ยุทธการง้อฉบับคนซึนปากหนัก

"ถ้าคิดว่าการเงียบหายแล้วเดินหนีไปเฉยๆ มันจะทำให้ฉันลืมเรื่องงี่เง่าเมื่อวานได้... บอกไว้ก่อนเลยนะเฮียว่าฝันไปเถอะ" เสียงห้วนเจือความหงุดหงิดดังขึ้นทันทีที่ประตูห้องซ้อมดนตรีชั้นใต้ดินถูกผลักเปิดออก พายอาร์ยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตากลมโตฉายแววเอาเรื่องเต็มพิกัด เธอไม่ได้คาดคิดเลยว่าคำพูดประชดประชันในตอนนั้นจะทำให้บรรยากาศระหว่างเธอกับมือกีตาร์หนุ่มรุ่นพี่มันดิ่งลงเหวได้รวดเร็วยิ่งกว่าเสียงโซโล่ในท่อนบริดจ์ แต่คนที่ควรจะนั่งหน้าเครียดสำนึกผิดอยู่หลังแอมป์กีตาร์ กลับไม่ได้แสดงท่าทีร้อนรนอย่างที่คิด เฮียโซ่หรือศิลายังคงนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวเก่า เสื้อแจ็คเก็ตหนังสีเข้มถูกถอดพาดไว้พนักพิง เผยให้เห็นไหล่กว้างภายใต้เสื้อยืดสีดำสนิท ดวงตาคมกริบใต้กรอบคิ้วเข้มช้อนขึ้นมองนิ่งๆ ไม่ได้มีแววตาสลดอดสูสมกับคนที่เพิ่งทำเรื่องชวนปวดหัวไว้เลยแม้แต่น้อย "ใครบอกว่าฉันจะหนี" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆ ก่อนที่เขาจะปรายตามองแก้วพลาสติกใสในมือตัวเอง แก้วชานมไข่มุกสีชาไทยเข้มข้นที่ดูขัดลุควิศวะสายดาร์กของเจ้าตัวแบบสุดๆ "แค่หลบมาซื้อน้ำ... ซื้อมาเผื่อด้วย จะกินไหมล่ะ" พายอาร์เลิกคิ้วสูง ก้าวเท้าฉับๆ เข้าไปยืนประชิดตรงหน้าชายหนุ่ม สายตาจ้องเขม็งไปยังแก้วชานมไข่มุกในมือเขา "นี่เฮียคิดว่าของแค่นี้มันจะล้างความผิดที่เฮียทำไว้เมื่อวานได้เหรอ? ปากบอกว่าดีลลับ บลาๆๆ แต่ลับหลังดันไปตกลงกับพวกกรรมการชมรมดนตรีสากลเพื่อเขี่ยวงฉันให้พ้นทางเนี่ยนะ! เฮียเห็นฉันเป็นอะไร เป็นตัวตลกในเกมของเฮียรึไง!" คำต่อว่ารัวเป็นชุดด้วยความอัดอั้นตันใจ ทำให้โซ่ถอนหายใจออกมาเบาๆ เขาไม่ได้เถียงกลับทันทีเหมือนทุกครั้ง ปฏิกิริยาที่นิ่งเงียบเกินไปของคนตรงข้ามกลับทำให้พายอาร์ชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมคายคู่นั้นทอดมองเธอนิ่งนาน ราวกับกำลังชั่งน้ำหนักคำพูดทุกคำที่เธอกระแทกใส่ "ฉันไม่ได้ทำเพื่อเขี่ยวงเธอพ้นทาง" โซ่เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนพายอาร์ต้องผงะถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ แรงกดดันจากส่วนสูงและรัศมีตัวพ่อของอีกฝ่ายทำเอาหัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่ง "ถ้าอยากให้วงเธอรอดจริงๆ... ทำไมไม่หัดฟังเหตุผลจากปากฉันบ้างล่ะพายอาร์" "เหตุผลอะไร? เหตุผลที่เฮียชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของแล้วก็จัดการทุกอย่างตามใจชอบโดยไม่ถามความสมัครใจของฉันเลยเนี่ยนะ!" พายอาร์เชิดหน้าเถียงกลับเสียงแข็ง มือบางกำแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ เธอเกลียดความรู้สึกพ่ายแพ้เวลาที่อยู่ใกล้เขา เกลียดที่หัวใจเจ้ากรรมดันทรยศด้วยการเต้นแรงทุกครั้งที่สบตากับดวงคู่นั้น โซ่ไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก เขาวางแก้วชานมไข่มุกกลิ่นหอมกรุ่นลงบนโต๊ะไม้ตัวเตี้ย ก่อนจะหยิบกระดาษโน้ตสีเหลืองแผ่นเล็กที่พับทบกันไว้ออกมาจากกระเป๋าเสื้อยืด แล้วยื่นมันมาตรงหน้าเธอ "อ่านซะ... แล้วจะรู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่" พายอาร์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความระแวง เธอยื่นมือไปรับกระดาษแผ่นนั้นมาคลี่ออกช้าๆ ลายมือหวัดๆ แบบผู้ชายที่เขียนด้วยความรีบร้อนปรากฏแก่สายตา ตัวหนังสือขยุกขยิกจนแทบจะอ่านไม่ออกในบางบรรทัด แต่ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักแน่นและตรงไปตรงมาจนน่าตกใจ *(อ่านโน้ต)* *'ไม่ได้อยากให้วงเธอตกรอบ... แค่ไม่อยากเห็นเธอต้องเหนื่อยจนล้มพับไปต่อหน้าฉันอีกเหมือนปีที่แล้ว ถ้ามีอะไรจะด่า เอาไว้ด่าต่อตัวต่อตัว เย็นนี้เจอกันที่ร้านเดิม แก้วนี้ไถ่โทษ... ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด - โซ่'* ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ห้องซ้อมชั่วขณะ พายอาร์ก้มมองกระดาษโน้ตในมือสลับกับใบหน้าคมคายของคนที่ยืนกอดอกมองอยู่ก่อนแล้ว ความโกรธเกรี้ยวที่เคยอัดแน่นอยู่ในอกเมื่อครู่ ราวกับถูกน้ำเย็นจัดราดรดจนมอดดับลงไปทีละน้อย ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกอุ่นวาบแปลกๆ ที่กระจายตัวอยู่กลางหน้าอก ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจชะมัด รู้ทั้งรู้ว่าเธอแพ้ลูกตื๊อแบบเนียนๆ แบบนี้ตลอด! "เฮียนี่มัน..." พายอาร์เม้มปากแน่น พยายามซ่อนรอยยิ้มที่กำลังจะระบายออกมาบนใบหน้า "คิดว่าเขียนจดหมายขอโทษลายมือไก่เขี่ยแบบนี้แล้วฉันจะหายโกรธง่ายๆ รึไง" "แล้วหายหรือยังล่ะ" มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ เป็นรอยยิ้มหายากที่นานๆ ทีเจ้าตัวจะยอมแสดงออกมาให้เห็น และมันก็ทรงพลังพอที่จะทำให้โลกทั้งใบของพายอาร์สะดุดกึกไปชั่วขณะ "ก็... ยัง!" มือบางคว้าแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาถือไว้แก้เขิน ก่อนจะใช้หลอดเจาะฟรอยด์เสียงดังจึก "แต่ถือว่าชาแก้วนี้รสชาติใช้ได้ ฉันจะยอมรับไว้พิจารณาก็แล้วกัน!" โซ่หัวเราะในลำคอเบาๆ กับท่าทางฟอร์มจัดที่ไม่เคยเปลี่ยนของคนตรงหน้า เขายื่นมือหนาออกไปหมายจะยีหัวยุ่งๆ นั่นด้วยความหมั่นเขี้ยว แต่ทว่า... *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศหวานอมเปรี้ยวในห้องซ้อม ก่อนที่บานประตูจะถูกผลักเปิดออกกว้างโดยฝีมือของใครบางคนที่พวกเขาทั้งคู่คาดไม่ถึงที่สุด "อ้าว... ขอโทษทีครับ รบกวนเวลาสวีทกันอยู่หรือเปล่า?" เสียงทุ้มกวนประสาทของ *กรณ์* มือกีตาร์วงคู่แข่งดังขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบด้วยความเจ้าเล่ห์เต็มพิกัด เขาก้าวเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับเชิญ สายตาสอดส่องมองระหว่างโซ่ที่ใบหน้าบึ้งตึงลงทันทีกับพายอาร์ที่ถือแก้วชานมค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ โซ่หุบยิ้มฉับพลัน บรรยากาศรอบตัวกลับมาคุคุกรุ่นด้วยไอสังหารเย็นเยียบในเสี้ยววินาที ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองผู้มาใหม่ด้วยความไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด พายอาร์สะดุ้งสุดตัว รีบผละถอยห่างจากโซ่ทันที หัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับมากระหน่ำรัวด้วยความตกใจและระแวงกับสถานการณ์ตรงหน้า โปรดติดตามตอนต่อไปนะครับ! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังใจให้เฮียโซ่และพายอาร์เสมอนะครับ!