คืนดีด้วยเสียงดนตรี

"ถ้าพายยังดื้อดึงจะแบกเรื่องงี่เง่าพวกนี้ไว้คนเดียวอีกวินาทีเดียว... เฮียจะโยนกีตาร์ทุกตัวในห้องนี้ทิ้งให้หมด" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่ลอดผ่านไรฟันของเฮียโซ่ไม่ได้เจือแววหยอกล้อแม้แต่น้อย มันคือความหงุดหงิดที่ผสมผสานกับความกังวลจนแทบจะระเบิดออกมาเป็นเสี่ยงๆ สายตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องมองตรงมาที่พายอาร์ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ถ้ามองให้ลึกกว่านั้น... แววตาคู่นั้นกำลังสั่นไหวอย่างรุนแรง หัวใจของมือกีตาร์หนุ่มปีสี่วิศวะฯ กำลังกรีดร้องด้วยความกลัวว่าคนตรงหน้าจะหลุดมือไป พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง มือเรียวที่ยังคงกำสายเบสในเคสแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขึ้นสีขาวซีด เธออยากจะเถียง อยากจะเชิดหน้าใส่เหมือนทุกทีตามนิสัยปากเก่งที่เคยเป็น แต่พอมองเห็นรอยฟกช้ำจางๆ ตรงมุมปากของเฮียโซ่จากเหตุการณ์ชุลมุนเมื่อตอนเย็น กับรอยคล้ำใต้ตาที่ฟ้องชัดเจนว่าเขาไม่ได้นอนมาหลายคืนเพราะเรื่อง "ดีลลับ" บ้าๆ นี่... คำพูดทับถมทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปจนหมดสิ้น "เฮียก็... ทำไมต้องใช้วิธีรุนแรงด้วยเล่า" เสียงของพายอาร์หลุดลอดออกมาเบากว่าปกติ มันไม่ใช่การยอมจำนน แต่เป็นความพ่ายแพ้ต่อความห่วงใยที่ล้นทะลักออกมาจากอก "พายไม่ได้อยากให้เรื่องมันเป็นแบบนี้สักหน่อยนี่หน่า" "แล้วทำไมไม่บอก?" เฮียโซ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความร้อนรุ่มเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมร่างบางเอาไว้จนแทบหมดทางหนีทีไล่ มือหนายื่นออกไปคว้าข้อมือเล็กที่สั่นเทาของเธอไว้ หลวมๆ แต่หนักแน่นพอที่จะไม่ยอมปล่อยให้เธอถอยหนี "คิดว่าตัวเองเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโอเพลงเศร้าหรือไงพายอาร์ ถึงต้องแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว แล้วให้เฮียยืนโง่ๆ อยู่ข้างหลังโดยไม่รู้อะไรเลยเนี่ยนะ" "ก็..." พายอาร์เงยหน้าขึ้นสบตา ปลายจมูกรั้นเริ่มแดงเรื่อด้วยความอัดอั้น "ก็กลัวว่าเฮียรู้แล้วจะเข้าไปซัดกับไอ้กรณ์จนโดนพักการเรียนน่ะสิ! งานโปรเจกต์จบของเฮีย ปีนี้สำคัญกับอนาคตเฮียแค่ไหนพายรู้ดีกว่าใคร... ถ้าเพราะเรื่องงี่เง่าของพายแล้วทำให้เฮียเสียอนาคต พายจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน" คำสารภาพที่หลุดออกมาพร้อมกับเสียงสะอื้นเบาๆ ทำเอาคนฟังชะงักกึก ความเกรี้ยวกราดในแววตาของเฮียโซ่มลายหายไปในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยประกายความอบอุ่นที่วาบผ่านเข้ามาจนใจคนมองกระตุกวูบ เฮียโซ่ถอนหายใจยาวเหยียด ยอมแพ้ให้กับความดื้อรั้นที่ซ่อนความใส่ใจเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มกวนประสาทของเธอเสมอ เขาค่อยๆ คลายมือจากการจับข้อมือ เปลี่ยนเป็นเลื่อนฝ่าหนาขึ้นมาประคองแก้มเนียนนุ่มของเธอไว้อย่างทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหยดน้ำใสที่ปริ่มอยู่ตรงหางตาออกให้อย่างแผ่วเบา "ยัยเด็กบ้าเอ๊ย..." เสียงบ่นพึมพำลอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึกที่ระบายยิ้มจางๆ "คิดว่าเฮียเป็นคนไร้น้ำยาขนาดนั้นเลยรึไง ถึงต้องให้ผู้หญิงมาปกป้องจากไอ้หน้าอ่อนนั่น" "ก็ไม่ได้บอกว่าเฮียไร้น้ำยานี่!" พายอาร์พยายามจะเถียงคอเป็นเอ็นทั้งที่น้ำตาคลอเบ้า "แต่คนเรามันก็พลาดกันได้ป่ะเล่า" "พอเลย เลิกเถียงสักนาทีนึงจะได้ไหมครับคนสวย" เฮียโซ่พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงจนคนฟังถึงกับใจยวบยาบ "ฟังเฮียนะพายอาร์... เรื่องไอ้กรณ์ หรือเรื่องสัญญาบ้าๆ นั่น มึงกับกูไม่ต้องแบกไว้คนเดียวอีกแล้ว ต่อจากนี้ มีอะไรเราต้องแชร์กัน เคลียร์กันตรงๆ ห้ามมีความลับ ห้ามทำตัวเป็นฮีโร่เดี่ยวๆ อีกเข้าใจไหม?" พายอาร์พยักหน้ารับช้าๆ ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วทรวงอกราวกับมีคนเปิดฮีตเตอร์ในห้องนอนท่ามกลางคืนฤดูหนาว ความตึงเครียดที่เกาะกุมหัวใจมาหลายสัปดาห์มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความโล่งใจที่ได้ทิ้งความลับอันหนักอึ้งลงบนบ่าของคนที่พร้อมจะแบกมันไปพร้อมกัน เฮียโซ่อมยิ้มบางๆ เมื่อเห็นท่าทีพยักหน้ารับอย่างว่าง่ายของคนตัวเล็ก เขาผละมือออกจากแก้มเธอชั่วครู่ ก่อนจะเดินไปหยิบกีตาร์โปร่งตัวเก่งที่พิงอยู่มุมห้องขึ้นมาถือไว้ ปลดสายสะพายแล้วนั่งลงบนโซฟาตัวยาว พร้อมกับตบเบาๆ ที่พื้นที่ว่างข้างกาย "มานี่ซิ" เขากวักมือเรียก พายอาร์กะพริบตาปริบๆ ด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมเดินเข้าไปหย่อนตัวลงนั่งข้างๆ โดยดี "อะไรของเฮีย จะดีดเพลงกล่อมเด็กนอนรึไง ดึกแล้วนะ" "เปล่า... จะมาเคลียร์ใจรอบสุดท้าย" เฮียโซ่จัดท่าทางให้กีตาร์วางอยู่บนตัก ดวงตาคมกริบมองตรงมาที่ใบหน้าของเธอด้วยแววตาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะหยอกล้อ "จำเพลงที่เราเคยแต่งด้วยกันตอนปีหนึ่งได้ไหม เพลงที่พายเคยบอกว่า *'ถ้าวันไหนหลงทาง ให้ใช้เสียงดนตรีนำทางกลับมาหาซะ'*..." หัวใจของพายอาร์กระตุกวูบ เธอลืมมันไปหมดแล้วด้วยซ้ำ แต่เขากลับจำมันได้แม่นยำทุกถ้อยคำ ปลายนิ้วแข็งแรงของมือกีตาร์หนุ่มเริ่มดีดคอร์ดโปร่งๆ ออกมาเป็นทำนองช้าๆ โน้ตแต่ละตัวกังวานใสอยู่ในความเงียบงันของห้องซ้อมยามวิกาล เสียงสายกีตาร์ที่ถูกดีดอย่างประณีตผสานเข้ากับบรรยากาศรอบตัว สร้างแรงสั่นสะเทือนที่ส่งตรงถึงขั้วหัวใจของคนฟัง เฮียโซ่ไม่ได้ร้องเพลงด้วยเสียงดังฟังชัด แต่เป็นน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล และเต็มไปด้วยความรู้สึกที่ส่งผ่านออกมาจากเนื้อเพลงที่เขาแต่งขึ้นสดๆ ตรงนั้น เพื่อเธอคนเดียว... *“ต่อให้โลกจะหมุนไปทางไหน ต่อให้ใครจะเข้ามาขวางทางเรา...* *แค่มีเสียงดนตรีคอร์ดนี้ ที่หัวใจเราตรงกัน...* *จะไม่ปล่อยมือ ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเจอพายุอะไร...”* ท่อนฮุกสั้นๆ ที่แต่งขึ้นเฉพาะกิจจบลงพร้อมกับเสียงดีดคอร์ดสุดท้ายที่ค่อยๆ เงียบหายไปในอากาศ ความเงียบงันเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่ความอึดอัด หากแต่มันคือความอบอุ่นที่ล้นทะลักจนบรรยายเป็นคำพูดไม่ได้ พายอาร์รู้สึกได้ถึงขอบตาที่ร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอก เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรงหน้าตรงๆ "เฮียนี่มันขี้โกงชะมัด..." เสียงพายอาร์สั่นเครือเล็กน้อย "เอาเพลงมาบลัฟกันแบบนี้ ใครจะไปเถียงลง" "ไม่ได้บลัฟ... เขาเรียกว่าจีบใหม่ให้จำได้ขึ้นใจต่างหาก" เฮียโซ่หัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะวางกีตาร์ลงข้างตัว แล้วขยับเข้าไปประชิดตัวพายอาร์อีกครั้ง มือหนาสอดประสานเข้ากับมือเรียวของเธอ นิ้วเกี่ยวกันแน่นจนไม่มีช่องว่างให้อากาศผ่าน "สัญญาแล้วนะพายอาร์ ว่าจะไม่ปล่อยมือ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม" "อื้อ... สัญญา" พายอาร์พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา "จะไม่ปล่อยมือเหมือนกัน" เฮียโซ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้ หน้าผากของเขาสัมผัสเข้ากับหน้าผากของเธอเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้กันจนรับรู้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกัน ความหวานล้ำและเคมีที่ลงตัวแผ่ซ่านไปทั่วพื้นที่ระหว่างเขากับเธอ มันคือการปรับความเข้าใจที่สมบูรณ์แบบที่สุด และเป็นคำสัญญาที่มั่นคงที่สุดในชีวิตวัยรุ่นของพวกเขา แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังโรแมนติกถึงขีดสุด จนริมฝีปากของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่ลมหายใจกั้น... *กริ๊งงงงงง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเฮียโซ่ก็แผדเสียงดังลั่นทำลายความเงียบขึ้นมาอย่างกะทันหัน เฮียโซ่ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด เขายังไม่ละสายตาออกจากริมฝีปากของพายอาร์ ตั้งใจจะเมินเสียงนั้นแล้วเดินหน้าต่อ แต่จังหวะที่หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับชื่อผู้ส่งที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ... ทำเอาทั้งคู่ต้องชะงักกึก มันคือข้อความจากเบอร์แปลก แต่ข้อความสั้นๆ ที่แสดงผลบนหน้าจอ กลับทำให้เลือดในกายของพายอาร์เย็นเฉียบลงในพริบตา *[ข้อความจากเบอร์นิรนาม: "ยินดีด้วยนะที่คืนดีกัน... แต่ความลับเรื่องคลิปเสียงในห้องซ้อมวันนั้น ฉันว่าเฮียโซ่เขายังไม่รู้ดีกว่าว่าใครเป็นคนเอาไปขายให้พวกสื่อ"]* ดวงตาของพายอาร์เบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อหันกลับไปมองหน้าเฮียโซ่ช้าๆ และพบว่ารอยยิ้มอบอุ่นเมื่อครู่ได้มลายหายไปจากใบหน้าของเขาแล้ว เหลือเพียงความนิ่งงันที่น่ากลัวที่สุด "พายอาร์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ แต่น่าขนลุก "หมายความว่ายังไง... คลิปเสียงอะไร?" ... ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงจับมือเดินทางไปกับเสียงเพลงและความรักของเฮียโซ่กับยัยตัวแสบพายอาร์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ