กลยุทธ์ตบหน้าพวกเหยียดชนชั้น

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและกลิ่นอายความตายตีคลุ้งอบอวลจนแสบจมูก ท่ามกลางเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ ร่างเงาสูงใหญ่ไร้รูปร่างที่ปกคลุมด้วยไอหมอกสีดำทมิฬและดวงตาสีแดงฉานคู่โตไม่ได้เป็นเพียงแค่ภาพลวงตาจากระบบสแตทที่ผิดพลาด แต่มันคือ "บั๊กตกค้างระดับวิกฤต" ที่หลุดรอดมาจากห้องทดลองใต้ดินชั้นที่เจ็ด—สถานที่ซึ่งถูกลืมเลือนไปพร้อมกับประวัติศาสตร์อันดำมืดของสถาบันเวทมนตร์แห่งนี้ "ถอยไปซะ! ไอ้พวกเด็กทุนชั้นต่ำ ถ้าไม่อยากตายก็หมอบลงกับพื้นแล้วรอให้พวกเราจัดการเอง!" เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกปนหวาดกลัวของ "วาสซิล" ทายาทตระกูลดยุกผู้เรืองอำนาจดังขึ้นท่ามกลางความโกลาหล เขากำลังถอยกรูดจนแผ่นหลังชนเข้ากับกำแพงหินแกรนิต ใบหน้าที่เคยเชิดขึ้นด้วยความหยิ่งผยองบิดเบี้ยวซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือด เวทมนตร์ธาตุไฟขั้นกลางในมือสั่นระริกราวกับเปลวเทียนต้องลมพายุ รอบตัวเขามีกลุ่มคุณหนูคุณชายตระกูลดังยืนสั่นพับๆ อยู่ด้วยกัน พวกเขาที่เคยใช้คำพูดดูถูกเหยียดหยามเรย์ว่าเป็นเพียง "เศษสวะไร้ค่า" กลับพากันเบียดเสียดหาทางเอาตัวรอดโดยไม่สนศักดิ์ศรีใดๆ ทั้งสิ้น เรย์ไม่ได้ขยับหนี เขายังคงยืนหยัดอยู่ ณ จุดเดิม ร่างโปร่งในชุดนักเรียนทุนสีซีดสะท้อนแสงสีแดงฉานจากดวงตาของอสูรกายเบื้องหน้า ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำนิ่งสนิท ดวงตาสสีนิลคู่สวยกวาดมองประเมินสภาพแวดล้อมอย่างรวดเร็ว สมองอันชาญฉลาดประมวลผลกลไกของ "ระบบสุ่มบั๊ก" ที่โลดแล่นอยู่ในหัวอย่างเงียบเชียบ *(ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังเวทมนตร์ระดับสูง...)* *(คำเตือน: อสูรเงาทมิฬเกิดจากการผสานตัวของบั๊กข้อมูล 3 ตัว จุดอ่อนอยู่ที่แกนกลางใต้เงาหมอก ซึ่งจะเปิดออกเฉพาะเวลาที่มันคำรามครั้งที่สามเท่านั้น)* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในโสตประสาท พร้อมกับหน้าต่างโปร่งใสสีฟ้าที่ปรากฏขึ้นเบื้องสายตา เรย์ลอบระบายยิ้มจางๆ ที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือปนเพียงความท้าทายของนักวิเคราะห์ผู้ถือไพ่เหนือกว่า "เฮ้! แกหูหนวกหรือไงวะเรย์! อยากตายนักหรือไงถึงได้ยืนบื้ออยู่ตรงนั้น!" วาสซิลแผดเสียงตะคอกใส่ด้วยความโมโหปนความกลัวที่พุ่งสูงจนขีดสุด เขาหวังจะใช้เรย์เป็นโล่มนุษย์ถ่วงเวลาให้ตัวเองหนีรอดไปได้ "ถ้าแกไม่อยากเป็นภาระ ก็พุ่งเข้าไปถ่วงมันไว้สิฟะ! แกมันก็แค่เด็กทุนที่ทางสถาบันเมตตาเลี้ยงไว้ไม่ใช่หรือไง!" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยเบาๆ หลุดออกมาจากลำคอของเรย์ มันเป็นเสียงที่ราบเรียบแต่กลับทรงพลังจนทำให้วาสซิลชะงักกึก "ภาระเหรอคะ?" เรย์เอ่ยทวนคำ เสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก "คนที่กำลังยืนขาพับแล้วร้องขอชีวิตจากสัตว์ประหลาด... ดูเหมือนจะไม่ใช่ฉันนะคะ คุณชายวาสซิล" "แก!... แกกล้าดี ⁠—" *โฮกกกกก!* เสียงคำรามครั้งที่สองของอสูรเงาทมิฬดังขึ้นจนแก้วแทบแตก แรงดันอากาศมหาศาลซัดสาดจนฝุ่นละอองตลบอบอวล ร่างเงาสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้ามาด้วยความเร็วสูง กรงเล็บสีดำสนิทที่แหลมคมดั่งใบมีดเงาวับตวัดเข้าใส่กลุ่มคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ที่ยืนขวางทางอยู่ "กรี๊ดดดด!" เสียงกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังดังระคนกัน วาสซิลหลับตาปี๋ ยกมือขึ้นกุมหัวด้วยความหวาดกลัว รอรับความตายที่จะมาถึง แต่ทว่า... สภาพความวุ่นวายนั้นกลับหยุดชะงักลงด้วยเงาร่างหนึ่งที่เคลื่อนไหวตัดผ่านความมืดด้วยความเร็วที่เหนือกว่า *ฟึบ!* ร่างสูงสง่าของ "คีย์" ประธานนักเรียนมาดนิ่งปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้า บาตรเวทมนตร์สีครามเข้มรูปทรงเรขาคณิตกางออกปกป้องทุกคนไว้ในเสี้ยววินาที แรงปะทะระหว่างกรงเล็บอสูรกับบาตรเวทสร้างประกายไฟสีม่วงสว่างวาบไปทั่วบริเวณ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยแสดงถึงความไม่พอใจที่สถานการณ์บานปลายมาถึงจุดนี้ "ประธานคีย์!" วาสซิลร้องออกมาด้วยความดีใจราวกับเจอพระเจ้า "ช่วยพวกเราด้วยครับ! เจ้าเด็กทุนเรย์มันท้าทายอสูรตัวนี้จนมันคลุ้มคลั่ง พวกเราเกือบตายเพราะความอวดดีของมัน!" คีย์ไม่ได้เหลือบสายตาไปมองวาสซิลเลยแม้แต่น้อย ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกวาดมองไปยังเรย์ที่ยืนอยู่นอกเขตบาตรเวทอย่างใจเย็น เรย์สบตากับประธานนักเรียนหนุ่มนิ่ง ไม่มีร่องรอยความตื่นตระหนกในดวงตาสีนิลคู่นั้น มีเพียงประกายแห่งความเข้าใจบางอย่างที่สื่อสารกันได้โดยไม่ต้องเอื้อံนวาจา "หุบปากซะ วาสซิล" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ เย็นชาจนคนฟังสะท้านไปถึงกระดูก "ถ้าไม่อยากให้ฉันเป็นคนโยนพวกนายออกไปให้มันกินเอง" ห้องโถงตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ วาสซิลหน้าซีดเผือดลงไปอีก ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาอีกเลย เรย์ขยับตัวก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ท่ามกลางสายตาดตกใจของทุกคนที่มองมา ราวกับเขาเป็นคนบ้าที่กำลังเดินไปหาความตาย แต่ในสายตาของคีย์ ประธานนักเรียนหนุ่มกลับมองเห็นความเด็ดเดี่ยวและแผนการบางอย่างที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้ท่าทีสบายๆ นั้น *(ติ๊ง! เงื่อนไขการปลดล็อกบั๊กครบถ้วน...)* *(คำสั่งพิเศษ: ใช้พลังเวทสะท้อนของประทยุทธ์ เพื่อดึงแกนกลางของอสูรออกมา)* เรย์ยกมือขึ้น รวบรวมพลังเวทมนตร์ระดับต่ำที่เขามีทั้งหมดไว้ที่ปลายนิ้ว เวทมนตร์ที่คนอื่นมองว่าไร้ค่าและอ่อนแอ แต่ในมือของเรย์ มันถูกปรับแต่งด้วยโค้ดข้อมูลของระบบจนกลายเป็น "ตัวนำสัญญาณ" ชั้นยอด "ประธานคีย์คะ!" เรย์ตะโกนก้องท่ามกลางเสียงคำรามที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง "เปิดบาตรเวทมุมซ้ายสามสิบองศา แล้วอัดพลังใส่จุดนั้นทีค่ะ!" คีย์ไม่มีลังเลแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว สัญชาตญาณและความเชื่อมั่นที่สั่งสมมาจากความอัจฉริยะด้วยกันทำให้เขาเลือกที่จะเชื่อใจเด็กหนุ่มตรงหน้าทันที *เปรี้ยง!* บาตรเวทสีครามเปลี่ยนรูปทรงในพริบตา เปิดช่องว่างขนาดพอดีตามที่เรย์บอก อสูรเงาทมิฬอ้าปากกว้างเพื่อคำรามครั้งที่สาม—ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่แกนกลางสีแดงสดใต้ร่มเงาดำเปิดเผยออกมา เรย์ดีดนิ้วเบาๆ พร้อมกับที่คีย์ระเบิดพลังเวทมนตร์ธาตุน้ำแข็งเข้าใส่จุดอ่อนนั้นอย่างแม่นยำราวนับจับวาง! *อ๊ากกกกกกส์!* เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้าน ไอหมอกสีดำทมิฬสลายกลายเป็นละอองแสงสีขาวบริสุทธิ์ ร่างเงาสูงใหญ่นั้นหดเล็กลงก่อนจะมลายหายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบที่กลับคืนสู่ทางเดินอีกครั้ง กลุ่มคุณชายตระกูลสูงศักดิ์ยืนอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับภาพเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า เด็กทุนคนนั้น... คนที่พวกเขาเพิ่งเหยียดหยามไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อน กลับเป็นคนที่ร่วมมือกับประธานนักเรียนล้มอสูรระดับวิกฤตลงได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว! เรย์ปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองเบาๆ เดินผ่านกลุ่มของวาสซิลไปโดยไม่ชายตามองแม้แต่น้อย ราวกับพวกเขาเป็นเพียงธาตุอากาศ คีย์ก้าวตามหลังเรย์มาเงียบๆ ดวงตาสีเทาเข้มมองแผ่นหลังบางนั้นด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา เขารู้สึกได้ว่ามีความลับอีกมากมายซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มและแววตานั้น และเขา... ชักจะเริ่มสนุกกับการค้นหาความลับพวกนั้นเข้าแล้วสิ แต่ทว่า ในจังหวะที่เรย์กำลังจะก้าวพ้นประตูทางออก ระบบในหัวก็ส่งเสียงแจ้งเตือนที่ดังกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาจนเรย์ต้องหยุดชะงักกึก *(ติ๊ง! ตรวจพบผู้ใช้งานระบบคนที่สองในรัศมี 50 เมตร...)* *(คำเตือนระดับ SSS: เป้าหมายกำลังมุ่งหน้ามายังจุดนี้ และพวกเขา... ไม่ได้มาอย่างมิตร)* ดวงตาสีนิลของเรย์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นที่ปลายสุดของทางเดินอีกด้าน พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ส่งตรงมายังเขา... โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ! — ลูกกวาดสีรุ้ง