พายอาร์ผู้อยู่เคียงข้าง

กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงคละคลุ้งผสมกับความอัดอั้นตันใจที่ระเบิดออกจนหมดแม็กซ์ สตูดิโอซ้อมดนตรีส่วนตัวของเฮียโซ่ในยามนี้เงียบกริบ เหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักหน่วงและหยดน้ำตาแห่งความคับแค้นที่พายอาร์เพิ่งกลืนกลับลงคอไป ประโยคท้าทายจากไอ้กรณ์ยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *“คิดให้ดีนะโซ่... ถ้านายไม่เซ็นสัญญาฉบับนี้ ยัยมือเบสข้างหลังนาย อาจจะไม่มีที่ยืนในวงการนี้อีกต่อไปก็ได้”* แรงกดดันมหาศาลบีบอัดจนห้องแทบไม่มีอากาศหายใจ และคนที่รับแรงกระแทกไปเต็มๆ ก็คือศิลา หรือเฮียโซ่ มือกีตาร์หนุ่มปีสี่ผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เพล้ง! แก้วทรงสูงในมือหนาถูกขว้างกระแทกเข้ากับผนังห้องซ้อมอย่างไร้ความปรานี เศษแก้วกระจายเกลื่อนพื้นพรม พร้อมกับเสียงคำรามต่ำในลำคอของคนที่สติหลุดกระเจิงไปเรียบร้อยแล้ว เฮียโซ่ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้น มือแกร่งทั้งสองข้างขยี้ผมสีเข้มของตัวเองจนยุ่งเหยิง เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนบ่งบอกถึงความเดือดดาลที่กำลังแผดเผาตัวเขาจนมอดไหม้ "โธ่เว้ย...!" เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นอย่างเจ็บใจ ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและมั่นใจในตัวเอง บัดนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยดน้ำใสที่เจ้าตัวพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างสุดชีวิต พายอาร์ยืนนิ่งค้างอยู่ที่มุมห้อง มือเรียวที่กำสายเบสในเคสสั่นระริก เธอมองสภาพผู้ชายปากร้าย นิสัยเสีย เอาแต่ใจ และชอบสั่งเธอนู่นสั่งนี่อยู่เสมอในยามนี้... กลับพังทลายลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี เพียงเพราะปกป้องอนาคตของเธอ ปกติแล้ว ยัยมือเบสปากเก่งอย่างเธอคงจะสวนกลับด้วยคำพูดจาเผ็ดร้อนหรือกวนประสาทไปแล้ว แต่วินาทีนี้ ความรู้สึกผิดและอาการจุกแน่นในอกมันดันจุกขึ้นมาจนพูดไม่ออก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งเจ็บปวด โกรธแค้นไอ้กรณ์ และสงสารผู้ชายตรงหน้าจับใจ "เฮีย..." พายอาร์สูดลมหายใจเข้าลึก ตัดสินใจสลัดความปากแข็งและความถือดีทิ้งไปทั้งหมด เธอก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้ร่างสูงที่กำลังนั่งกอดเข่าพิงผนังด้วยท่าทางที่ไร้ซึ่งการป้องกันใดๆ "ออกไป... บอกให้ไสหัวออกไปไงพายอาร์!" เฮียโซ่เงยหน้าขึ้นตวาดเสียงกร้าว ดวงตาดุดันฉายแววเจ็บปวดและร้าวรานจนคนมองใจกระตุก "เธอไม่เข้าใจหรือไงวะ ว่าถ้าฉันเซ็นสัญญาบ้าบอนั่น... ฉันต้องยอมก้มหัวให้พวกมัน! แล้วเธอก็จะต้องตกเป็นเครื่องมือของไอ้กรณ์!" "แล้วคิดว่าฉันอยากเห็นเฮียเป็นแบบนี้เหรอคะ... เอ๊ย! เป็นแบบนี้หรือไงเล่า!" พายอาร์เผลอหลุดปากเกือบใช้คำพูดติดปาก แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามกระทันหันเมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของคนตรงหน้า เธอย่อตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าเขาโดยไม่กลัวเศษแก้วที่กระจายอยู่รอบตัวเลยสักนิด "..." เฮียโซ่นิ่งอึ้ง ชะงักไปกับความอ่อนโยนที่หลุดออกมาจากปากยัยตัวร้ายที่ปกติมีแต่เขี้ยวเล็บ "เลิกทำตัวเป็นพระเอกแบกโลกคนเดียวสักทีได้ไหมเฮีย!" พายอาร์เอ่ยเสียงสั่น เผลอยื่นมือไปคว้ามือหนาที่กำหมัดแน่นจนเล่อจิกเข้าฝ่ามือจนเลือดซึมออกมา "คิดว่าตัวเองเท่มากหรือไงที่เก็บทุกอย่างไว้คนเดียว ปากบอกว่าเกลียดฉัน ปากบอกว่ารำคาญฉัน... แล้วทำไมต้องแลกอนาคตตัวเองกับเรื่องบ้าๆ แบบนี้เพื่อฉันด้วยล่ะ!" คำพูดรัวเร็วและจริงใจของเธอทำให้เฮียโซ่ชะงักค้าง ดวงตาคมโตจ้องมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้เต็มไปด้วยความกังวลและน้ำตาที่คลอหน่วย "เพราะฉัน... เกลียดขี้หน้าเธอไง" เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยตอบออกมาด้วยประโยคซึนเดระตามสไตล์ แต่แววตากลับสั่นไหวรุนแรง "เกลียดจนไม่อยากเห็นรอยยิ้มของเธอตอนเล่นเบส... ต้องหายไปจากเวทีนี้ เกลียดจน... ยอมทำทุกอย่าง เพื่อให้เธอยังได้ยืนอยู่ในที่ที่เธอควรจะอยู่" หัวใจของพายอาร์กระตุกวาบ คำสารภาพที่เคลือบด้วยความปากแข็งและดื้อรั้น แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทลายกำแพงในใจเธอจนหมดสิ้น ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกท่ามกลางบรรยากาศที่หนทบหนาว "คนบ้า..." พายอาร์พึมพำเสียงเบา ก่อนจะตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่มีใครคาดคิด มือเรียวเอื้อมไปประคองใบหน้าคมคายของเฮียโซ่เอาไว้ ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยหยดน้ำตาที่ปริ่มอยู่ข้างขมับของเขาออกอย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ผู้หญิงคนนี้เคยมีให้เขา เฮียโซ่สะดุ้งเล็กน้อยกับสัมผัสนั้น แต่แทนที่จะปัดป้อมหรือต่อปากต่อคำเหมือนทุกที ร่างสูงกลับหลับตาลง ซบหน้าผากเข้ากับลาดไหล่บางของพายอาร์อย่างไร้เรี่ยวแรง ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินอยู่บริเวณซอกคอขาว ทำเอาสติของมือเบสสาวกระเจิดกระเจิงไปชั่วขณะ "อยู่ข้างฉันนะพายอาร์..." เสียงกระซิบแผ่วเบาลอดออกมาจากริมฝีปากหยัก มันไม่ใช่คำสั่งเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือการอ้อนวอนจากก้นบึ้งของหัวใจผู้ชายที่แข็งกระด้างที่สุดคนหนึ่ง "อย่าไปไหน... อย่าปล่อยให้ฉันต้องสู้กับพวกมันคนเดียว" พายอาร์เม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นโครมครามจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอยกมือขึ้นโอบกอดแผ่นหลังกว้างของเขาไว้แน่น ลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ เพื่อปลอบประโลมความพังทลายในใจของโปรดิวเซอร์หนุ่มผู้หยิ่งผยอง "อืม... ไม่ไปไหนหรอกค่ะ" พายอาร์กระซิบตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและจริงจังเป็นครั้งแรก "ต่อให้โลกนี้มันจะแบนใส่เฮีย หรือสัญญาบ้าบอนั่นจะเหเหี้ยมแค่ไหน... พายอาร์คนนี้ก็จะยืนอยู่ข้างเฮีย ไม่ไปไหนทั้งนั้นแหละค่ะ" ในความเงียบงันของค่ำคืนที่เต็มไปด้วยรอยแผลและความกดดัน เคมีอันตรายระหว่างทั้งคู่หลอมรวมกันจนเกิดเป็นความผูกพันลึกซึ้งเกินกว่าคำว่าเจ้านายกับลูกน้อง หรือแม้แต่คำว่าเพื่อนร่วมวง ทว่า... ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองกำลังจะหลอมละลายเป็นหนึ่งเดียวผ่านอ้อมกอดอันอบอุ่นนั้นเอง แอ๊ด... เสียงประตูกระจกสตูดิโอที่ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับแสงไฟสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามาในความมืด ทำให้ร่างทั้งสองผละออกจากกันแทบไม่ทัน "อุ๊ย... ขอโทษทีครับ ขัดจังหวะอะไรกันอยู่หรือเปล่าเอ่ย?" เสียงทุ้มคุ้นหูของ 'กรณ์' ดังขึ้นที่หน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยันที่มุมปาก ขณะที่สายตากวาดมองสภาพยับเยินของเฮียโซ่และพายอาร์ด้วยความสะใจ —————————————————— *ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาซับportความซึนของเฮียโซ่และยัยพายอาร์ด้วยกันเสมอนะครับ*