วันที่ฝนพรãและความจริงเปิดเผย

เสียงสายฝนด้านนอกห้องซ้อมดนตรีชั้นใต้ดินกำลังโหมกระหน่ำซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างราวกับต้องการกลบเสียงทุกอย่างในโลกใบนี้ ยกเว้นก็แต่... เสียงหัวใจของผมที่เต้นรัวผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด "กระดาษแผ่นนี้... แปลว่าทุกอย่างมันจบลงแล้วใช่ไหมครับ เฮียโซ่" นิ้วเรียวบางของพายอาร์สั่นเทาเล็กน้อยขณะที่เธอยกแผ่นสัญญาข้อตกลงลับฉบับนั้นขึ้นมา ชิ้นกระดาษที่เคยเป็นพันธะผูกมัดเราไว้ด้วยกัน บัดนี้มันหมดอายุลงอย่างเป็นทางการแล้วเมื่อนาฬิกาตีบอกเวลาเที่ยงคืนตรง ไม่มี "ดีลลับ" ไม่มีข้อแม้เรื่องการเป็นเบ๊ส่วนตัว และไม่มีเหตุผลอ้าง 𠡱 ชนิดที่ต้องมาเจอหน้ากันทุกวันอังคารและพฤหัสบดีอีกต่อไป เฮียโซ่ (ศิลา) ยืนกอดอกพิงกำแพงห้องซ้อม ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบหน้าคมคายมองนิ่งมาที่เธอ ร่างสูงใหญ่ในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทไม่ได้ขยับตัวเข้าไปใกล้ แต่รังสีความหม่นหมองและความดื้อรั้นที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นกลับชัดเจนเสียจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "อืม... หมดสัญญาแล้ว" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยตอบเรียบๆ แต่นัยน์ตากลับไหววูบอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่คนปากแข็งอย่างเขาจะปิดมิด "อยากเป็นอิสระแล้วไม่ใช่เหรอ จะมาทำหน้าอาลัยอาวรณ์ทำไม ยัยตัวแสบ" "ใครอาลัยอาวรณ์เฮียกัน!" พายอาร์สวนกลับทันควันตามสัญชาตญาณ ปากเก่งๆ ของเธอไม่เคยยอมลดราวาศอกให้ใคร แม้กระทั่งในวันที่ขอบตาร้อนผ่าวเพราะความรู้สึกบางอย่างมันดันตีรวนขึ้นมาจุกที่อก "ฉันแค่... แค่ทวนความจำเฉยๆ ต่างหาก เผื่อเฮียความจำเสื่อมจำไม่ได้ว่าพ้นโทษประหารแล้ว" "โทษประหารงั้นเหรอ..." มุมปากหยักกระตุกยิ้มเยาะ แต่รอยยิ้มนั้นกลับฝืนสิ้นดี "เออ ดีเหมือนกัน ต่อไปนี้จะได้ไม่ต้องทนเห็นหน้าฉันให้รำคาญใจ ไม่ต้องมานั่งแกะเพลงงี่เง่า ไม่ต้องมาฟังเสียงบ่นของคนแก่กว่า... ดีจะตายไม่ใช่รึไง" ประโยคตัดพ้อที่เคลือบด้วยน้ำเสียงประชดประชันหลุดออกมาจากปากคนที่ขึ้นชื่อว่าซึนเดระขั้นสุด เฮียโซ่เบือนหน้าหนีไปทางอื่น มือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ชื้นเหงื่อลวกๆ ท่าทางหงุดหงิดแบบนั้นไม่ได้ทำให้พายอาร์รู้สึกสะใจเลยสักนิด ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้หัวใจของเธอร้าวรานแปลกๆ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา... จากความสัมพันธ์ที่เริ่มต้นด้วยการบังคับและข้อแลกเปลี่ยนงี่เง่า มันแปรเปลี่ยนเป็นความคุ้นชิน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะที่เสียงกีตาร์โปร่งของเขาในยามค่ำคืนกลายเป็นเสียงกล่อมให้เธอนอนหลับ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รอยยิ้มมุมปากเวลาเธอดื้อใส่กลายเป็นสิ่งที่เธอเฝ้ารอ และตอนนี้... เมื่อกระดาษแผ่นนี้หมดความหมาย เราสองคนกำลังจะกลับไปเป็นคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันในมหาลัยแค่นั้นจริงๆ น่ะหรือ "งั้นเหรอคะ..." พายอาร์กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก เธอพับกระดาษในมือลงช้าๆ "ถ้าเฮียคิดแบบนั้น... ฉันก็คงไม่มีอะไรต้องพูดแล้วล่ะ ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะคะ เฮียโซ่" พูดจบ มือเล็กก็วางกระดาษแผ่นนั้นลงบนโต๊ะข้างตัว บังคับตัวเองให้หมุนตัวหันหลังเดินไปหยิบกระเป๋าเป้ที่วางอยู่บนโซฟา หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกด้วยความหวังลมๆ แล้งๆ ว่าเขาจะรั้งไว้ สักนิดก็ยังดี... ขอแค่คำพูดกวนๆ หรือการกระทำเผด็จการแบบที่เขาชอบทำก็ยังดี แต่ความเงียบ... คือคำตอบที่โหดร้ายที่สุด ไม่มีเสียงฝีเท้าก้าวตาม ไม่มีมือใหญ่เอื้อมมาคว้าข้อมือไว้เหมือนทุกที มีเพียงเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดสาดอย่างไร้ความปรานี พายอาร์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นหยดน้ำตาที่จวนเจียนจะไหลริน เธอสะพายเป้ขึ้นบ่า กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด แล้วก้าวเท้าเดินไปยังประตูห้องซ้อม *แอด...* เสียงเปิดประตูออกสู่โลกภายนอกดังขึ้นพร้อมกับลมเย็นเยียบที่พัดเข้ามาปะทะใบหน้า พายอาร์หลับตาลงรับความจริงที่ว่า... ดีลลับนี้ได้ปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์แล้ว และเธอกำลังจะเดินออกไปจากชีวิตของศิลาจริงๆ "เดี๋ยวก่อน" เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาฝ่าเท้าที่กำลังก้าวออกไปต้องชะงักกึก หัวใจที่ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มกระตุกวาบขึ้นมาอีกครั้ง พายอาร์ยังไม่ทันได้หันกลับไปมอง ร่างสูงใหญ่ของคนปากแข็งก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความร้อนรุ่มที่คุ้นเคยโอบล้อมเธอไว้ในเสี้ยววินาที พรึบ! มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อแขนของเธอ ไม่ได้รุนแรง แต่หนักแน่นและมั่นคงจนเธอแทบจะละลายคาที่ เฮียโซ่กระชากตัวเธอให้หันกลับมาเผชิญหน้ากันอย่างแรง จนแผ่นหลังบางชนเข้ากับบานประตูห้องซ้อมที่ปิดสนิทอีกครั้ง "เฮีย..." พายอาร์อุทานเสียงหลง ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อเงยหน้าขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่ตอนนี้ลุกโชนด้วยไฟบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก มันทั้งดุดัน เจ็บปวด และ... คลั่งรักจนแทบจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว "ใครอนุญาตให้เดินหนี?" เสียงของเขาแหบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดอยู่ใกล้ชิดจนผิวแก้มร้อนผ่าว "ก็... ก็เฮียเป็นคนบอกเองไม่ใช่เหรอว่าดีมันจบแล้ว ให้ฉันไปให้พ้นหน้า..." พายอาร์เถียงเสียงสั่น พยายามซ่อนความหวั่นไหวไว้ภายใต้ท่าทีแข็งกระด้าง "ปล่อยนะ ปล่อยแขนฉัน!" "ฉันบอกว่าหมดสัญญา... แต่ฉันไม่เคยบอกสักคำว่าให้เธอไปจากชีวิตฉัน!" ประโยคกระแทกกระทั้นที่หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักทำให้พายอาร์นิ่งง้างไปทันที สมองอื้ออึงราวกับถูกฆ้อนทุบซ้ำๆ เฮียโซ่ก้มหน้าลงมา หน้าผากของเราแทบจะชนกันจนรับรู้ถึงอุณหภูมิที่ร้อนระอุ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับต้องการค้นหาคำตอบทั้งหมดที่ซ่อนอยู่ข้างใน "เธอมันโง่หรือซื่อบื้อกันแน่, พายอาร์" น้ำเสียงของเขาอ่อนลง ยิ่งฟังยิ่งสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความอัดอั้น "คิดว่าที่ผ่านมา... ฉันทำทุกอย่าง ยอมให้เธอมาปأسป่วนชีวิต ยอมให้เธอมาต่อปากต่อคำ ยอมแม้กระทั่งเป็นหมาบ้าคอยตามหึงตามหวง... เพราะฉันว่างมากนักรึไงวะ" หยดน้ำตาที่พายอาร์พยายามอดกลั้นมาตลอดพรั่งพรูไหลลงมาอาบแก้มในที่สุด เมื่อความรู้สึกทั้งหมดที่อัดแน่นระเบิดออกมาพร้อมกัน "แล้วทำไมเฮียไม่พูดเล่า..." เสียงเธอกลั้นสะอื้นจนแทบฟังไม่ thành "ปล่อยให้ฉันคิดไปเองคนเดียวได้ยังไงว่าเฮียแค่รำคาญ..." "ฉันกลัว..." เฮียโซ่พึมพำเบาๆ ราวกับหลุดปากพูดความจริงที่เก็บไว้ลึกที่สุดออกมา มือใหญ่ที่เคยจับข้อมือเลื่อนขึ้นมาประคองแก้มเนียนทั้งสองข้าง นิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาออกให้อย่างทะนุถนอม สัมผัสที่อ่อนโยนผิดกับบุคลิกดิบเถื่อนทำให้พายอาร์ยิ่งใจสั่นระทึก "กลัวว่าถ้าวันนึงสัญญาหมดลง... เด็กดื้ออย่างเธอจะสลัดฉันทิ้งแล้วเดินหนีไปจริงๆ กลัวว่าความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้มันจะพังคามือฉัน... ฉันเลยโคตรเกลียดไอ้กระดาษบ้าพรรค์นั้นเลยรู้ไหม" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงฝนด้านนอกเงียบหายไปจากโสตประสาท เหลือเพียงเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันและความเปียกชื้นของค่ำคืนนี้ เคมีที่ดึงดูดเราเข้าหากันมันรุนแรงเกินกว่าที่ใครจะต้านทานไหว เฮียโซ่ก้มใบหน้าลงมาใกล้เรื่อยๆ จนริมฝีปากแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจร้อนผ่ารดรินรินรดอยู่บนกลีบปากอิ่ม "สัญญาบ้าๆ น่ะ... มันหมดอายุไปแล้ว" เสียงทุ้มกระซิบชิดริมฝีปาก แววตาคมกริบพราวระยับด้วยความคลั่งรักที่ปิดไม่มิดอีกต่อไป "แต่ต่อจากนี้... เรามาทำ 'สัญญาใจ' กันแทนดีไหม, ยัยตัวแสบ... คราวนี้ไม่มีวันหมดอายุ และไม่มีทางให้เธอหนีไปไหนได้อีกแล้ว" พายอาร์เม้มปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เธอกำลังจะอ้าปากเอ่ยคำตอบตกลงเพื่อปลดล็อกความรู้สึกที่ค้างคา ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นอย่างเร่งรีบจากด้านนอก ตามด้วยเสียงตะโกนโถมเข้ามาท่ามกลางสายฝนที่ทำให้บรรยากาศหวานซึ้งพังทลายลงในพริบตา "เฮียโซ่! พายอาร์! อยู่ข้างในหรือเปล่าพวก... ชิบหายแล้ว! ไอ้กรณ์มันพาคนบุกมาที่ตึกคณะฝั่งนู้นแล้ว มันกำลังจะรื้อห้องซ้อมดนตรีของเราทิ้งเพราะคิดว่าพวกเราแอบซ่อนหลักฐานลับเรื่องเพลงไว้!" เสียงตะโกนกระหึ่มด้วยความตื่นตระหนกของมินดังทะลุประตูเข้ามา ทำให้เฮียโซ่ชะงักกึก ร่างสูงผละออกจากพายอาร์ช้าๆ ดวงตาคมกริบที่เมื่อครู่เต็มไปด้วยความอ่อนโยน แปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความโกรธเกรี้ยวขึ้นมาทันทีในเสี้ยววินาที เฮียโซ่สบถออกมาเบาๆ อย่างหัวเสีย ก่อนจะหันมามองหน้าพายอาร์ที่ยังคงตื่นตกใจไม่แพ้กัน "หึ... ไอ้สารเลวš่นนี่มันรนหาที่ตายเองสินะ" มือหนาเอื้อมไปหยิบกีตาร์โปร่งคู่ใจขึ้นมาจากขาตั้ง สายตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความดุดันอย่างที่พายอาร์ไม่เคยเห็นมาก่อน เขากระชากประตูห้องซ้อมเปิดออกกว้าง พร้อมหันมาคว้าข้อมือเธอไว้แน่น "ตามฉันมา... วันนี้แหละ ฉันจะจัดการเคลียร์บัญชีกับมันให้จบซะที!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งกำลังใจให้เฮียโซ่กับพายอาร์มาจนถึงตอนนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ!