เคลียร์ชัดสถานะหัวใจ

“หึ... ถ้าอยากได้มือกีตาร์ดีๆ ไปเล่นคู่ด้วย บอกผมสิครับพายอาร์ ไม่เห็นต้องลดตัวไปง้อ ‘ไอ้กรณ์’ ถึงที่ซ้อมวงเลย” เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยแรงอารมณ์ดังขึ้นทันทีที่ผมก้าวเข้ามาในห้องซ้อมส่วนตัวของคณะพายอาร์ ผม—เฮียโซ่—ไม่ได้ตั้งใจจะมาหาเรื่องใคร แต่ภาพที่เห็นยัยตัวร้ายของผมนั่งยิ้มระรื่นอยู่กับเจ้ามือกีตาร์วงคู่แข่งนั่นมันทำเอาสติผมแทบหลุด พายอาร์ไม่ได้สะทกสะท้านเลยสักนิด เธอวางเบสลงบนตักแล้วเลิกคิ้วมองผมอย่างกวนประสาท “เฮียโซ่? นี่ห้องซ้อมผมนะครับ ไม่ใช่ที่ทำงานของเฮีย จะมาสั่งห้ามใครทำอะไรที่นี่ ผมว่ามันเกินหน้าที่ 'ดีลลับ' ไปหน่อยไหมครับ” “ดีลลับน่ะ... ผมเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์” ผมเดินดุ่มเข้าไปหาเธอจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ “แล้วกฎข้อแรกคือห้ามให้ใครหน้าไหนมาเสนอหน้าใกล้ชิดกับคนของผม... เข้าใจที่พูดไหมครับ?” “คนของเฮีย?” พายอาร์หัวเราะในลำคอ ดวงตากลมโตคู่นั้นแพรวพราวด้วยความท้าทาย เธอแกล้งขยับตัวเข้าหาไอ้กรณ์ที่นั่งอยู่ข้างๆ อีกนิด “ผมจำไม่ได้ว่าเราเซ็นสัญญากันไปถึงขั้นความเป็นเจ้าของขนาดนั้นนะ หรือว่าเฮียอยากจะปรับเปลี่ยนสัญญาใหม่ล่ะครับ?” ผมเห็นไอ้กรณ์ทำหน้าอึดอัดแต่ก็ไม่ยอมถอย มันคือความจงใจปั่นหัวผมอย่างชัดเจน ยิ่งเห็นพายอาร์ทำเป็นไม่แคร์ ยิ่งเหมือนมีเชื้อไฟสุมอยู่ในอก ผมยื่นมือไปกระชากคอเสื้อไอ้กรณ์เบาๆ แต่น้ำหนักมือมันชัดเจนว่าเป็นการไล่ “ออกไปก่อนครับ ไอ้กรณ์” ผมสั่งเสียงเรียบแต่เย็นเฉียบ “เฮียไม่มีสิทธิ์มาไล่เพื่อนผมนะพายอาร์!” พายอาร์รีบขวาง แต่ผมเร็วกว่า ผมคว้าข้อมือเล็กนั่นไว้แล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างบางปะทะเข้ากับอกแกร่งของผมอย่างจัง “เพื่อนเหรอ?” ผมก้มลงไปกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวเธอทำให้สติที่รวบรวมไว้แทบขาดผึง “งั้นต้องให้สอนไหมครับว่า 'เพื่อน' เขาไม่หวงกันจนตาเขียวแบบนี้” “เฮียก็แค่หวงก้าง... มั่นใจหน่อยสิครับเฮียโซ่ ว่าพายอาร์คนนี้จะยอมให้เฮียปั่นหัวไปตลอด” พายอาร์เงยหน้าขึ้นมาสบตาผม สายตาเธอนิ่งสนิทแต่มันกลับสั่นคลอนหัวใจผมได้มากกว่าคำพูดใดๆ เธอปากเก่งไม่เคยเปลี่ยน และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ผมคลั่งจนแทบบ้า ผมกดข้อมือเธอไว้แน่นขึ้น บังคับให้เธอต้องเงยหน้าสบตาผมตรงๆ “ดีครับ ถ้าอยากรู้ว่าผมหวงก้างหรือหวงของจริง...” ผมลดเสียงลงจนเหลือเพียงเสียงกระซิบที่ได้ยินกันแค่สองคน “เดี๋ยวผมจะทำให้ดู จนกว่าพายอาร์จะลืมชื่อไอ้คนนั้นไปจากหัวสมองเลย” ผมโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน พายอาร์ชะงักไปครู่หนึ่ง ลมหายใจของเธอเริ่มติดขัดเมื่อผมรุกคืบหนักขึ้น ผมเห็นความลังเลในดวงตาคู่นั้น แต่อยู่ดีๆ เธอก็ยกยิ้มมุมปากขึ้นมาอย่างผู้ชนะ “เอาสิครับ... ถ้าเฮียทำได้ ผมก็พร้อมจะยอมรับความจริงนะ” คำท้าทายนั้นเหมือนหยดน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ ผมก้มหน้าลงไปหมายจะปิดปากช่างพูดนั่นให้เงียบลงด้วยรสสัมผัสที่ผมเก็บงำไว้มานาน หัวใจผมเต้นแรงจนเกือบทะลุออกมานอกอก ความใกล้ชิดที่ระอุจนแทบจะเผาไหม้ทุกอย่างรอบตัว ระยะห่างเหลือเพียงศูนย์... *กริ๊ก!* เสียงลูกบิดประตูห้องซ้อมถูกหมุนเปิดออกดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของมินที่พุ่งพรวดเข้ามาเหมือนพายุ “พายอาร์! เฮียโซ่! พวกพี่อยู่... โอ้โห... ขอโทษที่มาขัดจังหวะโปรเจกต์ลับนะคะ! แต่เรื่องใหญ่กว่านั้นคือ... วงคู่แข่งกำลังจะปล่อยเพลงที่พวกเราซ้อมกันอยู่เมื่อวานนี้!” ผมผละออกมาทันที ความโกรธเกรี้ยวจางหายไปแทนที่ด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะแบบไม่ไว้หน้า ผมหันไปมองพายอาร์ที่รีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ สายตาของเธอยังคงมีความวูบไหวซ่อนอยู่ลึกๆ แม้เจ้าตัวจะแกล้งทำเป็นสนใจเรื่องที่มินพูดมากแค่ไหนก็ตาม “เพลงที่เราซ้อม? เป็นไปไม่ได้ พายอาร์... นี่มันหมายความว่าไง?” ผมหันไปถามเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง พายอาร์กัดริมฝีปากแน่น เธอมองหน้าผมสลับกับมิน ก่อนจะดึงหน้าจอมือถือขึ้นมาโชว์คลิปที่กำลังเป็นกระแสในโซเชียล... มันคือท่อนฮุคที่เป็นเอกลักษณ์ของเพลงที่เราเขียนขึ้นด้วยกันเพียงสองคนในห้องซ้อมนี้เมื่อคืนก่อน “เรื่องนี้เดี๋ยวค่อยเคลียร์ครับเฮีย” พายอาร์หันมาสบตาผม แววตาของเธอเปลี่ยนจากความดื้อรั้นเป็นความมุ่งมั่นที่น่าเกรงขาม “ดูเหมือนว่าในวงของเรา... จะมี 'สายลับ' แฝงตัวอยู่จริงๆ แล้วล่ะครับ” ผมมองตามสายตาของเธอไปที่ไอ้กรณ์ที่ยังยืนทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้อยู่มุมห้อง จังหวะหัวใจที่เคยเต้นรัวเพราะอารมณ์รักเมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นความเย็นยะเยือกที่พร้อมจะบดขยี้ทุกอย่างที่ทำลายความตั้งใจของพายอาร์ สถานการณ์แบบนี้... เกมที่ผมกำลังเล่นอยู่ไม่ใช่แค่เรื่องหัวใจอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือเรื่องของศักดิ์ศรีและความอยู่รอดในวงการดนตรีที่พายอาร์รักที่สุด แล้วผมคนนี้แหละ... จะเป็นคนกระชากหน้ากากไอ้คนที่หักหลังพวกเราออกมาให้ดูเอง ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับท่วงทำนองแห่งความรักของผมนะครับ แล้วเจอกันใหม่ตอนหน้าครับ คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง