อ้อมกอดใต้ไข้สูง

"ปล่อยผม... ผมเดินเองได้" เสียงแหบพร่าของคนตัวสูงที่พยายามจะยันกายลุกขึ้นจากโซฟาในห้องนั่งเล่นบ้านของพายอาร์ฟังดูไร้เรี่ยวแรงสิ้นดี เฮียโซ่พยายามจะคว้าขอบโต๊ะ แต่ทว่าร่างกายกลับทรุดฮวบลงไปอีกครั้ง พายอาร์ขมวดคิ้วแน่น มือบางที่เคยคิดจะผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นโอบประคองแผ่นหลังกว้างนั้นไว้โดยสัญชาตญาณ "จะเก่งไปถึงไหนครับเฮีย? ดูสภาพตัวเองหน่อย ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ ถ้าขืนปล่อยให้เดินไปถึงรถ มีหวังได้น็อกกลางทางพอดี" "ก็ดีกว่าต้องมาเป็นภาระ... เธอ" เขาพึมพำ ดวงตาคมที่เคยดุดันบัดนี้มีเพียงความหม่นแสงและไอความร้อนที่แผ่ออกมาจนน่าตกใจ พายอาร์กัดริมฝีปากแน่น เธอมองใบหน้าหล่อเหลาที่ซีดเซียวจนแทบไร้สีเลือด ความโกรธเคืองเรื่องกรณ์หรือความลับอะไรก็ตามที่เธอยังไม่ได้รับคำตอบดูจะพ่ายแพ้ให้กับความสงสารที่ก่อตัวขึ้นในอกอย่างฉุดไม่อยู่ "เงียบปากไปเลย แล้วนอนลง" เธอออกแรงผลักคนตัวโตให้นอนลงบนโซฟายาวอีกครั้ง ก่อนจะรีบเดินไปที่ห้องครัว กะละมังใบเล็กที่มีน้ำอุ่นและผ้าขนหนูผืนสะอาดถูกนำกลับมาวางข้างกายเขา พายอาร์ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ มือสั่นเล็กน้อยตอนที่เธอเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาออกช้าๆ เฮียโซ่ไม่ได้ขัดขืน เขาเพียงแค่นอนนิ่งมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก มันมีทั้งความตัดพ้อ ความเจ็บปวด และประกายความรู้สึกบางอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้ภายใต้ความปากร้าย "ทำไมต้องทำดีด้วย... ในเมื่อตอนนั้นเธอก็บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา" เขาถามเสียงแผ่ว ขณะที่ผ้าอุ่นแตะลงบนหน้าผาก พายอาร์ชะงักมือไปครู่หนึ่ง เธอหลบสายตาไปทางอื่น ก้อนความรู้สึกอัดอั้นที่เธอเก็บสะสมมาตลอดหลายวันเริ่มตีตื้นขึ้นมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว "ก็เพราะเกลียดไง เลยไม่อยากให้ตายในบ้าน... เดี๋ยวจะซวยติดคดี" เธอตอบเสียงสะบัด พยายามคุมน้ำเสียงให้เรียบนิ่งที่สุด "แล้วก็... เพราะเฮียเป็นคนที่สอนให้รู้ว่า ดนตรีมันต้องใช้หัวใจเล่น ถ้าปล่อยให้คนสอนใจแตกสลายเพราะไข้ขึ้นตายไปซะก่อน ใครจะมาคอยจิกหัวใช้งานผมล่ะ" "ปากดี... เหมือนเดิมเลยนะ" เฮียโซ่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ แต่มันกลับเป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเศร้าสร้อย เขาเอื้อมมือที่ร้อนจัดมาจับข้อมือเธอไว้เบาๆ "พายอาร์... เรื่องที่ไอ้กรณ์มันพูดเมื่อกี้... อย่าไปฟังมันมาก มันแค่ต้องการปั่นหัวเรา" "ถ้ามันไม่จริง... ก็บอกมาสิครับว่าเฮียกำลังปิดบังอะไรอยู่" เธอหันกลับมาสบตาเขา แววตาของพายอาร์เต็มไปด้วยความคาดหวังที่ซ่อนเร้น น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอจนร่วงเผาะลงบนหลังมือของเขา เฮียโซ่ชะงักไป เขาไม่เคยเห็นด้านที่อ่อนแอที่สุดของหญิงสาวที่เขาเฝ้าดูอยู่ห่างๆ มาโดยตลอดคนนี้ "เฮียโซ่... เฮียไม่เคยเชื่อใจผมเลยเหรอ? เรื่องดีลนั่น... เรื่องที่เฮียเข้ามาในชีวิตผม... ทุกอย่างมันคือการพนันหรือความสงสารกันแน่?" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงลมหายใจติดขัดของคนป่วยและเสียงสะอื้นเบาๆ ของคนข้างกาย เฮียโซ่ตัดสินใจรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย ดึงมือเธอเข้ามาแนบที่แก้มร้อนผ่าของเขา "ความรู้สึกของผม... มันไม่เคยเป็นดีล" เขากระซิบ เสียงของเขาจริงจังและทุ้มลึกกว่าครั้งไหนๆ "ผมแค่ไม่รู้ว่าจะปกป้องเด็กดื้ออย่างเธอจากโลกที่วุ่นวายนี้ยังไง... โดยที่ไม่ทำให้เธอต้องมาเจ็บปวดเพราะตัวผม" พายอาร์ชะงักไป ความรู้สึกอุ่นวาบแล่นปราดไปทั่วหัวใจ ความโกรธที่เคยมีมลายหายไปเหลือเพียงความสับสนและหัวใจที่เต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ทว่าในจังหวะที่มือของเธอกำลังจะเลื่อนไปสัมผัสโครงหน้าคมเข้มนั้นด้วยความเห็นใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ จากหน้าประตูก็หยุดลง พร้อมกับเสียงเคาะประตูที่รัวเร็วจนน่าตกใจ *ปัง! ปัง! ปัง!* "พายอาร์! เฮียรู้ว่าโซ่อยู่ข้างใน! เปิดประตูเดี๋ยวนี้!" เสียงตะโกนของ 'พี่ศร' พี่ชายของเธอที่หวงเธอหนักหนาดังแทรกเข้ามาในห้อง ความเงียบงันมรณะเข้าปกคลุมพายอาร์และเฮียโซ่ทันที พายอาร์เบิกตากว้าง ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาในใจไม่ใช่เพราะพี่ชาย แต่เพราะเธอรู้ดีว่าหากพี่ชายเห็นเฮียโซ่ในสภาพนี้ เรื่องดีลลับหรืออะไรก็ตามที่ทั้งคู่มีร่วมกัน... จะต้องถูกขุดคุ้ยออกมาจนพังไม่เป็นท่า เฮียโซ่พยายามยันตัวขึ้น ดวงตาคมวาวโรจน์ด้วยความระแวดระวัง เขาคว้ามือเธอไว้แน่น "ถ้าเขาเห็นผมที่นี่... ชีวิตเธอกับผมจะพังพินาศนะพายอาร์... เลือกมาว่าจะให้ผมไป หรือจะให้เราเปิดประตูรับความจริงตอนนี้" หัวใจของพายอาร์เต้นรัวราวกับกลองชุดที่กำลังถูกรัวกระหน่ำในจังหวะสุดท้ายของเพลง เธอต้องเลือกระหว่างการรักษา 'เฮียโซ่' หรือการรักษา 'ความลับ' ที่กำลังจะถูกกระชากออกมาในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางดนตรีและหัวใจของคนซึนคู่นี้มาถึงตอนนี้ครับ... แล้วพบกันตอนหน้าครับ!