แผนโปรเจกต์เพลงคู่มหาลัย

เสียงโยนแฟ้มเอกสารกระแทกโต๊ะไม้เนื้อแข็งดังปัง จนกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่แปะหน้าจอคอมพิวเตอร์ถึงกับปลิวว่อนตกลงพื้น “โปรเจกต์เพลงคู่ระดับประเทศ... คะแนนเก็บเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ของเทอมนี้ และที่สำคัญคือ *บังคับจับคู่* ตามเลขรหัสประจำตัวนักศึกษา” เสียงทุ้มต่ำของอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องพักอาจารย์ พายอาร์กัดริมฝีปากแน่นจนห้ามเลือดแทบไม่อยู่ นัยน์ตากลมโตมองเอกสารรายชื่อบนโต๊ะสลับกับใบหน้าเรียบนิ่งของคนที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่ข้าง ๆ เลขรหัส 001 ของคณะวิศวกรรมศาสตร์... กับเลขรหัส 001 ของคณะมนุษยศาสตร์ มันคือความบังเอิญที่ฟ้าผ่าลงกลางหัวชัด ๆ “ผมขอเปลี่ยนคู่ครับอาจารย์” เสียงทุ้มห้วนเอ่ยขึ้นทันทีโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด เฮียโซ่ปรายตามองหน้าพายอาร์แวบหนึ่งก่อนจะหันไปทางอาจารย์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ยัยนี่ดีดเบสเสียงดังน่ารำคาญ หูผมอาจจะเสื่อมก่อนเรียนจบ ถ้าต้องมานั่งฟังยัยนี่ซ้อมทุกวัน” “นี่! ปากแบบนี้อยากโดนสายเบสฟาดหน้าสักทีไหมคะ... เอ๊ย หมายถึง นาย!” พายอาร์หันขวับไปแยกเขี้ยวใส่ทันควัน ความอดทนที่สะสมมาตั้งแต่เรื่องกีตาร์โปร่งถูกล็อคไว้ที่ห้องใต้ดินระเบิดออกมาจนลืมตัว “คิดว่าฉันอยากคู่กับนายนักหรือไงยะ นายมันก็แค่... มือกีตาร์หลงตัวเองที่ชอบแกล้งคนอื่น!” “พอเลยทั้งคู่!” อาจารย์ยกมือเบรกเสียงแข็ง สีหน้าเหนื่อยหน่ายใจ “ไม่มีการเปลี่ยนตัวทั้งนั้น ระบบสุ่มรหัสผ่านการตรวจสอบจากคณบดีแล้ว และที่สำคัญ...” อาจารย์เว้นจังหวะพร้อมกับดึงกระดาษอีกแผ่นออกมาวาง “เพื่อเป็นการันตีคุณภาพงาน ทั้งคู่จะต้องทำโปรเจกต์นี้ร่วมกันอย่างใกล้ชิด... โดยมีเงื่อนไขว่า *ต้องตัวติดกันตลอด 24 ชั่วโมง* ตลอดระยะเวลาสามเดือนเต็ม” “ห๊ะ! อะไรนะ/อะไรนะครับ!” เสียงอุทานประสานกันโดยไม่ได้นัดหมาย พายอาร์เบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ส่วนเฮียโซ่ที่เคยคุมอารมณ์ได้นิ่งสนิทถึงกับขมวดคิ้วมุ่นจนรอยย่นขึ้นที่หน้าผาก ตัวติดกัน 24 ชั่วโมง? นี่มันบทลงโทษจากขุมนรกชัด ๆ! “ตามนั้นครับ ห้องซ้อมดนตรีส่วนตัวที่ตึกปฏิบัติการถูกจัดสรรไว้ให้พวกคุณเรียบร้อยแล้ว กุญแจมีดอกเดียว ใครถือก็รับผิดชอบไป แยกย้ายได้!” อาจารย์โบกมือไล่ราวกับไล่แมว พายอาร์ยืนกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจ เธอกระแทកเท้าเดินออกจากห้องพักอาจารย์เป็นคนแรก แต่ยังไม่ทันพ้นประตู ร่างสูงโปร่งของมินเพื่อนสนิทตัวแสบก็โผล่พรวดเข้ามาดักหน้าพร้อมรอยยزمเจ้าเล่ห์ “อุ๊ย แก... 24 ชั่วโมงเลยเหรอวะพายอาร์ โอกาสทองในการสืบเรื่องห้องใต้ดินมาถึงแล้วนะเว้ย!” มินกระซิบกระซาบเสียงเบาแต่สายตากรุ้มกริบส่งซิกไปทางเฮียโซ่ที่เดินตามออกมาติด ๆ “ทองบ้าอะไรล่ะมิน แกก็รู้ว่าฉันกับอีตานี่อยู่ใกล้กันทีไร ประสาทจะกินทุกที” พายอาร์โวยวายเบา ๆ แต่ยังไม่ทันที่มินจะทันได้แก้เกม เสียงทุ้มเย็นเยียบก็ลอยมาเข้าหูจากด้านหลัง “ยืนนินทาอะไรกันอยู่ครับ หรืออยากให้เพิ่มเวลาเป็น 48 ชั่วโมงดีล่ะ” เฮียโซ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนพายอาร์ต้องผถอยหลังกรูด แผ่นหลังชนเข้ากับอกแกร่งของเพื่อนสนิทอย่างมินพอดี ร่างสูงก้มหน้าลงมามองเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์ที่ยากจะคาดเดา “มองอะไรคะ?” พายอาร์เชิดหน้าขึ้นสู้ แม้ใจจะเต้นผิดจังหวะกับระยะห่างที่ใกล้เกินความจำเป็น “ถ้าจะมาทวงเรื่องกุญแจห้องใต้ดิน บอกไว้ก่อนนะว่าฉันไม่ไปไหนทั้งนั้นจนกว่าจะได้กีตาร์คืน” “ใครบอกว่าจะทวงเรื่องนั้น” เฮียโซ่แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มมุมปากปรากฏขึ้นช้า ๆ เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนสันหลังวาบ “ในเมื่ออาจารย์สั่งให้เราต้องตัวติดกัน 24 ชั่วโมง... งั้นก็ตามสัญญาครับ คุณต้องย้ายสัมภาระมา1ชิ้นเพื่อเป็นหลักประกันว่าจะไม่เบี้ยวงาน” “ห้ะ? สัญญาอะไรตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ!” “ตั้งแต่ตอนที่คุณเดินชนผมที่โรงอาหารเมื่อวานแล้วทำเบสพังไปรอบหนึ่งไงล่ะ ลืมแล้วหรือไงแม่คุณ” เฮียโซ่พูดหน้าตาเฉย ทั้งที่ความจริงเบสตัวนั้นไม่ได้เป็นอะไรเลยสักนิด พายอาร์อ้าปากค้างกับความหน้ามึนระดับพรีเมียมของพ่อหนุ่มวิศวะ “นายมัน... คนเจ้าเล่ห์!” “ขอบคุณที่ชมครับ” เฮียโซ่ตอบรับหน้าตาเฉย ก่อนจะคว้าข้อมือเล็ก ๆ ของพายอาร์ไว้แน่น “หมดเวลาเถียงแล้วครับคุณมือเบส ถึงเวลาไปรับฟัง ‘กติกา’ ของเราในห้องซ้อมแล้ว” “ปล่อยนะ! ฉันเดินเองได้!” พายอาร์สะบัดข้อมือออกจากการกุมเกาะ แต่มีหรือที่คนตัวโตกว่าจะยอมปล่อย แรงดึงมหาศาลทำให้เธอต้องจำใจสาวเท้าก้าวตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ มินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ยกมือขึ้นทำท่าสู้ตายส่งสัญญาณให้เพื่อนรัก พร้อมกับส่งยิ้มกรุ้มกริบให้เฮียโซ่แวบหนึ่งแบบมีเลศนัย บรรยากาศภายในตึกปฏิบัติการดนตรีเงียบสงบและเย็นเยียบ เฮียโซ่ไขกุญแจเปิดประตูห้องซ้อมส่วนตัวที่ขึ้นชื่อว่าเก็บเสียงดีที่สุดในมหาวิทยาลัย ทันทีที่ประตูกระจกเปิดออก กลิ่นอายเฉพาะตัวของห้องซ้อม—กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดผสมกับกลิ่นเลมอนอ่อน ๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ—ก็ลอยเข้าแตะจมูก *คลิก* เสียงกลอนประตูด้านในถูกบิดล็อคด้วยมือหนา พายอาร์ที่เพิ่งก้าวเท้าเข้ามาถึงกับสะดุ้งสุดตัว เธหันขวับไปมองประตูแล้วถอยหลังกรูดจนสะโพชนิดเข้ากับขอบเปียโนหลังใหญ่ “นายล็อคประตูทำไม?” เสียงของพายอาร์เริ่มสั่นเล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาคมกริบที่มองตรงมา ราวกับสัตว์ป่ากำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม “ก็บอกแล้วไงครับว่าเราต้อง ‘ตัวติดกัน’ 24 ชั่วโมง” เฮียโซ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวทีละก้าว ขายยาว ๆ ของเขาทำให้ระยะห่างระหว่างกันลดลงอย่างรวดเร็ว จนพายอาร์ต้องเอ2มือดันแผงอกแกร่งเอาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง “ถ้าเปิดประตูไว้ เดี๋ยวคนอื่นก็เข้ามาขัดจังหวะการทำงานของเราสิครับ” “ทำงานอะไรของนาย นี่มันเพิ่งเริ่มต้นโปรเจกต์นะ!” พายอาร์เถียงเสียงแข็ง พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย “แล้วอีกอย่าง ถอยออกไปเลยนะ ใกล้เกินไปแล้ว!” “ใกล้ตรงไหน?” เฮียโซ่โน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกัน ลลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดพวงแก้มใสจนพายอาร์ต้องหลบสายตา “ทีตอนไปยืนซ้อมด̀nตรีกับไอ้กรุ่นนั้น... เห็นยืนชิดกันยิ่งกว่านี้อีก ทำไมไม่เห็นบ่นว่าใกล้เลยล่ะครับ?” น้ำเสียงเจือความไม่พอใจและแววตาหึงหวงที่ปิดไม่มิดทำให้พายอาร์ชะงักไป หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นรัวราวกับตีกลองชุดในคอนเสิร์ตใหญ่ “นาย... พูดถึงกรณ์ทำไม?” “ก็แค่หมั่นไส้” เฮียโซ่ตอบเสียงห้วน สันจมูกโด่งคมเฉียบเฉียดผ่านแก้มเนียนไปนิดเดียวจนพายอาร์ขนลุกซู่ มือหนาเอื้อมไปจับข้อมือบางทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ขณะที่อีกมือโอบกระชับเอวบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกแนบชิดกันสนิท “จำไว้พายอาร์... คุณเป็นคู่โปรเจกต์ของผม และในเมื่อผมเป็นคนถือสิทธิ์ขาด... คุณไม่มีสิทธิ์ไปมองหน้าไอ้หน้าจืดนั่นอีก เข้าใจไหมครับ?” “นี่นายบังคับเกินไปแล้วนะ! ปล่อยฉันนะยะ!” พายอาร์ดิ้นขัดขืนสุดแรงเกิด แต่ยิ่งดิ้นอ้อมแขนที่โอบกอดก็ยิ่งรัดแน่นขึ้น ราวกับเหล็กกล้าที่ไม่มีวันหลุดพ้น ใบหน้าคมคายโน้มต่ำลงมาอีกนิด ริมฝีปากหยักลึกอยู่ห่างจากริมฝีปากอิ่มของเธอเพียงแค่ลมหายใจกั้น ดวงตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยความท้าทายและความคลั่งรักที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความปากร้าย “ถ้าอยากได้กีตาร์คืน... และถ้าอยากรอดออกไปจากห้องนี้ทั้งวันทั้งคืน...” เฮียโซ่กระซิบเสียงพร่าชิดริมหู จนพายอาร์รู้สึกวูบวาบไปทั้งร่าง “ตอบตกลงเป็น ‘นักร้องนำ’ ในเพลงคู่ของผมซะดี ๆ... ไม่อย่างนั้น ผมจะขังคุณไว้ที่นี่ จนกว่าคุณจะยอมร้องเพลงรักให้ผมฟังคนเดียวตลอดชีวิต” พายอาร์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ อากาศในห้องราวกับถูกสูบหายไปจนหมดสิ้น เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับประกายไฟในแววตาของมือกีตาร์หนุ่มจอมเผด็จการ—ประตูห้องซ้อมด้านหลังที่ล็อคไว้ ก็ส่งเสียง ‘กริ๊กล็อก’ ซ้ำสองชั้นจากกลไกอัตโนมัติ พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาที่ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก... และเสียงเคาะประตูดัง *ก๊อก! ก๊อก!* “เฮียโซ่ อยู่ข้างในหรือเปล่าคะ? หนูเอาแฟ้มเพลงมาส่ง...” เสียงหวานหยดย้อยของรุ่นน้องปี 3 ดังทะลุประตูเข้ามา... พร้อมกับที่มือหนาของเฮียโซ่เลื่อนมาปิดปากพายอาร์ไว้แน่นไม่ให้ส่งเสียงเล็ดลอดออกไปแม้แต่แอะเดียว! --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสจังหวะหัวใจไปด้วยกันนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับผม!