กำแพงความเย่อหยิ่งพังทลาย

“มิน! พายอาร์อยู่ไหน!” เสียงทุ้มต่ำที่เคยสุขุมและเต็มไปด้วยความถือดี บัดนี้สั่นเครือและแหบพร่าจนแทบจำไม่ได้ เฮียโซ่พุ่งตัวเข้ากระชากแขนเพื่อนสนิทของพายอาร์ที่กำลังเดินถือแก้วกาแฟอยู่ในโรงอาหารคณะมนุษยฯ สายตาคมกริบที่เคยใช้มองใครด้วยความเหยียดหยาม ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความรวนเรและหวาดหวั่นอย่างปิดไม่มิด มินชะงักกึกจนกาแฟเกือบหก เธอเบิกตากว้างมองสภาพชายหนุ่มตรงหน้า… ผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าหยิ่งยโสที่สุดในวิศวะฯ ตอนนี้ดูเหมือนคนเสียสติ ผมเผ้าไม่เป็นทรงเหมือนคนไม่ได้นอน เสื้อช็อปตัวเก่งยับยู่ยี่ และที่สำคัญที่สุด คือแววตาที่กำลัง ‘แตกสลาย’ “เฮีย… เฮียเป็นอะไรเนี่ย? พายมันก็แค่ไปซ้อมดนตรีที่ห้องซ้อมเก่าหลังตึกไม่ใช่เหรอคะ เมื่อกี้เห็นบอกว่า…” ไม่รอให้มินพูดจบ เฮียโซ่ก็ปล่อยแขนเธอแล้ววิ่งออกไปทันที เขาไม่ได้สนสายตาใครต่อใครที่หันมามองด้วยความสงสัย ความเย่อหยิ่งที่เคยเป็นเกราะกำบังหัวใจถูกกระชากออกจนหมดสิ้น ความคิดในหัวเขามีเพียงอย่างเดียว… *ถ้าเธอหายไปเพราะเรื่องข้อตกลงบ้าๆ นั่น เขาจะไม่มีวันให้อภัยตัวเอง* เขาวิ่งผ่านทางเดินอาคารเรียน เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเขากระทบพื้นดังสะท้อน ในหัวเขาย้อนนึกถึงคำพูดของเธอเมื่อวาน ‘มันไม่ใช่การหาผลประโยชน์จากผม แต่คือการเอาทุกอย่างมาเดิมพันเพื่อผมคนเดียว’ ประโยคนั้นฉายชัดขึ้นมาเหมือนฟิล์มภาพยนตร์ที่ฉายซ้ำไม่รู้จบ ใช่... เขาคือคนโง่ที่เอาความซึนมาบังหน้าจนเกือบทำลายสิ่งที่สำคัญที่สุดไป เมื่อถึงหน้าห้องซ้อมดนตรีเก่า เขากระชากประตูเปิดออกอย่างแรงจนมันกระแทกกำแพงดังสนั่น เสียงเปียโนที่กำลังบรรเลงท่วงทำนองเศร้าสร้อยหยุดกะทันหัน พายอาร์ที่นั่งอยู่หน้าคีย์บอร์ดหันกลับมามองด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนบุกเข้ามา ดวงตาคู่สวยก็ไหววูบ “เฮียมาทำไมที่นี่?” เสียงของเธอเรียบนิ่ง แต่ทว่าสั่นไหวเล็กน้อย เฮียโซ่ก้าวเข้าไปหาช้าๆ ลมหายใจเขาหอบถี่ ความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านเมื่อครู่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโหยหาอย่างบ้าคลั่ง เขาไม่สนมาดนิ่งขรึมอีกต่อไป มือหนาคว้าข้อมือเล็กของเธอให้ลุกขึ้นประจันหน้ากัน “อย่าทำแบบนี้อีก… อย่าหายไปโดยที่ไม่บอกผม” เสียงเขาเบาหวิวแต่หนักแน่นด้วยความรู้สึกที่อัดอั้น พายอาร์แค่นยิ้มบางๆ แล้วพยายามบิดข้อมือออก “ทำไมคะ? เฮียเป็นห่วงในฐานะอะไร? ในฐานะ ‘คู่สัญญา’ ที่กลัวจะเสียเบี้ยปรับ หรือในฐานะอะไรกันแน่?” คำถามนั้นเปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลงบนหัวใจของศิลา เขาไม่ได้ตอบ แต่กลับรวบตัวเธอเข้ามากอดแน่น อ้อมกอดที่กักขังเธอไว้ราวกับกลัวว่าหากคลายมือเพียงนิดเดียว เธอจะสลายกลายเป็นไอหมอกไปจริงๆ พายอาร์นิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ยกมือขึ้นโอบหลังเขาไว้ “ผมไม่ได้แคร์เรื่องสัญญา… ไม่เคยแคร์เลยสักนิด” เขาซุกหน้าลงกับลาดไหล่ของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้หัวใจที่สั่นคลอนของเขาสงบลง “ผมแคร์แค่ว่า… ในโลกที่ผมมีแค่เสียงดนตรีกับความทะนงตัวบ้าๆ นี่ ถ้าไม่มีคุณอยู่ข้างๆ ผมก็ไม่รู้ว่าจะชนะไปเพื่ออะไร” พายอาร์หลับตาลง เธอรู้สึกได้ถึงหยาดน้ำตาที่อุ่นชื้นบนไหล่ของเธอ เฮียโซ่… คนที่เคยปากร้ายและเย็นชา คนที่คิดว่าตัวเองเหนือกว่าใคร ตอนนี้กำลังสารภาพความอ่อนแอออกมาด้วยความจริงใจที่สุด “เฮียโซ่…” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา ขณะที่เขาก็คลายกอดออกเล็กน้อยเพื่อสบตาเธอ สายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบงันภายในห้องซ้อมบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ เฮียโซ่เลื่อนมือขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าเธอเบาๆ นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามริมฝีปากที่กำลังเม้มแน่นของเธออย่างแผ่วเบา ระยะห่างระหว่างเราลดน้อยลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน นี่คือวินาทีที่กำแพงแห่งความเย่อหยิ่งของทั้งสองคนพังทลายลงโดยสมบูรณ์ “ถ้าผมบอกว่าผม… ไม่ได้ต้องการแค่ดีลลับๆ นั่น แต่ต้องการคุณมาอยู่ในชีวิตจริงๆ คุณจะว่ายังไง?” เฮียโซ่กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและเปี่ยมไปด้วยความหวัง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะโน้มใบหน้าลงไปสัมผัสกับความนุ่มนวลตรงหน้า เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างรุนแรง *ปัง! ปัง! ปัง!* “พายอาร์! เฮียโซ่! พวกเธออยู่ข้างในใช่ไหม! รีบออกมาเร็ว เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!” เสียงของกรณ์ดังขึ้นจากหน้าประตูพร้อมกับความร้อนรนที่สัมผัสได้ พายอาร์เบิกตากว้างและรีบผลักตัวออกห่างจากเฮียโซ่ทันที ทว่ามือของชายหนุ่มยังคงยึดข้อมือเธอไว้แน่น แววตาของเขากลับมามีความดุดันและเย็นเยียบขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้ยินชื่อของ ‘ศัตรูหัวใจ’ เฮียโซ่หันไปมองประตูห้องซ้อมด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าฟัน ก่อนจะหันกลับมามองพายอาร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถามที่ยังไม่ได้คำตอบ... และความลับที่เขากำลังจะบอกต่อไปนี้ อาจเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาไปตลอดกาล “อย่าไปเปิดประตูพาย… ถ้าออกไปตอนนี้ ชีวิตของเราจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป คุณเลือกเอาว่าจะอยู่ที่นี่กับผม หรือจะออกไปเผชิญกับโลกที่กำลังจะพังพินาศข้างนอกนั่น” คอร์ดรักกีตาร์โปร่งขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดพลิกผันสำคัญของตอนนี้นะครับ