คำสารภาพครึ่งๆ กลางๆ

"ถ้าคิดว่าจะถอยตอนนี้ บอกเลยว่าฝันไปเถอะพายอาร์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องพักรับรองหลังงาน ประตูไม้บานใหญ่เพิ่งถูกลงกลอนอย่างแน่นหนาโดยฝีมือของคนตัวโตที่ยืนบังทางออกอยู่ บรรยากาศรอบสระน้ำพุเมื่อครู่ที่เต็มไปด้วยเสียงเชียร์และสายตานับร้อยคู่ยังคงหลงเหลือไอความร้อนระอุอยู่บนผิวแก้มของผม แต่สิ่งที่เด่นชัดกว่าคือระยะห่างระหว่างเราที่ถูกย่นย่อจนแทบไม่เหลือพื้นที่หายใจ ผมกวาดสายตามองมือเบสสาวปีสองที่ยืนกอดอกพิงผนังห้อง แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความดื้อรั้นที่พร้อมจะต่อปากต่อคำกับผมได้ทุกวินาทีเหมือนเช่นเคย "เฮียต่างหากที่ควรเลิกทำตัววุ่นวายกับชีวิตฉันสักที" พายอาร์เชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางเฉียบเม้มเข้าหากันอย่างถือดี "ดีลของเรามันจบลงตั้งแต่การแสดงบนเวทีเมื่อกี้แล้วไม่ใช่เหรอคะ... อ๊ะ! ปล่อยนะ" ผมทนฟังคำพูดผลักไสไล่ส่งนั่นไม่ไหว ก้าวเข้าไปประชิดตัวแล้วใช้มือข้างหนึ่งยันผนังห้องไว้กักขังเธอ2คนไว้ในวงแขน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากการแสดงบนเวทีลอยเข้ามารบกวนประสาทสัมผัสจนหัวใจผมเต้นผิดจังหวะ ให้ตายเถอะ... ผู้หญิงอะไร ปากเก่งเป็นกรดแต่กลับทำให้มือกีตาร์ระดับท็อปของมหาลัยอย่างผมเสียอาการได้ทุกครั้งที่เข้าใกล้ "ใครบอกว่าดีลมันจบ?" ผมก้มหน้าลงไปกระซิบชิดริมหู เสียงของผมแหบพร่าลงกว่าปกติอย่างห้ามไม่อยู่ "ข้อตกลงระหว่างเรามันไม่มีวันหมดอายุ จนกว่าฉันจะบอกว่าพอ... เข้าใจไหมครับพายอาร์" ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อใบหน้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ เธอคงไม่คิดว่าผมจะกล้าบุกประชิดในระยะประชิดแบบนี้ ไดอะล็อกคมๆ ที่เธียมเตรียมไว้เถียงคงติดอยู่ที่ลำคอ เพราะตอนนี้พายอาร์เลือกที่จะหลบสายตาผมด้วยการมองต่ำลงไปที่ปกเสื้อแจ็คเก็ตหนังแทน ผมมองเสี้ยวหน้าเนียนที่ขึ้นสีแดงเรื่ออย่างนึกเอ็นดู ปากก็บอกว่าเกลียดนักเกลียดหนา แต่ทำไมเวลาเขินถึงได้น่ารักขนาดนี้วะ... มือข้างที่ว่างค่อยๆ เอื้อมขึ้นเกลี่ยปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างแก้มเนียนออกให้อย่างเบามือที่สุด สัมผัสแผ่วเบานั้นทำให้ร่างบางในวงแขนสะดุ้งเฮือกเล็กน้อย เธอเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผมอีกครั้ง คราวนี้แววตาแข็งกร้าวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความสั่นไหวที่ปกปิดไว้ไม่มิด "เฮีย..." เสียงหวานเอמהเรียกชื่อผมแผ่วเบา ราวกับสติหลุดลอยไปชั่วขณะ "พายอาร์..." ผมทวนชื่อเธอบ้าง น้ำเสียงจริงจังขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความรู้สึกอัดอั้นบางอย่างที่สะสมมาหลายสัปดาห์กำลังจะทะลักออกมาทางคำพูด หัวใจในอกเต้นโครมครามจนกลัวว่าเธอจะได้ยิน ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมทำเป็นเล่นตัว ทำเป็นปากจัดใส่เพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่มันล้นอก แต่พอมาถึงวินาทีนี้ นาทีที่ไม่มีเสียงเชียร์ ไม่มีสายตาใครคอยจับจ้อง มีเพียงเราสองคนในห้องแคบๆ นี้ ผมกลับไม่อยากเก็บความรู้สึกโง่ๆ นี่ไว้ซ่อนอีกต่อไปแล้ว "ที่ฉันทำทั้งหมด... ที่ยอมให้เธอเข้ามาวุ่นวายในชีวิต ยอมให้เธอต่อรอง ยอมให้เธอปั่นหัวอยู่ฝ่ายเดียว..." ผมหยุดหายใจไปชั่วขณะ ปลายนิ้วที่สัมผัสแก้มเนียนสั่นน้อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ "มันไม่ใช่เพราะเกมบ้าๆ นั่นหรอกนะพายอาร์" พายอาร์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอมองผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวสะท้อนผ่านแรงกระเพื่อมที่อกเสื้อ "แล้ว... เพราะอะไรล่ะคะ" เธอถามเสียงสั่น ผมสูดหายใจเข้าลึกเพื่อรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง สายตาทอดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงผมมาตลอด ก่อนจะเลื่อนขึ้นสบตากับดวงตาคู่สวยที่ฉายแววรอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ "เพราะว่าฉัน..." *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังสนั่นขึ้นขัดจังหวะทันที ราวกับมีคนจังหวะเวลานรกมากลั่นแกล้ง ผมขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิดจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ความโรแมนติกและบรรยากาศอันน่าจดจำเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตาเดียว "เฮียโซ่ครับ! อยู่ข้างในหรือเปล่า? ทางกรรมการเรียกประชุมด่วนเรื่องคะแนนโหวตวงคู่แข่งครับ!" เสียงตะโกนจากด้านนอกของรุ่นน้องในชมรมดังทะลุเข้ามา ทำเอาผมอยากจะสบถคำหยาบออกมาดังๆ ให้รู้แล้วรู้รอด พายอาร์รีบใช้มือผลักอกผมให้ออกห่างทันทีเมื่อได้สติ ก่อนจะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเมื่อครู่กลับมาเรียบเฉยอย่างรวดเร็วเพื่อสร้างกำแพงป้องกันตัวเองอีกครั้ง ผมมองหน้าคนตัวเล็กที่ส่งยิ้มบางๆ มาให้อย่างเหนือกว่า เหมือนจะบอกเป็นนัยว่า *'รอดตัวไปนะเฮีย'* ให้ตายเถอะ... คำสารภาพที่เกือบจะหลุดจากปากเมื่อกี้ ถูกกลืนหายลงคอไปอย่างไร้เยื่อใย แต่บอกไว้ก่อนเลยนะพายอาร์ว่าเกมนี้... ยังไม่จบแค่นี้แน่นอน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาซดความฟินและตามลุ้นคู่ซึนคู่นี้ไปด้วยกันนะครับ!