ข่าวลือร้อนฉ่าในโลกโซเชียล

"จะลบหรือจะให้ผมช่วยกดลบให้ต่อหน้าตรงนี้... เลือกเอาครับพายอาร์" หน้าจอสมาร์ทโฟนในมือของมินสั่นระรัว ภาพถ่ายโคลสอัพเบลอๆ แต่กินขาดเรื่องความชัดเจนของบุคคลในเฟรมกำลังรันยอดแชร์ทะลุหลักพันบนเพจสาธารณะของมหาวิทยาลัย ภายในภาพคือช็อตที่กรณ์ยื่นมือมาแตะไหล่เธอเพื่อพยายามดึงเข้าหาตัว ขณะที่เบื้องหลังห่างออกไปไม่ถึงสามก้าวคือเงาร่างสูงโปร่งของมือกีตาร์ปีสี่ เจ้าของฉายา 'เฮียโซ่ผู้ไม่เคยเกรงใจใคร' กำลังยืนจ้องเขม็งด้วยสายตาที่พร้อมจะเผาพลาญทุกสิ่งที่ขวางหน้า หัวข้อข่าวลือพาดหัวตัวเบ้อเริ่ม— *'มือกีตาร์สายเปย์ปะทะโปรดิวเซอร์หนุ่มวิศวะ: ใครคือตัวจริงของมือเบสสาวหน้าเหวี่ยง?'* "แชร์กันไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย!" มินหวีดร้องเสียงหลง พลางหันหน้าจอมือถือมาให้เพื่อนสาวดูเต็มตา "แกดูคอมเมนต์ดิพายอาร์ ยัยพวกคณะบริหารกับนิเทศเขาปั่นกันสนั่นเลยนะว่าแก 'รถไฟหลายขบวน' อะ นึกว่าแกเป็นนางเอกละครคุณธรรมหรือไงเล่า!" พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตากลมโตฉายแววหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด เธอยกมือขึ้นกอดอก ปรายตามองหน้าจอนั้นด้วยความรู้สึกหมั่นไส้ระคนระอากับความว่างงานของคนในโซเชียล "ก็แค่คนเดินผ่านแล้วสะดุดล้ม... เอ้ย ไม่ใช่! ก็แค่กรณ์มันเดินมาทำตัวรุ่มร่ามใส่ฉันเองต่างหากเล่า มิน แกก็รู้ว่าฉันไม่ได้เล่นด้วย" "แล้วเฮียโซ่ล่ะ? รู้หรือยังว่าหน้าตาแกตอนหึงเนี่ย น่ากลัวยิ่งกว่าผีดิบในซีรีส์ซอมบี้ซะอีก" มินกระซิบกระซาบเสียงสั่น พยักพายเพยิดหน้าไปทางทางเข้าโรงอาหารคณะวิศวกรรมศาสตร์ที่เพิ่งก้าวเข้ามา ร่างสูงของศิลาปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางเสียงซุบซิบที่เงียบลงราวกับนัดกันไว้ เสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนขึ้นถึงข้อศอกเผยให้เห็นเส้นเลือดปูดโปนตามอารมณ์ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ดวงตาคมกริบกวาดตามองรอบโรงอาหารก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่โต๊ะของพายอาร์ บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนแทบติดลบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงดัง แม้แต่รุ่นน้องปีหนึ่งที่กำลังตักข้าวเข้าปากยังต้องชะงักมือค้าง พายอาร์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ เธอยังไม่ทันได้อ้าปากแก้ตัว ทว่าร่างสูงใหญ่ของเฮียโซ่ก็ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะซะแล้ว แรงกดดันรอบตัวพุ่งสูงขึ้นจนมินต้องแอบเนียนถอยฉากลุกขึ้นยืนแล้วเดินเลี่ยงไปสมทบกับกลุ่มเพื่อนอีกโต๊ะอย่างรู้สถานการณ์ "นั่งสิครับ" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมา มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่มันคือคำสั่งที่เด็ดขาด "ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องทำหน้าเหมือนอยากจะกินหัวฉันด้วยล่ะเฮีย" พายอาร์เชิดหน้าขึ้นสู้ สายตาคมกริบของเธอไม่หลบเลี่ยงความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในดวงตาคู่นั้นแม้แต่น้อย เธอก็คือเธอ... ปากเก่งและไม่เคยคิดจะก้มหัวให้ใคร ไม่ว่าอีกฝ่ายจะขึ้นชื่อว่าดุแค่ไหนก็ตาม ศิลาย่อตัวลงเล็กน้อย มือหนาวางทับลงบนขอบโต๊ะพลาสติกจนเกิดเสียงดัง 'ปัง' เบาๆ โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนพายอาร์ต้องเอนหลังหนีสัญชาตญาณ "ไม่ได้ทำอะไรผิดงั้นเหรอ? รูปที่มันโอบไหล่แกจนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้วนั่น... ตาบอดหรือไงถึงมองไม่เห็นว่ามันจงใจสร้างภาพให้คนเข้าใจผิด" "แล้วมันเรื่องอะไรที่เฮียจะต้องมาเดือดร้อนด้วยล่ะคะ ในเมื่อเราสองคน..." พายอาร์ชะงักคำพูดไว้ทันทีเมื่อนึกถึง 'ดีลลับ' ข้อตกลงระหว่างเธอกับเขาที่ห้ามมีความรู้สึกนอกลู่นอกทาง "ในเมื่อเราทำไม หื้ม?" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏบนมุมปากหยักลึก แต่นัยน์ตากลับไร้ซึ่งความขบขันใดๆ ทั้งสิ้น "กลัวคนอื่นรู้เหรอว่าเราเกี่ยวข้องกัน? หรือว่าติดใจลีลาของไอ้กรณ์มันมากกว่าที่คิด ถึงได้ยอมให้มันแตเนื้อต้องตัวกลางมหาลัยแบบนั้น" คำพูดประชดประชันที่เต็มไปด้วยความหึงหวงพ่นออกมาอย่างไม่ทันยั้งคิด ทำให้พายอาร์เลือดขึ้นหน้าทันที เธอลุกพรวดขึ้นยืนจนเก้าอี้ด้านหลังล้มคว่ำลงกับพื้นเสียงดังสนั่น เรียกความสนใจจากทุกสายตาในโรงอาหารให้พากันหันมามองเป็นตาเดียว "พูดจาให้มันน้อยๆ หน่อยนะเฮียโซ่!" พายอาร์ตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงตาวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "ฉันไม่ใช่สมบัติของเฮียนะที่จะได้มาคอยหวงก้างหรือมาตามจิกหัวด่าด้วยเรื่องไร้สาระแบบนี้! ถ้าหงุดหงิดนักก็ไปกินพาราซะสิคะ ไม่ใช่มาลงที่ฉัน!" ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อเห็นว่ามือเบสสาวปีสองกำลังท้าทาย 'เสือร้ายแห่งคณะวิศวะ' แบบตาต่อตาฟันฟัน แต่แทนที่ศิลาจะระเบิดอารมณ์ใส่เหมือนทุกครั้ง ร่างสูงกลับนิ่งงัด สันกรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคู่คมจ้องลึกลงไปในดวงตาของเธอราวกับพยายามค้นหาความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังท่าทีแข็งกระด้างนั้น มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเล็กของพายอาร์ไว้แน่นพอดีมือ ไม่แน่นจนเจ็บ แต่เด็ดขาดพอที่จะไม่ยอมให้เธอเดินหนีไปไหนได้ "ใช่... แกไม่ใช่สมบัติของฉัน" ศิลาโน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู เสียงทุ้มพร่าต่ำจนทำให้หัวใจของพายอาร์กระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "แต่จำใส่สมองไว้ซะพายอาร์... ในเมื่อแกเซ็นสัญญาอยู่ในกำมือฉันแล้ว ไม่มีวันซะหรอกที่ฉันจะยอมให้ไอ้หน้าอ่อนที่ไหนมันมาแตะต้องของๆ ฉันได้แม้แต่ปลายนิ้ว" พายอาร์อึ้งไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ข้างแก้มทำให้สมองของเธอนึกคำพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เคมีที่ปะทะกันอย่างรุนแรงระหว่างความซึนปากร้ายกับความดื้อรั้นไม่ยอมคน ทำให้บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีกระแสไฟฟ้าสถิตแล่นผ่านจนน่าหวาดเสียว ทันใดนั้นเอง เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลังของโรงอาหาร พร้อมกับร่างสูงสมส่วนของกรณ์ที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกวนประสาทในมือถือแก้วกาแฟ "โอ้โห... ภาพยนตร์รักโรแมนติกกลางโรงอาหารนี่มันน่าประทับใจจริงๆ ครับเฮียโซ่" กรณ์เดินเข้ามาหยุดยืนห่างออกไปเพียงสองก้าว สายตาท้าทายมองตรงไปยังศิลาที่ยังคงกุมข้อมือพายอาร์ไว้ไม่ยอมปล่อย "แต่ดูเหมือนเฮียจะเข้าใจพายอาร์ผิดไปหน่อยนะครับ... จริงๆ แล้วเมื่อกี้ ผมต่างหากที่เป็นคนขอให้เธอช่วย 'เคลียร์' เรื่องที่เราสองคนตกลงกันไว้เรื่องวงดนตรี" ศิลาหันขวับไปมองกรณ์ ดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะที่ถูกจุดชนวนขึ้นอีกครั้ง มืออีกข้างกำเป็นหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด "เรื่องวงดนตรีอะไร?" ศิลาเค้นเสียงถาม รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากตัวจนคนรอบข้างต้องรีบถอยกรูด กรณ์ยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า เขากวาดสายตามองพายอาร์แวบหนึ่งก่อนจะหันมาสบตากับเฮียโซ่ตรงๆ แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งสนิท "ก็เรื่องที่พายอาร์เขากำลังจะตัดสินใจ... ย้ายมาเล่นเบสให้วงของผมแทนที่จะอยู่ใต้เงื่อนไขบ้าๆ ของเฮียยังไงล่ะครับ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนมาสัมผัสจังหวะหัวใจบทนี้นะครับ