เพลงที่แต่งให้เธอคนเดียว

“ถ้าจะจ้องให้ทะลุเสื้อขนาดนั้น เปลี่ยนมาคว้าเบสขึ้นมาซ้อมจะดูเป็นงานเป็นการกว่านะครับ พายอาร์” น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทของ ‘เฮียโซ่’ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องซ้อมส่วนตัว กลิ่นอายจางๆ ของไม้กอล์ฟและน้ำหอมกลิ่นซิตรัสที่เป็นเอกลักษณ์ของเขาลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ พายอาร์ที่กำลังเหม่อมองแผ่นหลังกว้างของคนที่นั่งอยู่หน้าไมโครโฟนสะดุ้งสุดตัว เธอรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าที่เล่นงานจนทำตัวไม่ถูก “ใครจ้องเฮียกัน มโนไปเองหรือเปล่า” เธอสวนกลับทันควันตามความเคยชิน มือเรียวคว้าคอเบสขึ้นมาคล้องพาดไหล่พลางปรับสายให้เข้าที่ “แค่กำลังดูว่าเฮียตั้งเสียงผิดคีย์หรือเปล่า เห็นทำหน้าเครียดมาตั้งแต่นั่งลง” ศิลาหัวเราะในลำคอ เขาไม่ได้หันมามอง แต่กลับใช้นิ้วเรียวยาวกรีดลงบนสายกีตาร์โปร่งสีไม้ธรรมชาติจนเกิดเสียงคอร์ดที่ฟังดูทุ้มลึกและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก เสียงนั้นดังก้องไปทั่วห้อง เก็บกวาดเอาความวุ่นวายในใจของคนฟังให้เงียบสงัดลงโดยฉับพลัน “งั้นลองดูว่าคอร์ดนี้... มันผิดคีย์หรือเปล่า” เขาเริ่มดีดจังหวะช้าๆ ท่วงทำนองที่พายอาร์ไม่เคยได้ยินมาก่อน มันไม่ใช่เพลงร็อกหนักๆ ที่วงของพวกเขาชอบเล่น แต่มันคือท่วงทำนองของความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมของชายหนุ่มปีสี่ *“ในโลกที่ทุกคนมีจังหวะของตัวเอง... ฉันกลับเผลอวางใจไว้กับเสียงทุ้มต่ำของเบสที่คอยคุมจังหวะอยู่ข้างๆ”* เสียงร้องของเฮียโซ่ไม่ได้กังวานกังวาลเหมือนนักร้องอาชีพ แต่มันกลับมีความแหบพร่าและจริงใจจนน่าใจหาย ดวงตาคมกริบที่มักจะใช้มองเธออย่างถือดี คราวนี้กลับจับจ้องมาที่เธออย่างไม่หลบเลี่ยง ในขณะที่นิ้วของเขาเคลื่อนไหวไปตามเฟรตกีตาร์อย่างพลิ้วไหว พายอาร์รู้สึกเหมือนลมหายใจของเธอถูกสูบหายไปในจังหวะเพลงที่กำลังดำเนินอยู่ ใบหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดออกมา เธอพยายามทำเป็นนิ่งเฉย พยายามโฟกัสกับสายเบสในมือ แต่สายตาเจ้ากรรมกลับไม่รักดี มันคอยแต่จะเหลือบไปมอง ‘เฮียโซ่’ ที่ตอนนี้ดูเหมือนจะตั้งใจส่งสารผ่านเนื้อเพลงนี้มาให้เธอโดยเฉพาะ *“ปากเก่งนักใช่ไหม... ที่คอยบอกว่าไม่รู้สึกอะไร ทั้งที่แววตาเธอมันฟ้องว่าเรากำลังตกอยู่ในเพลงเดียวกัน”* ประโยคสุดท้ายของท่อนฮุกจบลงด้วยเสียงสั่นค้างของสายกีตาร์ที่ค่อยๆ จางหายไปในอากาศ ความเงียบงันกลับมาครอบคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเต็มไปด้วยความกดดันที่หวานล้ำจนน่าใจหาย พายอาร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นรัวจนแทบทะลุออกมานอกอก “เฮีย...” เธอพยายามเค้นเสียงเรียก “เพลง... เพลงบ้าอะไรของเฮีย” “เพลงที่แต่งให้เธอคนเดียว” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแววตากลับลุกโชนไปด้วยความหมายที่เกินกว่าจะปฏิเสธได้ เขาวางกีตาร์ลงข้างตัวแล้วลุกขึ้นเดินตรงมาหาเธออย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวของเขาสั่นคลอนหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี “ถ้าบอกว่าไม่เข้าใจ ก็แปลว่าเธอโกหกตัวเองเก่งกว่าที่คิดนะ พายอาร์” เฮียโซ่หยุดยืนตรงหน้าเธอ ระยะห่างที่ใกล้จนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของอีกฝ่าย เขาโน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน แววตาดุดันคู่นั้นอ่อนแสงลงเหลือเพียงความเว้าวอนที่หาดูได้ยาก “เฮียจะมาพูดอะไรตอนนี้...” เธอถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องซ้อม “เรามีข้อตกลงกันแล้วนะ ว่าเรื่องนั้นน่ะ...” “ข้อตกลงที่บอกว่าห้ามรักกันน่ะเหรอ?” ศิลาเอื้อมมือขึ้นมาแตะขอบผนังข้างตัวเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างถือสิทธิ์ “ถามจริงเถอะ ตั้งแต่เริ่มดีลนี้มา มีวินาทีไหนบ้างที่เธอไม่เคยมองมาที่ฉัน... ด้วยสายตาแบบเดียวกับที่ฉันมองเธอ” พายอาร์อ้าปากค้าง ไร้คำโต้ตอบใดๆ เพราะสิ่งที่เขาพูดมันคือความจริงที่เธอซ่อนไว้ลึกที่สุด ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนเต้นเป็นจังหวะเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นจากหน้าห้องซ้อม ก่อนที่บานประตูจะถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ “เฮียโซ่! ผมมาตามนัดแล้วครับ ไม่รู้ว่าวันนี้เฮียว่างซ้อมเพลงให้พายอาร์ด้วย” เสียงของ ‘กรณ์’ ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ทว่าในวินาทีที่เขาสบตากับภาพตรงหน้า รอยยิ้มนั้นก็แข็งค้างไปทันที สายตาของกรณ์กวาดมองมือของเฮียโซ่ที่กักตัวพายอาร์ไว้กับผนัง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาอย่างเกลียดชัง “อ๋อ... ที่แท้ก็กำลังซ้อม ‘เพลงส่วนตัว’ กันอยู่สินะครับ” พายอาร์เบิกตากว้าง ความหนาวเหน็บแล่นริ้วไปตามไขสันหลัง เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้จะกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่เธอไม่มีวันหวนกลับไปแก้ไขได้อีกต่อไป เพราะวินาทีที่กรณ์ก้าวเข้ามา สิ่งที่เธอและเฮียโซ่พยายามปกปิดไว้... กำลังจะกลายเป็นชนวนสงครามที่อาจทำลายทุกอย่างลงในพริบตา ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเป็นกำลังใจให้ตัวละครของผมเสมอนะครับ หวังว่าบทนี้จะทำให้ทุกคนใจเต้นแรงไปพร้อมกับเสียงกีตาร์ของเฮียโซ่ครับ! คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง