ศึกชิงไมค์ในห้องชมรม

"สมุดโน้ตเล่มนั้นไม่ได้มีไว้ให้หมามองครับ กรณ์... ถ้าสายตาของคุณยังไม่อยากเปลี่ยนไปโฟกัสที่อื่นแบบถาวร" เสียงทุ้มต่ำติดจะห้วนกระด้างดังขึ้นแทรกกลางความเงียบในห้องซ้อมดนตรีทันทีที่กรณีก้าวเข้ามา เฮียโซ่ไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากกีตาร์โปร่งในมือ นิ้วเรียวยาวกำลังดีดสายเช็คคอร์ดเบาๆ แต่รังสีความเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากร่างสูงโปร่งในชุดช็อปวิศวะฯ สีเข้มกลับทำให้บรรยากาศรอบตัวอุณหภูมิลดฮวบลงหลายองศา พายอาร์ที่ยืนถือเบส Fender สภาพใช้งานอยู่กลางห้องชะงักไปเล็กน้อย สายตาคมกวาดมองสมุดปกหนังสีดำในมือของกรณ์สลับกับแผ่นหลังกว้างของเฮียโซ่ หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความหงุดหงิดที่พุ่งปรี๊ดขึ้นมาจนแทบจะกลั้นไม่อยู่ สมุดเล่มนั้น... สมุดโน้ตที่บรรจุคอร์ดเพลงลับและไอเดียการจัดวางไลน์เบสที่เธอเขียนขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อและมันสมอง ตอนนี้มันกลับไปอยู่ในมือของผู้ชายที่เธอเกลียดขี้หน้าที่สุดในบรรดาคู่แข่ง "อุ๊ย โทษทีครับเฮียโซ่ พอดีผมเห็นมันตกอยู่แถวโต๊ะทำงานหน้าห้องซ้อมเมื่อตอนหัวค่ำ ก็เลยกะว่าจะเอามาคืนเจ้าของเขา... นึกว่าของสาธารณะซะอีก เพราะใครๆ ก็รู้ว่าเด็กชมромนี้ใจกว้างจะตาย" กรณ์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นเคลือบด้วยความกวนประสาทแบบร้อยเปอร์เซ็นต์ สายตาเจ้าเล่ห์เหลียวมามองพายอาร์พร้อมกับชูสมุดเล่มนั้นขึ้นระดับอก "โดยเฉพาะ... เจ้าของสมุด" "วาง-ไว้-ตรง-นั้น" เฮียโซ่เอ่ยทีละคำ เสียงทุ้มต่ำแต่กดน้ำหนักเสียงเน้นย้ำชัดเจนจนคนฟังต้องเสียวสันหลังวาบ ร่างสูงวางกีตาร์ในมือลงบนขาตั้งอย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะก้าวขายาวๆ เดินเข้ามาประชิดตัวกรณ์ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองแคบลงจนแทบจะแนบชิด แรงกดดันจากผู้ชายสายฮอตประจำคณะวิศวะฯ ทำให้มินที่ยืนหลบมุมอยู่ข้างตู้แอมป์ถึงกับกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ รีบสะกิดแขนเพื่อนสนิท "เฮีย... ใจเย็นก่อน ที่นี่ห้องซ้อมนะเว้ย ไม่ใช่มวยรอบ" มินส่งเสียงปรามเบาๆ แต่ดูเหมือนเฮียโซ่จะไม่ได้ยินคำเตือนนั้นเลย สายตาคมกริบใต้กรอบคิ้วหนาจ้องเขม็งไปยังกรณ์ราวกับเสือชีตาร์ที่กำลังจ้องเหยื่อ "ของของใคร เขาก็หวงทั้งนั้นแหละครับ กรณ์" พายอาร์ไม่อยากให้เรื่องบานปลาย เธอจึงก้าวเท้าเข้ามาแทรกกลางระหว่างผู้ชายสองคน มือเรียวกระชับสายเบสในมือแน่น สายตาคมกริบมองสบตากับกรณ์อย่างไม่เกรงกลัว "และถ้าสมุดเล่มนั้นมันไม่ได้บินมาอยู่บนมือคุณเอง คุณก็คงรู้อยفتهว่าการหยิบของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต เขาเรียกว่าอะไร... มารยาทพื้นฐานน่ะ มีบ้างไหม?" กรณ์หัวเราะในลำคอ ดวงตาพราวระยับด้วยความชอบใจที่เห็นยัยตัวร้ายประจำชมรมออกโรงปกป้องตัวเอง "โอ้โห ดุเป็นบ้าเลยพายอาร์ สมแล้วที่เป็นมือเบสวงนี้... แต่ก็นั่นแหละ ของแบบนี้ถ้าไม่อยากให้คนอื่นฉวยโอกาสหยิบฉวย ก็ไม่ควรวางทิ้งไว้เรื่อยเปื่อยสิครับ หรือว่ากลัวว่าผมจะแอบเห็น... ความลับอะไรบางอย่างที่คุณซ่อนไว้ในนี้กันแน่?" คำพูดของกรณ์ไม่ใช่แค่การหยอกล้อ แต่มันคือการโยนหินถามทางเพื่อขุดคุ้ย "ดีลลับ" ระหว่างเธอกับเฮียโซ่! พายอาร์หน้าชาเล็กน้อย สมองหมุนเร็วจี๋เพราะในสมุดเล่มนั้น นอกจากไลน์เบสแล้ว เธอยังจดโน้ตย่อเกี่ยวกับข้อตกลงและเงื่อนไขบางอย่างที่ทำร่วมกับเฮียโซ่ไว้ด้วย หากกรณ์เปิดอ่านเจอแม้แต่บรรทัดเดียว ความพยายามทั้งหมดที่ผ่านมามีสิทธิ์พังไม่เป็นท่า หมับ! ยังไม่ทันที่พายอาร์จะได้พุ่งตัวไปแย่งสมุดคืน มือหนาของเฮียโซ่ก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของกรณ์เต็มแรง แรงบีบที่ส่งผ่านฝ่ามือทำเอากรณ์หน้าเหเกร็งด้วยความเจ็บ รอยยิ้มกวนประสาทบนใบหน้าหล่อเหลาพังทลายลงในพริบตา "กูเตือนมึงรอบเดียว" เฮียโซ่โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหูของคู่แข่ง น้ำเสียงเรียบสนิทแต่เยือกเย็นจนคนฟังขนลุกซู่ "อย่าล้ำเส้น... และอย่าลามปามของๆ ใคร ถ้าไม่อยากให้กีตาร์ในมือมึงไม่มีวันได้เล่นเพลงไหนอีกเลยตลอดชีวิต" สิ้นคำพูดนั้น เฮียโซ่ก็กระชากสมุดปกหนังสีดำออกจากมือของกรณ์มาถือไว้เองอย่างง่ายดาย ก่อนจะผลักไหล่หนาของอีกฝ่ายให้ออกห่างจากพื้นที่ของตนด้วยความรังเกียจ กรณ์เซถอยหลังไปสองก้าว ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธผสมความเจ็บใจ แต่เมื่อปะทะเข้ากับสายตาดุดั่งพญามารของเฮียโซ่ เขาก็ทำได้แค่เพียงกัดฟันกรอด "ฝากไว้ก่อนเถอะ..." กรณ์ส่งเสียงลอดไรฟัน ก่อนจะหันหลังเดินลิ่วออกจากห้องซ้อมไปอย่างหัวเสีย ทิ้งให้บรรยากาศภายในห้องกลับมาอึมครึมอีกครั้ง ปึง! เสียงประตูปิดลงสนิท มินถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก "เกือบไปแล้วไหมล่ะยัยพาย แกนี่นะ ซุ่มซ่ามชะมัด!" พายอาร์ไม่ตอบเพื่อนสนิท สายตาของเธอกำลังโฟกัสอยู่ที่ร่างสูงของคนที่เพิ่งช่วยเธอไว้ เฮียโซ่ก้มมองสมุดในมือ เปิดพลิกดูหน้ากระดาษผ่านๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเธอ แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่แล้ว แต่มันกลับเต็มไปด้วยประกายความดุที่ซ่อนความห่วงใยเอาไว้ลึกซึ้งจนคนมองใจกระตุก "ซุ่มซ่าม สมควรโดนซะบ้าง" เฮียโซ่ยื่นสมุดคืนให้เธอด้วยท่าทีเก๊กขรึมตามสไตล์ ปากร้ายใจดีที่หนึ่ง "ถ้ามันเอาไปโพสต์ประจานในเพจคณะขึ้นมา เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนห๊ะ ยัยตัวแสบ" "ก็ไม่ได้ขอให้มาช่วยนี่นา..." พายอาร์พึมพำเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปรับสมุดคืนจากเขา นิ้วมือของเราบังเอิญสัมผัสกันชั่วเสี้ยววินาที ความอุ่นร้อนจากปลายนิ้วของเขาซึมผ่านผิวเนื้อเข้ามาจนเธอต้องรีบชักมือกลับราวกับโดนของร้อน ใบงุ้มงอแสดงความดื้อรั้นแต้มสีเรื่อบนพวงแก้มขาวอย่างห้ามไม่อยู่ "อีกอย่าง ฉันดูแลตัวเองได้น่าเฮีย" "ปากดี" เฮียโซ่แค่นหัวเราะในลำคอ มือหนายื่นออกไปดีดหน้าผากมนของเธอเบาๆ หนึ่งที "ปากเก่งแบบนี้ เดี๋ยวจับโยนขึ้นเวทีแจมเซสชันแมแม่งซะเลยนี่ จะได้เลิกอวดเก่งสักที" "อ้าวเฮีย! ไหนว่าจะให้ซ้อมก่อนไง!" พายอาร์โวยวายเสียงหลงเมื่อโดนเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน "ไม่ต้องซ้อมแล้ว ฝีมืออย่างเธอรอบนี้ต้องโชว์ของจริงให้ไอ้พวกวงคู่แข่งมันหุบปากไปเลย... ไป เอาเบสมานี่" เฮียโซ่พูดตัดบท เดินนำลิ่วไปที่กลางห้องซ้อมซึ่งมีชุดกลองและแอมป์เบสตั้งอยู่พร้อม มือกีตาร์หนุ่มฮอตหันกลับมามองเธอด้วยสายตาคาดคั้นที่เต็มไปด้วยพลังดึงดูดประหลาด "ขึ้นไปบนเวที... แล้วเล่นให้ฉันดูหน่อยสิ ว่ายัยตัวร้ายที่ปากเก่งใส่ฉันทุกวันเนี่ย เวลาอยู่กับดนตรีแล้วจะอวดดีได้สักกี่น้ำ" คำท้านั้นทำเอาพายอาร์นิ่งงัดไปชั่วขณะ เลือดในกายสูบฉีดพล่าน ความตื่นเต้นและทิฐิพุ่งชนกันจนเกิดเป็นประกายไฟในแววตา เธอไม่ใช่คนที่จะยอมก้มหัวให้ใครสั่งง่ายๆ โดยเฉพาะกับผู้ชายคนนี้... รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปากอิ่ม พายอาร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึก ก้าวขึ้นไปยืนบนสเตจเล็กๆ อย่างมั่นใจ สะพายสายเบส Fender สีเซอร์เข้ากับลำตัวอย่างทะมัดทะแมง ดวงตากลมโตคมกริบมองสบตากับเฮียโซ่ที่ยืนกอดอกพิงผนังห้องอยู่มุมห้องด้วยแววตาท้าทายไม่แพ้กัน จังหวะหัวใจของคนทั้งคู่เต้นระรัวราวกับเสียงกลองเบสดรัมที่กำลังจะเริ่มบรรเลง "ถ้าฉันเล่นแล้วเฮียเกิดติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น... อย่ามาขอร้องให้ฉันหยุดเล่นก็แล้วกันนะ" พายอาร์เอ่ยท้าทายด้วยน้ำเสียงกวนประสาทไม่แพ้กัน ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะเริ่มกดลงบนสายเบสเพื่อทดโน้ตตัวแรก... แต่ทว่า ในวินาทีที่เธอกำลังจะเริ่มดีดโน้ตตัวแรกออกไป เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงผลักประตูกระแทกผนังดังโครมใหญ่ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ! ทุกคนในห้องสะดุ้งสุดตัว หันขวับไปมองที่ประตูทางเข้าพร้อมกัน และภาพที่ปรากฏแก่สายตาก็ทำให้ลมหายใจของพายอาร์สะดุดกึกทันที เมื่อบุคคลที่ไม่คาดคิดว่าจะมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้... กลับก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับเสียงดนตรีและหัวใจของพวกเขานะครับ