อุบัติเหตุริมสระน้ำ

"ถอยไปหน่อยน่า, กรณ์ นายเริ่มล้ำเส้นฉันเกินไปแล้วนะ" เสียงใสติดจะหงุดหงิดดังแทรกผ่านเสียงเบสหนักหน่วงและจังหวะกลองกระแทกกระทั้นของวงดนตรีสดที่กำลังบรรเลงอยู่กลางลานกิจกรรมคณะวิศวกรรมศาสตร์ พายอาร์ขยับถอยหลังหนึ่งก้าวอย่างระมัดระวัง มือบางกำแก้วน้ำพั้นช์สีแดงในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตากลมโตฉายแววระแวดระวังยามจ้องมองร่างสูงของกรณ์ที่จงใจขยับเข้ามาประชิดตัวเธอจนแผ่นหลังเกือบจะติดกับขอบปูนกั้นสระน้ำพุกลางลาน "ล้ำเส้นอะไรกันพายอาร์ ผมก็แค่อยากคุยเรื่องโปรเจกต์ที่เราต้องทำร่วมกัน... หรือว่ากลัวว่าใครบางคนแถวนี้จะเข้าใจผิดล่ะ?" กรณ์ยิ้มมุมปาก นัยน์ตาแพรวพราวตั้งใจส่งสัญญาณยั่วยวนเต็มที่ สายตาของเขาเหลือบมองข้ามไหล่บางไปยังกลุ่มชายฉกรรจ์เด็กวิศวะที่นั่งก๊งเหล้ากันอยู่โต๊ะริมสนาม "ฉันไม่ได้กลัวใครทั้งนั้น และงานโปรเจกต์เราคุยกันจบไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว หลบไป!" พายอาร์เชิดหน้าขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว สมศักดิ์ศรีมือเบสสาวตัวแม่ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แต่เพราะความถอยหลังโดยไม่ทันมองทาง ทำให้ส้นรองเท้าผ้าใบเหยียบเข้ากับคราบน้ำที่กระเด็นเรี่ยราดบนพื้นปูนขัดมันอย่างจัง! พรึบ! ร่างบางเซถลาเสียหลักอย่างไร้การควบคุม น้ำในแก้วกระฉอกรดเสื้อยืดสีขาวจนเปียกเป็นวงกว้าง พร้อมกับร่างที่หงายหลังวับลงไปหาผืนน้ำเย็นเฉียบในสระพุเบื้องหลังอย่างรวดเร็ว! พายอาร์หลับตาปี๋ เตรียมใจรับความเย็นเยือกและความอับอายที่จะต้องตกลงไปก้นสระต่อหน้าคนนับร้อยในงานปาร์ตี้ แต่ทว่า... หมับ! แรงกระชากมหาศาลที่เอวบาง พร้อมกับท่อนแขนแข็งแกร่งที่พุ่งเข้ามาคว้าตัวเธอไว้ได้ทันก่อนที่แผ่นหลังจะสัมผัสน้ำ ปะทะเข้ากับแรงเหวี่ยงที่รุนแรงจนร่างทั้งสองร่างหมุนคว้างกลางอากาศ ก่อนจะร่วงหล่นลงสู่พื้นกระเบื้องข้างสระเสียงดังสนั่น *ตู้ม!* (เสียงน้ำกระเซ็นซัดสาดกระจายทั่วบริเวณ) แม้ตัวไม่ได้ตกลงไปในสระ แต่แรงกระแทกทำให้ร่างของคนทั้งคู่ไถลลื่นลงไปแช่อยู่ในน้ำตื้นริมขอบสระครึ่งตัวอย่างช่วยไม่ได้ ความเย็นยะเยือกของน้ำทำให้พายอาร์สะดุ้งเฮือก แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจเต้นรำผิดจังหวะยิ่งกว่าความเย็น คือสัมผัสจากอ้อมแขนที่โอบกอดรัดแน่นอยู่รอบเอว พายอาร์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือใบหน้าคมคายของเฮียโซ่ที่อยู่ห่างกันแค่คืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะปนกลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ และกลิ่นน้ำหอมผู้ชายแมนๆ ลอยละล่องปะทะนาสิก เสื้อชอปสีเข้มของวิศวะและเสื้อยืดสีขาวของเธอเปียกโชกจนแนบลู่ไปกับสรีระ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแผ่นอกหนาภายใต้ร่มผ้าของคนด้านบนที่ทาบทับลงมาปกป้องเธอไว้ทั้งหมด "อะ... เฮียโซ่" พายอาร์ค้างไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทันกับเหตุการณ์เสี้ยววินาทีชีวิตเมื่อครู่ "ซุ่มซ่าม..." น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะแหบพร่าเอਡขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้ขนอ่อนลุกชันไปหมด ดวงตาคมกริบของเฮียโซ่ไม่ได้มองเพื่อนฝูงที่ยืนอ้าปากค้างส่งเสียงฮือฮารอบสระ แต่กลับจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอด้วยประกายไฟบางอย่างที่ร้อนระอุยิ่งกว่าไฟเยอร์ในงานปาร์ตี้ "ฉันไม่ได้ซุ่มซ่าม กรณ์ต่างหากที่..." พายอาร์รีบเถียงตามสัญชาตญาณ ปากเก่งทำงานทันทีแม้สภาพตัวเองจะนอนแช่น้ำอยู่ใต้ร่างของเขา "หุบปากไปเลยยัยตัวแสบ" เฮียโซ่สวนกลับทันควัน น้ำเสียงดุดันแต่แฝงความสั่นไหวเล็กน้อย มือหนาข้างหนึ่งที่เปียกน้ำยังคงโอบกระชับเอวบางไว้แน่นราวกับกลัวว่าถ้าปล่อยมือ เธอจะปลิวหายไปไหนอีก ส่วนอีกข้างยันพื้นขอบสระไว้เพื่อพยุงน้ำหนักตัวไม่ให้ทับลงมาเต็มแรง รอบข้างเริ่มมีเสียงแซวและเสียงปรบมือโห่ร้องดังลั่นจากพวกเพื่อนๆ ในคณะ "อู้uhยยย! เฮียโซ่ฮีโร่โว้ยยย! รับร่างน้องพายอาร์ซะมิดเลยเว้ยเฮ้ย!" "เปียกปอนกันทั้งคู่แบบนี้... ต้องมีคนรับผิดชอบแล้วมั้งเฮีย!" "หวานฉ่ำยิ่งกว่าน้ำพั้นช์ในงานอีกโว้ย!" ใบหน้าหวานของพายอาร์ร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ แต่เป็นเพราะสายตาคมกริบของคนที่อยู่เบื้องบนที่กำลังไล่สายมองสำรวจตั้งแต่ริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ไล่ลงมาที่ลำคอระหง และหยุดนิ่งอยู่ที่หยดน้ำที่เกาะพราวบนเสื้อเปียกชุ่มของเธอ เฮียโซ่กรามขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ความหึงหวงที่สะสมมาตั้งแต่เห็นกรณ์เดินเข้ามาใกล้พายอาร์ระเบิดออกมาเป็นความหงุดหงิดที่เขาพยายามกดขี่ไว้ แต่พอเห็นเธอกำลังจะล้มลงไปในน้ำ สมองส่วนเหตุผลก็ตัดขาดสะบั้น เขาพุ่งตัวเข้ามาคว้าเธอไว้โดยไม่คิดชีวิตด้วยซ้ำ "ลุกขึ้นได้แล้วมั้งครับ... หรือจะนอนแช่น้ำอวดหุ่นให้ไอ้พวกนั้นดูฟรีๆ หึ?" เฮียโซ่กัดฟันพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน กลบเกลื่อนความหวั่นไหวในอกด้วยท่าทีปากร้ายตามสไตล์ "เฮียก็ปล่อยฉันสิคะ... เอ๊ย! ปล่อยฉันสิฟะ!" พายอาร์เกือบหลุดปากคำสุภาพตามสันดานเดิม รีบเปลี่ยนสรรพนามแทบไม่ทันเมื่อเห็นรอยยิ้มมุมปากหยันๆ ของอีกฝ่าย มือบางดันแผ่นอกแกร่งให้ออกห่าง แต่มีหรือที่แรงผู้หญิงตัวเล็กๆ จะสู้แรงมือกีตาร์หนุ่มสายออกกำลังกายอย่างเขาได้ ร่างของทั้งคู่จึงยังคงแนบชิดติดกันเหมือนเดิม "ปากดีไม่เปลี่ยน..." เฮียโซ่โน้มใบหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน สายตาคมกริบกวาดมองเธอด้วยแววตาคลั่งรักที่ซ่อนไว้ภายใต้ความซึนเดระขั้นสุด "ถ้าคราวหน้ายังทำตัวซุ่มซ่ามให้ผู้ชายคนอื่นเข้าใกล้แบบนี้อีก... ฉันจะจูบทำโทษกลางวงล้อมพวกมันนี่แหละ คอยดู" พายอาร์ชะงักกึก หัวใจกระหน่ำเต้นรัวแรงยิ่งกว่าเสียงกลองเบสเมื่อครู่ ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น สมองขาวโพลนจนคิดคำเถียงไม่ออก เคมีที่พุ่งพล่านระหว่างกันทำให้อากาศรอบสระน้ำอุ่นขึ้นมาถนัดตา แต่ก่อนที่พายอาร์จะได้อ้าปากตอกกลับอะไรแสบๆ กลับไปเพื่อกู้หน้า เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงทักทายกึ่งกระชากอารมณ์ก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังกลุ่มคนที่กำลังมุงดู "อ้าว... เล่นน้ำกันสนุกสนานขนาดนี้เชียวเหรอครับพี่โซ่, พายอาร์? พอดีผมเอาเอกสารสัญญาวงมาให้เซ็นเพิ่มเติม... ขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าครับเนี่ย?" เสียงเรียบๆ แต่แฝงความกวนประสาทของ *กรณ์* ที่เดินกลับเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ทำให้บรรยากาศรอบตัวดิ่งวูบลงในพริบตา เฮียโซ่ชะงัก ดวงตาคมกริบที่เคยอ่อนแสงลงยามมองพายอาร์แปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันในเสี้ยววินาที เขาค่อยๆ ผละตัวออกจากร่างบางที่เปียกปอน ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับปัดละอองน้ำออกจากเสื้อชอปอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันไปสบตากับคู่แข่งตัวฉกาจด้วยรอยยิ้มมุมปากที่น่ากลัวที่สุด พายอาร์รีบพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนตาม ยืนตัวสั่นนิดๆ ด้วยความหนาวและอารมณ์ที่ตีรันกันมั่วซุมในอก เธอกวาดตามองหน้าเฮียโซ่สลับกับกรณ์ แล้วก็ต้องสะท้านเฮือกเมื่อเห็นสันกรามของเฮียโซ่นูนเด่นขึ้นมาจากการขบกรามแน่น บรรยากาศรอบสระน้ำพุที่เคยมีแต่เสียงเชียร์สนุกสนาน บัดนี้กลับเงียบกริบลงทันchย... ราวกับเสียงดนตรีถูกตัดฉับ และไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโบยบินอยู่ในห้วงทำนองรักของเฮียโซ่กับยัยตัวแสบพายอาร์ด้วยกันเสมอนะครับ!