หึงโหดโหมดวิศวะ

กลิ่นกระดาษโน้ตชีทสรุปวิชาประวัติศาสตร์ดนตรีที่กองระเกะระกะบนโต๊ะอ่านหนังสือในห้องสมุดคณะมนุษยศาสตร์ ดูจะไม่ได้ช่วยให้สมองของพายอาร์ปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย ในเมื่อสถานการณ์เฉพาะหน้าตอนนี้มันน่าอึดอัดเสียยิ่งกว่านั่งท่องจำคอร์ดเพลงแจกันที่สลับซับซ้อนเสียอีก "ตรงนี้... ถ้าพายใช้ทฤษฎี Harmony ตัวนี้มาจับ มันจะต่อประโยคเพลงได้ลื่นหูขึ้นนะ" เสียงทุ้มต่ำของกรณ์ดังขึ้น พร้อมกับปลายนิ้วเรียวยาวที่จิ้มลงบนกระดาษโน้ตใกล้กับมือเธอ ระยะห่างระหว่างเขากับเธอนั้น... พูดตามตรงว่ามันใกล้เกินความจำเป็นสำหรับคนที่เพิ่งกลับมาคุยกันในฐานะเพื่อนร่วมคณะไปเสียหน่อย กรณ์จงใจโน้มตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ลอยเข้าจมูก แต่ทว่าพายอาร์ไม่ได้ขยับหนี เธอเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ส่งยิ้มมุมปากแบบที่ใช้รับมือกับพวกชอบล้ำเส้นมานักต่อนัก "ขอบใจนะกรณ์ แต่เบสสี่สายของฉัน ไม่ได้ต้องการฮาร์มอนีที่มันซับซ้อนขนาดนั้นหรอก ฉันชอบความดิบและตรงไปตรงมามากกว่า" พายอาร์ตอบเสียงเรียบ นัยน์ตากลมโตมองสบตาอีกฝ่ายอย่างรู้ทัน "อีกอย่าง... นายกำลังอธิบายเรื่องโน้ตสากล หรือกำลังพยายามใช้พื้นที่ตรงนี้ทำอะไรบางอย่างกันแน่" กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริมพราวระยับด้วยความสนุกสนาน เขารู้ดีว่าผู้หญิงตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะหลอกล่อได้ง่ายๆ ยิ่งพายอาร์ทำท่าทางพยศและปากเก่งใส่เท่าไหร่ มันก็ยิ่งกระตุ้นความอยากเอาชนะในตัวเขามากเท่านั้น "ก็แค่อยากช่วยติวให้เพื่อนร่วมวงการดนตรี... ผิดตรงไหนล่ะพาย หรือกลัวว่าใครบางคนแถวนี้จะมาเห็นเข้าแล้วเข้าใจผิด" กรณ์จงใจลากเสียงยาว พร้อมกับเหลือบสายตาไปทางประตูกระจกบานใหญ่ของห้องสมุด ราวกับคาดเดาอะไรบางอย่างไว้ล่วงหน้าแล้ว และสัญชาตญาณของกรณ์ก็แม่นยำเสียยิ่งกว่าจับวาง... *ปัง!* เสียงผลักประตูกระจกห้องสมุดดังสนั่นหวั่นไหว แม้จะไม่ได้ตะโกนโกลาหลจนรบกวนคนอื่น แต่รัศมีออร่าความเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงโปร่งของใครบางคน ก็ทำให้บรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิดิ่งลงจนติดลบในพริบตา เฮียโซ่ในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าดุดันกำลังจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกถึงความอดทนที่ขาดผึ่งลงอย่างสิ้นเชิง พายอาร์ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อหันไปสบเข้ากับดวงตาส่อแววหึงหโหดคู่นั้น เธอกะพริบตาปริบๆ เตรียมจะอ้าปากอธิบาย แต่ดูเหมือนว่าคนตัวสูงจะไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ปริปากพูดอะไรเลยสักคำ พรึบ! ร่างสูงใหญ่ก้าวฉับๆ เข้ามาถึงโต๊ะด้วยความเร็วสูง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนเรียวของพายอาร์ทันที แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่เด็ดขาดและจริงจังเสียจนคนถูกจับต้องสะดุ้ง "ลุกขึ้น" เสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคืองขุ่น อารมณ์ดิบเถื่อนแบบฉบับหนุ่มวิศวะพุ่งทะยานจนฉุดไม่อยู่ "เฮียโซ่! เดี๋ยวสิ มือฉันจะหักอยู่แล้วนะ ปล่อยก่อน!" พายอาร์ขมวดคิ้วมุ่น พยายามสะบัดแขนออกแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ "ไม่ต้องมาเถียง กลับ!" เฮียโซ่ตวัดสายตาดุดันข้ามหัวพายอาร์ไปมองหน้ากรณ์ที่ยังคงนั่งยิ้มมุมปากระรื่นอยู่บนเก้าอี้ รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกจากตัวมือกีตาร์หนุ่มรุ่นพี่ปี 4 ชนิดที่ว่าถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ กรณ์คงพรุนเป็นรังผึ้งไปนานแล้ว "ส่วนมึง... ถ้าว่างมากนักก็ไปหัดซ้อมกีตาร์ให้มันพ้นมือพ้นตีนกูซะ อย่ามาทำตัวเป็นเศษขยะคอยเกะกะแถวนี้" "เฮ้ย ใจเย็นน่าเฮียโซ่ ผมก็แค่มาช่วยเพื่อนติวหนังสือเอง ไม่เห็นต้องใช้อารมณ์เลยนี่ครับ" กรณ์ไหวไหล่เบาๆ แกล้งยั่วประสาทด้วยรอยยิ้มกวนบาทา เฮียโซ่แค่นเสียงฮึ in your throat ดวงตาวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ เขาไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับไอ้เด็กนี่ให้เสียสุขภาพจิต สิ่งเดียวที่เขาต้องการตอนนี้คือการลากตัวยัยตัวแสบปากเก่งนี่ออกไปให้พ้นจากสายตาผู้คน แล้วจับมาเขย่าตัวแรงๆ ให้หายหมั่นไส้สักทีสองที! "อย่าเสือกมาเรียกกูว่าเฮีย และอย่ามาแตะต้องของๆ กู" ประโยคคำประกาศิตสั้นๆ แต่ทรงพลังทำเอาพายอาร์ถึงกับนิ่งอึ้ง หัวใจเจ้ากรรมกระตุกวูบไปจังหวะหนึ่งด้วยความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ขณะที่เธอยังไม่ทันได้ประมวลผลคำว่า *'ของๆ กู'* ที่หลุดออกมาจากปากคนซึน ร่างของเธอก็ถูกฉุดกระชากให้เดินตามแรงดึงกึ่งลากออกจากห้องสมุดท่ามกลางสายตานับสิบของนักศึกษาที่หันมามองเป็นตาเดียว "เฮีย! เดินช้าๆ หน่อยสิ ขาฉันไม่ได้ยาวเท่าเฮียนะ!" พายอาร์บ่นอุบอิบขณะพยายามก้าวตามจังหวะกึ่งวิ่งกึ่งเดินของคนอารมณ์ร้อน จนกระทั่งพวกเขามาหลบมุมอยู่ตรงโซนบันไดหนีไฟด้านหลังตึกคณะ ซึ่งเป็นมุมอับสายตาและเงียบสงบ ไร้เงาผู้คนเดินผ่านไปมา เฮียโซ่ถึงยอมปล่อยมือออกจากข้อแขนเธอ แต่ทว่า... เขากลับใช้สองมือยันผนังกำแพงกักตัวเธอไว้ตรงกลาง ไม่เปิดช่องว่างให้เธอได้ขยับหนีไปไหนได้เลย แผ่นหลังของพายอาร์แนบชิดติดกำปแพงเย็นเฉียบ ขณะที่ร่างสูงใหญ่ของคนตรงหน้าโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกเกือบจะชนกัน ลมหายใจอุ่นร้อนที่เจือความหงุดหงิดเป่ารดอยู่ข้างแก้ม "เก่งนักนะพายอาร์..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นชิดริมหิมฝีปาก แววตาคมกริบจ้องลึกเข้ามาในดวงตาเธอนิ่งสนิท เต็มไปด้วยความหึงหวงที่เจ้าตัวพยายามจะกลบเกลื่อนแต่ก็ไม่เคยสำเร็จ "อยากลองดีกับฉันมากใช่ไหม ถึงได้ไปนั่งอ่อยไอ้เด็กนั่นถึงในห้องสมุด" "ใครอ่อย พูดจาให้มันดีๆ นะเฮีย!" พายอาร์เถียงกลับทันควัน นัยน์ตากลมโตตวัดมองค้อนวงหน้าหล่อเหลาที่บึ้งตึง "ฉันแค่ติวหนังสือต่างหาก นายต่างหากที่ประสาทกิน เดินมาพังบรรยากาศคนอื่นเขาอยู่เรื่อย" "ฉันประสาทกินเหรอ?" เฮียโซ่แค่นหัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาเคลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นอีกจนพายอาร์ต้องเอียงคอมองหลบ "แล้วใครกันที่บอกว่าจะเคลียร์เรื่องดีลลับให้จบ แต่ลับหลังดันไปนั่งคลอเคลียกับคู่แข่งตัวฉกาจของฉัน หืม?" "ก็..." พายอาร์ชะงักไปชั่วขณะ สมองที่เคยแล่นฉิวกลับตื้อตันขึ้นมาดื้อๆ เมื่อเผชิญกับสายตาคาดคั้นที่เต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจลึกๆ ซ่อนอยู่ภายใต้ความดุดันนั้น "ก็แค่บังเอิญเจอกันต่างหากเล่า นายจะคิดมากไปถึงไหนเนี่ย" "ฉันไม่ได้คิดมาก..." เฮียโซ่กระซิบเสียงพร่า ปลายจมูกโด่งรั้นเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียวจนพายอาร์ขนลุกซู่ หัวใจเต้นโครมครามจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินเสียงมัน "แต่ฉันไม่ชอบให้ใครมามองเธอแบบนั้น... และยิ่งไม่ชอบใจเข้าไปใหญ่ ที่เห็นเธอยอมให้มันเข้าใกล้เกินความจำเป็น" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่แคบๆ ชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกันท่ามกลางความตึงเครียดที่ค่อยๆ แปลเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำอันตราย พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่น เธอกำลังจะอ้าปากสวนกลับเพื่อรักษาฟอร์มความปากเก่งของตัวเอง แต่ทว่า... จังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงเรียกชื่อของใครบางคนก็ดังแทรกขึ้นมาจากปลายทางเดินบันไดหนีไฟชั้นล่าง "พี่โซ่ครับ! แย่แล้วครับ ทางวงดนตรีคู่แข่งเขา..." เฮียโซ่สบถเบาๆ ในลำคออย่างหัวเสีย เขาผละตัวออกห่างจากพายอาร์ช้าๆ ด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่ง ก่อนจะหันไปมองต้นเสียงที่กำลังวิ่งกระหืดกระหอบขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก พายอาร์ยืนนิ่งค้าง หัวใจยังคงเต้นรัวไม่เป็นจังหวะจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่ก่อนที่เธอจะได้ตั้งสติอะไรทัน ประโยคถัดมาจากปากรุ่นน้องคนนั้นก็ทำให้ลมหายใจของเธอสะดุดกึก และโลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุนไปในเสี้ยววินาที --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!