแผ่นหลังกว้างที่ลับตาไปแล้ว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก ทั้งโกรธ ทั้งอับอาย และ... หวั่นไหวอย่างน่าประหลาด ข่าวลือแพร่สะพัดเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ภายในเวลาไม่ถึงชั่วโมง ฟีดในเพจลับของมหาวิทยาลัยก็เต็มไปด้วยกระทู้เม้าท์มอยเกี่ยวกับมือกีตาร์สุดฮอตแห่งวิศวะกับมือเบสสาวสุดแซ่บแห่งมนุษยศาสตร์ ชื่อของ 'พายอาร์' กลายเป็นเป้าสายตาของคนทั้งสถาบัน ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็มีแต่คนซุบซิบเหลียวหลังมอง ตลอดช่วงบ่าย พายอาร์พยายามสลัดเรื่องบ้าๆ นั่นออกจากหัวด้วยการขลุกตัวอยู่กับห้องซ้อมดนตรีของคณะเพื่อเตรียมตัวสำหรับงานประกวดประจำปี เสียงเบสที่ถูกดีดดึงด้วยความหงุดหงิดสะท้อนก้องห้องสี่เหลี่ยมทึบ แต่มันก็ยังไม่อาจกลบเสียงทุ้มต่ำของเฮียโซ่ที่ดังวนเวียนอยู่ในโสตประสาทได้ *“จำเอาไว้... เธอเป็นเด็กในสังกัดของฉัน”* "บ้าที่สุด!" พายอาร์วางกีตาร์พิงผนังอย่างแรง ทรุดตัวลงนั่งกุมขมับด้วยความเครียด ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งก่อนที่บานประตูห้องซ้อมจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต พายอาร์เงยหน้าขึ้นมองด้วยความหงุดหงิด คิดว่าเป็นมินที่ลืมของ แต่ทว่า... ร่างสูงโปร่งที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มมุมปากกลับไม่ใช่เพื่อนสนิทของเธอ "ไง... มือเบสคนสวย" กรณ์ มือกีตาร์วงคู่แข่งก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ดวงตาคู่คมสำรวจเรือนร่างระหงด้วยแววตาที่พายอาร์ไม่ค่อยชอบใจนัก "ดูท่าทางเธอจะเครียดนะเรื่องที่เฮียโซ่เขาประกาศออกไมค์วันนี้" "นายมาทำไมที่นี่ กรณ์" พายอาร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง น้ำเสียงเรียบตึงบ่งบอกชัดเจนว่าไม่ต้อนรับ "ก็แค่วิตกแทน..." กรณ์ยักไหล่ เดินเข้าไปใกล้เธออีกก้าว "ไม่คิดเลยว่าคนอย่างเธอจะยอมตกเป็นเบี้ยล่างของไอนั่น ง่ายไปหน่อยหรือเปล่าพายอาร์ หรือว่า... มีดีลลับอะไรที่พวกเราไม่รู้?" คำพูดเชิงดูถูกนั่นทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันที พายอาร์เตรียมจะอ้าปากสวนกลับให้หงายเงิบ แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่คำพูดใดจะหลุดจากริมฝีปาก ประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิทก็ถูกกระชากเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงอารมณ์บางอย่าง ร่างสูงของใครบางคนก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง รังสีความเยือกเย็นแผ่กระจายจนอุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน "ถอยปากเน่าๆ ของแกออกไปจากเด็กของฉัน... ก่อนที่ฉันจะสงเคราะห์มันด้วยสนับมือ" เสียงทุ้มต่ำที่ลอดไรฟันออกมานั้นเต็มไปด้วยโทสะอันคุกรุ่น ดวงตาคมกริบของเฮียโซ่จ้องเขม็งไปยังมือของกรณ์ที่กำลังเอื้อมมาแตะไหล่พายอาร์อย่างเอาเรื่อง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาส่งกำลังใจให้เฮียโซ่และยัยตัวแสบพายอาร์ในตอนนี้นะครับ