ตามง้อสุดขั้วหัวใจ

“ถ้าเธอเปิดประตูบานนี้ออกไป... ความสัมพันธ์ของเราก็ถือว่าจบกัน” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเฮียโซ่ดังกังวานอยู่ในโสตประสาทของผม... ไม่สิ ของพายอาร์ต่างหาก ผมมองผ่านหน้าจอโทรศัพท์ที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะทำงาน ภาพเหตุการณ์ในห้องนั้นมันยังฉายชัดอยู่ในความทรงจำราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อนาทีที่แล้ว พายอาร์ยืนนิ่งอยู่หน้าประตู มือที่สั่นเทาของเธอแตะลงบนลูกบิด ส่วนเฮียโซ่... ชายหนุ่มผู้ถือทิฐิสูงเทียมฟ้ากำลังยืนหันหลังให้เธอ แผ่นหลังกว้างนั่นดูโดดเดี่ยวและทรนงเกินกว่าจะเอ่ยคำว่าง้อ พายอาร์ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาเลือกที่จะหมุนลูกบิดแล้วก้าวเท้าพ้นออกจากห้องนั้นไป ทิ้งให้เฮียโซ่จมอยู่กับความเงียบที่บาดลึกกว่าใบมีด สิบนาทีผ่านไป... พายอาร์เดินฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงในยามค่ำคืนลงมาถึงหน้าคอนโด ใจของเธอเต้นรัวด้วยความโกรธปนความน้อยใจ เฮียโซ่คิดว่าโลกของเธอจะพังพินาศงั้นเหรอ? ตลกสิ้นดี! ต่อให้ไม่มีเขา เธอก็คือพายอาร์ มือเบสที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น “เฮียจะซึนไปถึงไหนวะ!” เธอสบถกับตัวเอง พลางกระชับเสื้อแจ็คเก็ตกันหนาวแน่นขึ้น แต่ทว่า... ทันทีที่เธอเดินพ้นเขตประตูกระจกของคอนโดออกมา แสงไฟจากรถสปอร์ตคันหรูที่จอดอยู่ริมฟุตบาทก็สาดเข้าตา พายอาร์ชะงักฝีเท้า เมื่อเห็นร่างสูงคุ้นตาของใครบางคนกำลังนั่งพิงล้อรถอยู่กลางสายฝนที่กระหน่ำลงมาไม่หยุดหย่อน เฮียโซ่ไม่ได้ถือร่ม เขาไม่ได้ใส่เสื้อกันฝน เขานั่งอยู่ตรงนั้น... สภาพเหมือนหมาหงอยที่ถูกทิ้ง ทั้งที่ปากบอกว่าไม่แคร์ แต่การกระทำกลับสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง “เฮีย!” พายอาร์ตะโกนแข่งกับเสียงฝน รีบวิ่งเข้าไปหา “บ้าหรือไง! ฝนตกหนักขนาดนี้ มานั่งทำอะไรตรงนี้!” เฮียโซ่เงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบที่เคยดุจนน่าเกรงขามตอนนี้กลับดูเลื่อนลอย ไอร้อนจากตัวเขากระจายออกมาแม้ท่ามกลางสายฝนเย็นเยียบ ผิวขาวจัดของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำด้วยพิษไข้ เขาแค่นยิ้มที่มุมปากอย่างที่ชอบทำ “ก็บอกแล้วไง... ว่าถ้าออกไป ชีวิตเธอจะไม่เหมือนเดิม” เสียงของเขาแหบพร่า “เพราะตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินออกมา... ผมก็ไม่เหลือเหตุผลที่จะต้องทำตัวปากแข็งอีกต่อไปแล้ว พาย” “เฮียพูดเรื่องอะไร...” “ผมไม่ได้จะง้อด้วยคำพูดสวยหรู” เฮียโซ่พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่เข่ากลับทรุดลงไปอีกครั้ง พายอาร์รีบเข้าไปประคองร่างหนาเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของเขาที่ผสมกับกลิ่นฝนมันทำให้ใจเธอกระตุกวูบ “เฮียตัวร้อนจี๋เลย!” พายอาร์ร้องบอกด้วยความตกใจ “ลุกขึ้น! ไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้!” “ไม่ไป...” เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น แรงบีบนั้นแฝงไปด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นมานาน “ผมแค่ต้องการคำตอบ... ว่าที่ทำไปทั้งหมด ที่ยอมเป็นหมาโบ้ตามมานั่งตากฝนแบบนี้... มันพอจะทำให้คนใจแข็งอย่างเธอ ยอมยกโทษให้ผมได้บ้างหรือยัง” พายอาร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น เธอเห็นทั้งความเจ็บปวด ความดื้อรั้น และความคลั่งรักที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากของคนซึน มันคือการสารภาพรักที่สิ้นหวังและจริงใจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมา “เฮียมันบ้า... บ้าที่สุด!” พายอาร์ดุ แต่หยดน้ำตาที่ไหลออกมากลับผสมกับเม็ดฝนจนแยกไม่ออก “ใครเขาใช้วิธีง้อแบบนี้กันล่ะ ถ้าเฮียเป็นอะไรไป หนูจะทำยังไง!” “ก็แสดงว่า... แคร์?” เฮียโซ่ถามย้ำ ใบหน้าของเขาเริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ จนพายอาร์ใจหายวาบ “ใช่! แคร์! แคร์จนจะบ้าตายอยู่แล้ว!” พายอาร์ตะโกนตอบก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งที่เธอเองก็คาดไม่ถึง เธอขยับเข้าไปใกล้จนใบหน้าของทั้งสองแทบจะชิดกัน ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องที่คำรามกึกก้องไปทั่วบริเวณ เธอคว้าคอเสื้อของเขาแล้วกดจูบลงบนริมฝีปากที่แห้งผากของชายหนุ่มทันที มันไม่ใช่จูบที่ร้อนแรง แต่มันคือจูบที่เปียกชื้น สั่นเทา และเต็มไปด้วยความโหยหา เฮียโซ่เบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง ก่อนที่เขาจะค่อยๆ หลับตาลงและจูบตอบเธออย่างนุ่มนวล ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำเหมือนจะชะล้างทุกความบาดหมางให้มลายหายไป แต่ทว่า... ในวินาทีที่ความหวานล้ำกำลังจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้ง เสียงเบรกของรถยนต์คันหนึ่งก็ดังขึ้นข้างหลังพวกเขาอย่างแรง พายอาร์ผละออกด้วยความตกใจ หันไปมองแสงไฟหน้ารถที่สาดส่องเข้ามาจนแสบตา เงาร่างของใครบางคนก้าวลงมาจากรถในชุดสูทเนี้ยบกริบที่ดูผิดที่ผิดทางในสถานการณ์เช่นนี้ “ไม่คิดเลยนะว่ามือกีตาร์ระดับเทพ จะยอมลดตัวมาเป็นหมาตากฝนเพื่อผู้หญิงคนเดียวแบบนี้” เสียงของกรณ์ดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน “พายอาร์... ออกมากับฉันเดี๋ยวนี้ ก่อนที่เธอจะถลำลึกไปมากกว่านี้ เพราะสิ่งที่เธอเห็น... มันยังไม่ถึงครึ่งของความจริงที่เขากำลังปิดบังเธออยู่เลย” เฮียโซ่พยายามจะลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด แต่เขากลับเซถลาลงไปในอ้อมแขนของพายอาร์อีกครั้ง พายอาร์มองหน้ากรณ์สลับกับเฮียโซ่ในอ้อมกอด สัญชาตญาณบอกเธอว่า... คำพูดของกรณ์ในคืนนี้ อาจเปลี่ยนทิศทางของทุกสิ่งไปตลอดกาล ขอบคุณทุกกำลังใจที่ติดตามการเดินทางของพายอาร์และเฮียโซ่มาจนถึงตอนนี้ครับ - คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง