เช้าวันใหม่ในห้องเฮีย

"ถอยไปนะไอ้เวรกรณ์... มึงไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเหยียบเข้ามาในเขตนี้" เสียงทุ้มต่ำที่อัดแน่นด้วยโทสะของเฮียโซ่กระแทกใส่หน้าหนุ่มวิศวะต่างคณะอย่างไม่ไว้หน้า บรรยากาศบริเวณหน้าประตูห้องพักใจกลางคอนโดหรูยามสายตรึงเครียดจนแทบได้ยินเสียงกระแสไฟฟ้าปะทะกัน พายอาร์ที่เพิ่งสะดุ้งตื่นจากโซฟาตัวยาวขยับตัวลุกขึ้นอย่างสะลึมสะลือ มือเรียวขยี้ตาไล่ความง่วงพร้อมกับสมองที่ค่อย ๆ ประมวลผลเหตุการณ์ตรงหน้า ภาพเมื่อคืนที่เธอเผลอหลับไปเพราะความเพลียและฤทธิ์แอลกอฮอล์ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัว แต่ดูเหมือนว่าปัญหาใหญ่กว่ากำลังยืนจังก้าอยู่ตรงหน้าประตู กรณ์ส่งยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่พายอาร์เกลียดนักหนามันเคลือบยาพิษความเย่อหยิ่งไว้ชัดเจน สายตาเจ้าเล่ห์ของอีกฝ่ายกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งของเฮียโซ่ ก่อนจะตวัดกลับไปมองหน้ามือกีตาร์รุ่นพี่ด้วยความสะใจ "อ้าว... หวงก้างเหรอวะเฮีย? นึกว่าเด็กนี่จะรอดพ้นเงื้อมมือโปรดิวเซอร์เสือยิ้มซะอีก" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ "สภาพนี้... อยู่ค้างคืนด้วยกันยาว ๆ สินะครับน้องพายอาร์" "ปากดีแบบนี้ ระวังฟันร่วงไม่รู้ตัวนะครับคุณกรณ์" พายอาร์กัดฟันกรอด ความง่วงหายเป็นปลิดทิ้ง เธอขยับตัวก้าวผ่านแผ่นหลังกว้างของเฮียโซ่ออกมาเผชิญหน้ากับผู้ชายปากเสียด้วยตัวเอง ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์อย่างไม่เกรงกลัว "ถ้าว่างมากนัก ก็เอาเวลาไปซ้อมกีตาร์ให้ทันวงฉันเถอะ ไม่ใช่มาทำตัวเป็นสุนัขหวงก้างแถวนี้" "ปากเก่งดีนี่... หวังว่าบนเวทีงานมหาลัยสัปดาห์หน้า วงเธอจะเล่นได้ดีเหมือนปากนะ" กรณ์หรี่ตามองด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะยอมถอยหลังเดินเลี่ยงออกไปเมื่อเห็นว่าเฮียโซ่เริ่มกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนที่ขมับ ประตูห้องปิดปังกระแทกเสียงดังสนั่นสะท้อนก้องไปทั่วห้อง พายอาร์ถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้หันกลับไปตั้งหลัก ร่างสูงใหญ่ของเฮียโซ่ก็ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอต้องถอยหลังไปชนกับบานประตูเย็นเฉียบ แววตาดุดันเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก "ใครใช้ให้เธอเดินออกมาเผชิญหน้ามันวะพายอาร์?" น้ำเสียงของเฮียโซ่เจือไปด้วยความหงุดหงิดระคนเป็นห่วง "ฉันดูแลตัวเองได้น่าเฮีย... อีกอย่าง ชุดนี้มัน..." พายอาร์ก้มมองเสื้อยืดตัวโคร่งสีดำสกรีนลายวินเทจที่เธอเผลอใส่ทับชุดเดิมนอนบนโซฟาเมื่อคืน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างกะทันหันเมื่อตระหนักว่าเธอกำลังสวมเสื้อผ้าของเขาอยู่ เฮียโซ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน ลลมหายใจอุ่น ๆ ของเขารดรดอยู่แถวพวงแก้มใส มือหนายกขึ้นเท้ากับบานประตูเพื่อกักขังเธอไว้ในอาณัติ สายตาคมกราบกรานมองสำรวจร่างบางในชุดของเขาด้วยรอยยิ้มมุมปากที่เจ้าเล่ห์ที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "รู้ตัวไหม... ว่าใส่เสื้อฉันแล้วมันดูอันตรายแค่ไหน" เสียงทุ้มแหบพร่ากระซิบชิดริมหู "อันตรายอะไรของเฮีย! ถอยไปเลยนะ ฉันจะไปล้างหน้า!" พายอาร์พยายามดันอกแกร่งออก แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ จะสู้แรงมือกีตาร์หนุ่มสายวิศวะได้ เฮียโซ่กลับยิ่งขยับเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนแผ่นอกแนบชิด "ไม่อะ... เมื่อคืนใครนะนอนน้ำลายยืดใส่หมอนฉัน แถมละเมอบ่นว่าอยากกินชาบูอีกต่างหาก" "เฮีย! ฉันไม่ได้ละเมอพร่ำเพรื่อแบบนั้นนะ!" พายอาร์หน้าแดงแจ๋ด้วยความอาย เถียงเสียงหลง "โกหกชัด ๆ หน้าแดงซะขนาดนี้" เฮียโซ่หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ความตึงเครียดจากเหตุการณ์เมื่อครู่มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเคมีหวานอมเปรี้ยวที่ฟุ้งกระจายอยู่เต็มพื้นที่ห้อง "ไป... เดี๋ยวเฮียพาไปกินชาบูไถ่โทษที่เมื่อคืนใช้งานหนักจนเธอเพลียหลับไป" "ใช้งานอะไรเล่า! พูดจาทุเรศ!" พายอาร์เงื้อมือขึ้นตีแขนแกร่งไปทีหนึ่งอย่างหมั่นไส้ แต่คนโดนตีกลับหัวเราะชอบใจยิ่งกว่าเดิม มือหนาฉวยโอกาสคว้าข้อมือเล็กไว้แล้วออกแรงดึงเบา ๆ ให้เธอเดินตามไปทางห้องครัว บรรยากาศยามเช้าในห้องของเฮียโซ่เต็มไปด้วยเสียงหยอกล้อและเสียงหัวเราะ ความเครียดเรื่องวงคู่แข่งหรือข้อตกลงลับอะไรก็ตามถูกโยนทิ้งไปชั่วขณะ เหลือเพียงจังหวะหัวใจที่เต้นรำไปพร้อมกับเสียงดนตรีในใจของคนทั้งคู่ ทว่า... ความสุขมักอยู่ไม่นานนัก เสียงแจ้งเตือนข้อความจากโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเฮียโซ่ดังขึ้นทำลายบรรยากาศหวานชื่น หน้าจอสว่างวาบเผยให้เห็นข้อความจากเบอร์แปลกปริศนาที่ส่งตรงเข้ามา พร้อมกับรูปถ่ายใบน้อยที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของเฮียโซ่หยุดชะงักลงทันที พายอาร์หันไปมองสีหน้าที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของคนตัวสูง ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องทันทีเมื่อเฮียโซ่กดเปิดดูภาพนั้น ดวงตาคมกริบกวาดมองข้อความสั้น ๆ ใต้ภาพด้วยแววตาที่ดุดันและเย็นชาจนน่ากลัว "เฮีย... มีอะไรเหรอ?" พายอาร์เอ่ยถามด้วยความสังหรณ์ใจ เฮียโซ่เงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง ขากรรไกรขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ก่อนที่เขาจะยื่นหน้าจอมือถือมาตรงหน้าเธอเพื่อให้เห็นข้อความบนนั้นชัดเจน **"ระวังของรักของหวงให้ดี... เพราะมันกำลังจะหลุดมือมึงไป"** ภาพถ่ายในหน้าจอคือภาพกี่ตาร์โปร่งตัวโปรดของพายอาร์ที่วางไว้ในห้องซ้อม ถูกแขวนไว้ด้วยโซ่เส้นหนาและกุญแจล็อค พร้อมโน้ตกระดาษเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ว่า *'อยากได้คืน... มาเอาเองที่ห้องใต้ดินตึกคณะ'*. ************************************************** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจอบอุ่นและปนความแสบสันต์ในตอนนี้ด้วยกันนะครับ