กลับมาผงาดบนเวทีอีกครั้ง

เสียงกราบลาของสายสะพายกีตาร์เบส Fender สีพาสเทลกระทบกับกระดุมเสื้อเชิ้ตของผมเบาๆ ในขณะที่ปลายนิ้วยังคงจำสัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของใครบางคนเมื่อวินาทีที่แล้วได้ดี “อย่าตื่นเต้นจนทำเบสหล่นล่ะยัยตัวแสบ ถ้าวงเราขายหน้าเพราะเธอเป็นลมล่ะก็... ฉันจะหักเงินเดือนในฐานะโปรดิวเซอร์” เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยกระซิบอยู่ชิดใบหู ท่ามกลางความมืดหลังเวทีรอบตัดสินโปรเจกต์เพลงคู่มหาวิทยาลัย เสียงฮือฮาของผู้ชมหลายพันคนดังอื้ออึงลอดผ่านม่านกำมะหยี่สีแดงสดเข้ามา ราวกับคลื่นใต้น้ำที่กำลังซัดสาดหัวใจให้เต้นระรัว ผมตวัดสายตาคมกริบมองร่างสูงของคนที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องพักศิลปินอยู่ เฮียโซ่ในชุดแจ็กเก็ตหนังสีดำสนิทขับเน้นให้ไหล่กว้างดูน่าเกรงขาม ใบหล่อเหลาราวกับพระเอกนิยายแบดบอยกำลังส่งสายตาดุๆ มาให้ แต่ถ้าสังเกตให้ดี... ปลายนิ้วเรียวยาวที่กำลังเคาะกับบอดี้กีตาร์โปร่งทรง Dreadnought ตัวโปรดของเขานั่นต่างหาก ที่กำลังฟ้องความกระวนกระวายใจออกมาอย่างชัดเจน “ระดับพายอาร์ไม่มีคำว่าสั่นหรอกค่ะ... เอ๊ย! ไม่มีคำว่าสั่นหรอกค่ะเฮีย!” ผมเผลอตัวสะดุดปากตัวเองเมื่อเกือบจะหลุดคำพูดเคยชินออกไป แต่ก็รีบแก้เกมด้วยการเชิดคางขึ้นใส่ทันที “ห่วงตัวเองเถอะค่ะว่าจะเล่นคอร์ดเปิดไม่พลาดจนฉันต้องอายเขา” “ปากดีแบบนี้ค่อยสมเป็นเธอหน่อย” เฮียโซ่แค่นหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดตัวด้วยระยะห่างที่อันตรายเกินความจำเป็น ปลายนิ้วอุ่นจัดเอื้อมมาปัดปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาผมเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ “จำไว้... บนเวทีนั้น มองแค่ฉันก็พอ อย่าไปสนใจสายตาไอ้กรณ์หรือใครหน้าไหนทั้งนั้น เข้าใจไหม” น้ำเสียงจริงจังที่เจือความเอาแต่ใจเล็กน้อยทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะ ผมเม้มริมฝีปากแน่นพยายามซ่อนอาการหูร้อนผ่าวไว้ใต้แสงไฟสลัว “ทำไมคะ กลัวฉันเล่นพลาดจนเสียชื่อโปรดิวเซอร์มือหนึ่งแห่งวิศวะฯ หรือไง” “เปล่า...” เฮียโซ่โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบชิดกัน ดวงตาคมกริบคู่นั้นฉายแววคลั่งรักที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้ความซึนเดระอย่างแนบเนียน “กลัวว่าคนอื่นจะมองเห็นรอยยิ้มของเธอตอนที่ร้องเพลงคู่กับฉันต่างหาก ของหวง... ฉันเก็บไว้ดูคนเดียวดีกว่า” ตึ้ง! เสียงประกาศเรียกชื่อวงของเราดังกระหึ่มผ่านลำโพงสนาม ท่ามกลางเสียงกรี๊ดสนั่นหวั่นไหวของเหล่าแฟนคลับที่อัดแน่นอยู่หน้าเวทีรอบตัดสิน เฮียโซ่ผละออกไปอย่างเสียดายเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือผมให้ก้าวเดินตามออกไปสู่แสงสว่างเจิดจ้า ฟูม! แสงสปอตไลท์สีนวลสาดส่องลงมากลางเวทีขนาดใหญ่ กลิ่นอายของความกดดันและความคาดหวังลอยอบอวลอยู่ในอากาศ ทันทีที่เราสองคนก้าวขึ้นไปยืนเคียงคู่กัน เสียงฮือฮาก็ยิ่งดังกระหึ่มขึ้นไปอีกเมื่อหน้าจอ LED ยักษ์ด้านหลังปรากฏภาพของเราทั้งคู่ ผมสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กวาดสายตามองไปรอบฮอลล์ที่แน่นขนัดไปด้วยผู้คน ก่อนจะเหลือบไปเห็นกลุ่มเพื่อนสนิทอย่างมินกำลังชูมือถือป้ายไฟเชียร์สุดฤทธิ์อยู่แถวหน้า และที่มุมอับสายตา... ผมทันเห็นร่างสูงของกรณ์คู่แข่งตัวฉกาจยืนกอดอกมองมาด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงประกายความท้าทายบางอย่าง แต่ในวินาทีที่เสียงดนตรีอินโทรท่อนแรกดังขึ้น... โลกทั้งใบก็แคบลงเหลือเพียงแค่เราสองคน เฮียโซ่ดีดกีตาร์โปร่งด้วยท่วงทำนองที่นุ่มนวลแต่ทรงพลัง เสียงสายกีตาร์ที่สั่นพรรณนาสอดรับกับจังหวะเดินเบสทุ้มต่ำที่ผมบรรจงดีดประคองอย่างรู้ใจ ท่วงทำนองเพลงรักแนวอะคูสติกป็อปที่แต่งขึ้นมาเพื่อโปรเจกต์นี้โดยเฉพาะ กำลังร้อยเรียงเรื่องราวความสัมพันธ์ “ซึนๆ” ของเราให้ออกมาเป็นเสียงดนตรีที่มีชีวิตชีวา ผมก้าวเข้าไปยืนใกล้ไมโครโฟน สบเข้ากับดวงตาคมของมือกีตาร์หนุ่มที่กำลังส่งสัญญาณให้เริ่มร้องท่อนแรก *(เนื้อเพลง)* “ซ่อนความรู้สึกไว้ใต้รอยยิ้มกวนๆ แกล้งทำเป็นไม่สนใจทั้งที่ใจมันหวง บอกตัวเองว่าอย่าไปคิดไกล... แต่สุดท้ายก็ติดกับดักรอยยิ้มเธอ” น้ำเสียงใสเคล้าความกังวานก้องสะท้อนไปทั่วฮอลล์ ผู้ชมต่างเงียบกริบเพื่อดื่มด่ำไปกับเนื้อหาที่ตรงกับเคมีของเราแบบเป๊ะๆ ทันทีที่ร้องจบประโยค เฮียโซ่ก็ขยับเข้ามาประชิดตัวขณะบรรเลงท่อนโซโล่กีตาร์ที่พลิ้วไหวและร้อนแรงขึ้น ปลายนิ้วแกร่งวิ่งไปตามเฟรตบอร์ดอย่างคล่องแคล่ว สายตาคมกริบมองตรงมาที่ผมราวกับจะสะกดวิญญาณ และเมื่อถึงท่อนฮุกประสานเสียง... *(เนื้อเพลง)* “ต่อให้ปากบอกไม่รัก... แต่ใจมันก็ยอมจำนน ไม่ว่าจะร้ายใส่กันแค่ไหน... สุดท้ายก็มีแต่เธอคนเดียว” เฮียโซ่เอ่ยท่อนร้องทุบหัวใจคนดูด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ทรงเสน่ห์ และเต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนอยู่ภายใน ท่ามกลางเสียงกรี๊ดที่ดังทะลุเพดานฮอลล์ มือหนาข้างหนึ่งละจากคอกีตาร์ เอื้อมมาโอบกระชับเอวบางของผมไว้หลวมๆ เพื่อดึงเข้ามาใกล้ในจังหวะที่ดนตรีทวีความเข้มข้นขึ้น สายตาทั้งคู่ประสานกันอย่างลึกซึ้ง ไร้ซึ่งช่องว่างระหว่างกัน เคมีที่พวยพุ่งออกมาทำให้คนดูอินตามจนแทบจะกลั้นหายใจ รอยยิ้มมุมปากที่แสนจะเป็นเอกลักษณ์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเฮียโซ่ เขาก้มลงกระซิบเบาๆ ใกล้ริมฝีปากขณะที่เสียงดนตรียังคงบรรเลงคลอเคลีย “ร้องดีแบบนี้... คืนนี้ฉันมีรางวัลพิเศษเตรียมไว้ให้แล้วนะ ยัยตัวแสบ” เสียงฮือฮาระลอกใหญ่ดังขึ้นอีกครั้งเมื่อกล้องจับภาพจังหวะที่เรายืนแนบชิดกันบนจอใหญ่ยักษ์ ความหวานเชื่อมที่ระเบิดออกมาบนเวทีทำให้คณะกรรมการและผู้ชมต่างปรบมือให้เกียรติอย่างกึกก้อง เสียงดนตรีค่อยๆ เฟดตัวลงพร้อมกับท nโน้ตตัวสุดท้ายที่กังวานค้างอยู่กลางอากาศ ภารกิจบนเวทีสิ้นสุดลงอย่างสมบูรณ์แบบ... ชัยชนะดูเหมือนจะอยู่แค่เอื้อม แต่ทว่า ในจังหวะที่ผมกำลังจะผละออกจากอ้อมแขนอุ่นเพื่อโค้งคำนับขอบคุณผู้ชม สายตากลับเหลือบไปเห็นความผิดปกติที่ด้านหลังเวทีฝั่งทางออกฉุกเฉิน มินเพื่อนรักของผมกำลังวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหาด้วยสีหน้าซีดเผือด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนในหน้าจอมือถือที่สว่างวาบขึ้นมาท่ามกลางความมืด ผมก้มลงมองหน้าจอที่แสดงข้อความจากเบอร์แปลก... แต่ชื่อผู้ส่งกลับทำให้ลมหายใจสะดุดกึก *(“ถ้าไม่อยากให้ความลับเรื่องดีลลับระหว่างเธอกับเฮียโซ่หลุดออกไปถึงหูอธิการบดี... ออกมาเจอฉันที่ดาดฟ้าตึกอำนวยการตอนนี้ซะ พายอาร์”)* หัวใจที่เคยพองโตจากเสียงเพลงและความหวานบนเวที กลับถูกกระชากลงสู่ห้วงเหวแห่งความตกใจในเสี้ยววินาที เฮียโซ่ที่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ รีบคว้ามือผมไว้แน่นด้วยแววตาดุดันที่แฝงความกังวล “พายอาร์... เป็นอะไร ทำไมหน้าซีดแบบนั้น” ผมเงยหน้ามองคนตัวสูง เม้มริมฝีปากแน่นจนสั่นระริก ขณะที่เสียงฝีเท้าปริศนาเริ่มก้าวเข้ามาใกล้หลังเวทีอย่างเงียบเชียบ... ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและดื่มด่ำไปกับเสียงเพลงแห่งหัวใจในบทนี้ด้วยกันนะครับ