เดทลับฉบับคนซึน

"ถ้าจะพามาเพื่อสั่งให้ฉันแกะคอร์ดกีตาร์ที่เฮียถนัดล่ะก็... บอกเลยว่าฝันไปเถอะครับ ผมไม่ใช่ทาสรับใช้ทางดนตรีนะ" พายอาร์เอ่ยขึ้นทันทีที่ก้าวเท้าพ้นประตูร้านแผ่นเสียงเก่าแก่ใจกลางย่านวินเทจ เธอสะบัดผมหางม้าที่ยุ่งเหยิงเล็กน้อย สายตาคมกริบจ้องมองแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้าด้วยท่าทีหงุดหงิดระคนสงสัย เฮียโซ่ชะงักฝีเท้า เขาไม่ได้หันกลับมาทันที แต่เสียงหัวเราะในลำคอที่ดูแคลนเบาๆ ก็ทำเอาคนฟังคันยุบยิบที่หัวใจ "หลงตัวเองชะมัด ใครจะใช้ให้เธอมาแกะคอร์ด?" ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมา ใบหน้าคมคายนั้นนิ่งสนิทตามสไตล์คนฟอร์มจัด แต่ทว่าแววตาคู่คมกลับฉายแววบางอย่างที่อ่านยาก "ฉันแค่ขาดแรงบันดาลใจ... แล้วเผอิญว่าคนแถวนี้ชอบทำตัวเป็นเจ้าแม่ทฤษฎีดนตรี ก็เลยลากมาเป็นที่ปรึกษาจำเป็นซะหน่อย" "ข้ออ้างของคนปากแข็ง" พายอาร์เบ้ปาก เดินเลี่ยงไปทางชั้นวางแผ่นเสียงแจ๊สยุค 70 เพื่อซ่อนรอยยิ้มมุมปากที่เผลอหลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ กลิ่นกระดาษเก่าและกลิ่นไม้จางๆ อบอวลอยู่ในร้าน มันเป็นบรรยากาศที่เงียบสงบจนเสียงหัวใจของเธอเริ่มเต้นผิดจังหวะ นี่ไม่ใช่การซ้อมดนตรีปกติ แต่มันคือเดท... ใช่หรือเปล่านะ? พายอาร์สลัดความคิดนั้นทิ้งอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยิบแผ่นเสียงแผ่นหนึ่งขึ้นมาปัดฝุ่น "โซลยุคนี้เหรอ? รสนิยมเฮียก็ไม่เลวนี่" "รสนิยมฉันมันดีอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเพลง... หรือเรื่องเลือกคนมาร่วมวง" เฮียโซ่เดินเข้ามาใกล้ระยะประชิด จนพายอาร์ได้กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกับกลิ่นอายความแมนแบบหนุ่มวิศวะ เขาเอื้อมมือมาหยิบแผ่นเสียงแผ่นนั้นไปจากมือเธอ ทว่าปลายนิ้วกลับสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที กระแสไฟบางอย่างแล่นผ่านผิวหนัง พายอาร์ชักมือกลับราวกับถูกไฟดูด หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองชุดที่กำลังรัวกระหน่ำในท่อนฮุก "เฮีย... จะทำอะไร?" "ก็แค่จะบอกว่า" โซ่ขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของพายอาร์ชิดกับชั้นวางไม้ "ที่ให้ย้ายมาเล่นเบสให้วง ไม่ใช่เพราะฉันขาดมือเบสเก่งๆ แต่เพราะฉันขี้เกียจเห็นเธอไปยืนอยู่ข้างๆ ไอ้กรณ์" ประโยคที่พุ่งตรงและไร้การปรุงแต่งทำเอาพายอาร์ชะงักไปชั่วขณะ เธอจ้องมองนัยน์ตาสีเข้มของคนตรงหน้า พยายามค้นหาคำล้อเล่น แต่นอกจากความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีหยิ่งทะนง เธอกลับไม่เห็นร่องรอยของการล้อเล่นเลยแม้แต่นิดเดียว "แล้วทำไมต้องสน? ถ้าฉันจะไปอยู่กับกรณ์จริงๆ มันก็เรื่องของฉัน" เธอโต้กลับด้วยนิสัยปากเก่งประจำตัว ทั้งที่ภายในใจสั่นไหวจนแทบจะควบคุมไม่ได้ โซ่โน้มตัวลงมา ใบหน้าอยู่ห่างจากเธอเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายจมูก "เพราะเธอเป็นเบสของฉัน... และฉันหวงของ" คำว่า 'หวง' ทำให้โลกของพายอาร์หยุดหมุนไปชั่วคราว ความขัดแย้งในใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้น เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นจังหวะเดียวกับเสียงเพลงแจ๊สที่เปิดคลอเบาๆ ในร้าน เฮียโซ่คนซึนที่เคยเอาแต่สั่งและจิกกัด ตอนนี้เขากำลังรุกหนักจนเธอไปไม่เป็น บรรยากาศกำลังพาไปสู่จุดที่ความสัมพันธ์ของทั้งคู่กำลังจะข้ามเส้นแบ่ง ทว่า... *กริ๊ง!* เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นขัดจังหวะห้วงเวลาสีชมพู ทั้งคู่ผละออกจากกันอย่างรวดเร็ว พายอาร์หันไปมองทางประตูด้วยความหงุดหงิดที่ถูกรบกวน ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างของชายหนุ่มที่คุ้นตาเดินตรงเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มยียวน "แหม... ดูเหมือนว่าผมจะมาขัดจังหวะการหาแรงบันดาลใจของพวกคุณเข้าให้แล้วสินะครับ" กรณ์ยกมือขึ้นทักทาย สายตาคู่คมมองสลับระหว่างพายอาร์กับโซ่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยการเยาะเย้ย โซ่ขมวดคิ้วแน่น กรามขบเข้าหากันจนเป็นสันนูน เขาขยับมายืนบังพายอาร์ไว้ด้านหลังโดยสัญชาตญาณ "มึงมาทำไมที่นี่... กรณ์?" "ก็แค่อยากจะมาบอกพายอาร์น่ะครับ ว่าข้อเสนอของวงผม ยังเปิดกว้างเสมอ... โดยที่ไม่ต้องให้ใครมานั่งสั่งหรือบังคับ" กรณ์เว้นจังหวะ ก่อนจะหันมามองพายอาร์ด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม "ว่ายังไงครับพายอาร์? จะเลือกอยู่เป็นเบสใต้เงาของคนปากร้าย หรือจะไปเป็นหัวใจในวงของผมดี?" ความเงียบเข้าปกคลุมร้านแผ่นเสียงในทันที พายอาร์มองหน้าคนปากร้ายที่หันมาสบตาเธอด้วยความคาดหวังแฝงความกังวลลึกๆ ก่อนจะเลื่อนไปมองกรณ์ที่ยืนรอคำตอบอย่างผู้ชนะ เธอเม้มริมฝีปากแน่น นี่คือวินาทีตัดสินใจที่เธอไม่มีวันหวนกลับไปแก้ไขได้อีกแล้ว ขอบคุณที่ติดตามการบรรเลงบทเพลงแห่งความรักของเฮียโซ่และพายอาร์นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง