ความลับในแฟ้มเพลงเก่า

"ถ้าเธอยังรื้อค้นกองเอกสารตรงนั้นอีกนิดเดียว ฉันจะถือว่าเธอกำลังพยายามรื้อฟื้นความทรงจำระหว่างเรา... ซึ่งบอกไว้ก่อนเลยนะว่ามันรกและอันตรายมาก" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดของประตูห้องซ้อม ท่ามกลางความเงียบงันของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ยามค่ำคืน ทำเอาพายอาร์ที่กำลังถือสมุดโน้ตปกหนังสีดำเก่าคร่ำคร่าอยู่ในมือถึงกับสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยกระโจนขึ้นมาตีกับซี่โครงจนเจ็บแปลบ เธอรีบซ่อนสมุดเล่มนั้นไว้ด้านหลังตัวโดยอัตโนมัติ พร้อมกับส่งสายตาแข็งกร้าวกลบเกลื่อนความพิรุธทันที "อย่าสำคัญตัวผิดเลยเฮียโซ่ ฉันก็แค่เข้ามาทำความสะอาดตามเวรตามกรรมที่โดนเฮียกลั่นแกล้งต่างหาก แล้วนี่... เข้ามาเงียบๆ เป็นผีหรือไง ตกใจหมด" พายอาร์เชิดหน้าขึ้น เลิกคิ้วเรียวสวยท้าทายตามสไตล์คนปากเก่งที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร แม้ว่าฝ่ามือที่กำสันสมุดโน้ตไว้จะชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบก็ตาม เฮียโซ่ หรือ ศิลา ในชุดเสื้อช็อปสีเข้มที่ปลดกระดุมเม็ดบนออกอย่างไร้ระเบียบ ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ทีละก้าว ขายยาวๆ ของเขาย่างสามขุมเข้ามาในระยะประชิด กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปะปนกับกลิ่นบุหรี่จางๆ และกลิ่นอายความเซอร์ที่เป็นเอกลักษณ์ลอยมาแตะจมูก ร่างสูงใหญ่หยุดยืนตรงหน้าเธอ ห่างกันเพียงแค่คืบเดียวจนพายอาร์ต้องเอียงคอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีคู่นั้นกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนใสที่กำลังตื่นตระหนกเล็กน้อย ก่อนที่มุมปากหยักจะได้รูปจะกระตุกยิ้มร้ายกาจ สไตล์มือกีตาร์หนุ่มแบดบอยที่ชอบกวนประสาทเธอเป็นกิจวัตร "ปากดีเหมือนเดิม... แต่หูแดงแจ๋เลยนะพายอาร์ เขินฉันเหรอ หรือว่า..." สายตาดุคมเลื่อนต่ำลงไปมองที่มือข้างซ้ายของเธอที่พยายามไขว่คว้าซ่อนอะไรบางอย่างไว้ข้างหลัง "ถืออะไรอยู่ตรงนั้น เอามานี่นะ" "ไม่! นี่มันของส่วนตัวของฉัน!" พายอาร์ก้าวถอยหลังจนสะโพชนุ่มไปชนเข้ากับชั้นวางแอมป์กีตาร์ ปิดตายเส้นทางหนีโดยสมบูรณ์ เฮียโซ่โน้มตัวลงมาใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งค้ำยันชั้นวางของไว้ กักขังเธอให้อยู่ในอ้อมกอดกลายๆ ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ใกล้จนพายอาร์ต้องกลั้นหายใจ "ของส่วนตัว? ในห้องซ้อมของฉันเนี่ยนะ?" เฮียโซ่เลิกคิ้ว สายตาคมปลาบกวาดมองรอบห้อง ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาเธอนิ่ง "สมุดโน้ตเล่มนั้น... เธอไปเจอมาจากไหน" น้ำเสียงของเขาไม่ได้เกรี้ยวกราดอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันมีความนิ่งเรียบที่แฝงไปด้วยความกดดันบางอย่าง ความดุดันในแววตาคู่นั้นจางหายไปชั่วขณะ ถูกแทนที่ด้วยประกายความไหววูบที่ยากจะคาดเดา ซึ่งพายอาร์ไม่เคยเห็นมาก่อนจากผู้ชายปากร้ายคนนี้ "ฉัน... ฉันแค่จะหาปิ๊กกีตาร์ที่ทำตกไว้ แล้วมันก็กลิ้งเข้าไปใต้ลังไม้หลังตู้... ฉันไม่ได้ตั้งใจจะละลาบละล้วงความเป็นส่วนตัวของเฮียสักหน่อย" พายอาร์เลือกที่จะเถียงกลับด้วยน้ำเสียงที่ดังกว่าปกติเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก เธอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ เมื่อนึกถึงข้อความและตัวโน้ตที่เธอเพิ่งกวาดสายตาอ่านผ่านๆ เมื่อครู่ ภาพลายมือหวัดๆ แต่เต็มไปด้วยความตั้งใจบนหน้ากระดาษเหลืองกรอบ มันไม่ใช่เนื้อเพลงรักหวานแหววทั่วไป แต่มันคือบทเพลงที่บรรยายถึงความอึดอัด ความโดดเดี่ยว และความฝันที่เกือบจะพังทลายลงของผู้ชายที่ชื่อศิลา... มุมมองที่อ่อนโยนและเปราะบางอย่างเหลือเชื่อ ซึ่งขัดกับภาพลักษณ์แบดบอยเจ้าสำราญที่เขาสวมกอดไว้ราวกับเกราะป้องกันตัว "คืนมานะเฮีย..." พายอาร์พยายามจะเบี่ยงตัวหนี แต่เฮียโซ่กลับขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนหน้าอกของเขากับเธอแทบจะแนบชิดกัน ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนพายอาร์รู้สึกราวกับถูกแผดเผา "รู้ไหมว่าสมุดเล่มนั้น... ฉันเขียนมันขึ้นมาตอนไหน" เฮียโซ่ไม่ยอมแย่งสมุดคืน แต่เขากลับใช้มืออีกข้างเอื้อมมาปอยผมที่ตกลงมาปรกแก้มเนียนของเธอทัดหูก작ๆ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายอาร์ตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าลงไปถนัดตา ปลายนิ้วอุ่นจัดของเขาที่แตะโดนผิวแก้มทำให้เธอเผลอหยุดหายใจไปชั่วขณะ "ฉัน... ฉันจะไปรู้กับเฮีย..." เสียงของเธอเบาราวกับเสียงกระซิบ ความซึนเดระที่เคยมีพังทลายลงไม่เป็นท่าภายใต้บรรยากาศที่บีบคั้นและอบอวลไปด้วยความใกล้ชิดนี้ "ตอนที่ฉันอายุสิบแปด... ตอนที่วงดนตรีวงแรกของฉันแตก และคนที่ฉันคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทที่สุด ขโมยเพลงที่ฉันแต่งไปขายให้ค่ายอื่น" เฮียโซ่พูดด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธแค้นในอดีต แต่ดวงตาคมคายคู่นั้นกลับสะท้อนความเจ็บปวดบางอย่างที่ยังคงหลงเหลืออยู่ "ฉันเกลียดโลกใบนี้ เกลียดเสียงดนตรี และเกลียดตัวเองที่ยังโง่เง่าเชื่อใจคนอื่น... จนกระทั่งฉันเลิกเขียนเพลงไปนานนับปี" พายอาร์เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา ความแข็งกร้าวในแววตาของเธอหายไปหมดสิ้น เหลือเพียงความเห็นอกเห็นใจและความเข้าใจที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน มือที่กำสมุดโน้ตไว้คลายออกโดยอัตโนมัติ "แล้วทำไม... ถึงกลับมาเขียนล่ะคะ... เอ๊ย! ถึงกลับมาเล่นล่ะเฮีย" พายอาร์เกือบหลุดปากใช้คำพูดที่ไม่คุ้นเคย ดีที่เบรกตัวเองไว้ทัน แต่นั่นก็ทำให้เฮียโซ่หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รอยยิ้มที่ปรากฏบนมุมปากของเขาในตอนนี้ช่างดูอ่อนโยนและทรงเสน่ห์จนหัวใจของมือเบสสาวกระหน่ำรัวยิ่งกว่าเสียงกลองชุด "ก็เพราะมีเด็กปากเกardคนหนึ่ง... ชอบทำตัวอวดเก่ง ทั้งที่เล่นเบสเพี้ยนกระจาย แต่วันนึงกลับยืนหยัดเถียงฉันคอเป็นเอ็นเพื่อปกป้องความฝันของตัวเองในห้องซ้อมเล็กๆ นั่นไง" เฮียโซ่ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเขากับเธอชิดติดกัน ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดปลายจมูกของกันและกัน "เธอทำให้ฉันจำได้ว่า... ดนตรีมันไม่ได้มีไว้เพื่อหักหลังใคร แต่มันมีไว้เพื่อสื่อสารความรู้สึกที่พูดออกไปไม่ได้ต่างหาก" พายอาร์เบิกตากว้าง สมองขาวโพลนไปหมด คำพูดของเขา พฤติกรรมของเขา และสายตาคู่นั้น... มันคือการสารภาพรักทางอ้อมที่ชัดเจนเสียยิ่งกว่าการบอกรักตรงๆ เสียอีก เฮียโซ่กำลังบอกว่าเธอคือแรงบันดาลใจที่ทำให้เขากลับมาจับกีตาร์และเขียนเพลงอีกครั้งอย่างนั้นเหรอ? "เฮีย... พูดบ้าอะไรเนี่ย ใครเด็กปากเก่งกัน" พายอาร์พยายามจะเบือนหน้าหนีความเขิน ริ้วแดงระเรื่อลามเลียจากพวงแก้มลามไปถึงใบหูอย่างห้ามไม่อยู่ "ก็เธอนั่นแหละ" เฮียโซ่หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก่อนที่มือหนาจะฉวยโอกาสแย่งสมุดโน้ตเพลงเก่าเล่มนั้นกลับมาถือไว้เอง แต่แทนที่จะเก็บมันเข้าที่ เขากลับพลิกเปิดมันไปที่หน้ากระดาษว่างเปล่าหน้าสุดท้าย หน้าที่เพิ่งถูกเขียนข้อความใหม่ด้วยหมึกปากกาเคมีสีดำสดเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง พายอาร์ก้มมองตามสายตาของเขา แล้วลมหายใจของเธอก็ต้องสะดุดกึกอีกรอบ บนหน้ากระดาษนั้น มีลายมือของเฮียโซ่เขียนโน้ตเพลงบรรเลงสั้นๆ พร้อมกับประโยคที่ทำเอาซี่โครงแทบพังทลาย *'ดีลลับครั้งนี้... จะไม่มีวันหมดอายุ จนกว่าเธอจะยอมรับว่าตกหลุมรักมือกีตาร์ปากร้ายคนนี้เข้าแล้ว'* พายอาร์อ้าปากค้าง จะอ้าปากเถียงกลับตามสัญชาตญาณ แต่ทว่า... *กริ๊ก!* เสียงเปิดประตูห้องซ้อมดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟนีออนสว่างวาบจากทางเดินด้านนอก ตามมาด้วยเสียงร่าเริงแจ่มใสของเพื่อนสนิทตัวแสบที่เดินดุ่มๆ เข้ามาอย่างไร้มารยาท "เฮ้ยพายอาร์! แกทำความสะอาดห้องหรือไปจำศีลวะ นานชะมัด ฉันซื้อชานมไข่มุกมาฝ... อ๊ะ! อุ๊ย! ขอโทษค่ะ ฉันมาขัดจังหวะอะไรสวีทๆ ของพวกเฮียหรือเปล่าเนี่ย เชิญต่อเลยนะจ๊ะเพื่อนรัก!" มินชะงักกึกทันทีที่เห็นสภาพของเพื่อนสาวที่ถูกเฮียโซ่กักตัวไว้ชิดชั้นวางแอมป์ ใบหน้าของเพื่อนสนิทเต็มไปด้วยรอยยิ้มล้อเลียนแบบเจ้าเล่ห์สุดขีด พายอาร์หน้าแดงแจ๋ยิ่งกว่าเดิม เธอผลักอกแกร่งของเฮียโซ่ออกเต็มแรงแล้วรีบกระโดดถอยหลังกรูดด้วยความตกใจและความอาย ขณะที่เฮียโซ่เพียงแค่ถอนหายใจยาวอย่างหัวเสียเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะสำคัญ เขากวาดสายตามองมินด้วยแววตาพิฆาตที่แทบจะกินเลือดกินเนื้อ แต่ก่อนที่พายอาร์จะได้อธิบายอะไรแก้เก้อ สายตาของเธอกลับเหลือบไปเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนยืนพิงกรอบประตูด้านนอก หลบมุมอยู่ในความมืดด้วยรอยยิ้มเย็นชาที่ส่งตรงมาหาพวกเขา ...กรณ์ มือกีตาร์วงคู่แข่ง ยืนกอดอกมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมดในห้องซ้อมด้วยแววตาน่าสงสัย พร้อมกับสมุดโน้ตเล่มเล็กในมือของเขา ที่พายอาร์จำได้แม่นว่าเธอเพิ่งวางมันไว้บนโต๊ะทำงานหน้าห้องซ้อมเมื่อตอนหัวค่ำ! ขอบคุณที่ติดตามและสนับสนุน "คอร์ดรักกีตาร์โปร่ง" เสมอมานะครับ