ภารกิจแรกคือการไม่ถูกไล่ออก

"ถ้าคุณยังเดินวนอยู่ที่พิกัดเดิมซ้ำเป็นรอบที่สาม ฉันจะถือว่าคุณสละสิทธิ์จากการทดสอบคัดเลือกโดยปริยายค่ะ คุณเรย์" น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่เฉียบคมราوهاมีดผ่าตัดของคีย์ดังขึ้นจากเบื้องบน เรย์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหยุดฝีเท้าลงบนแผ่นกระเบื้องศิลาสีนิลที่สลักลวดลายเวทมนตร์โบราณ สถาบันเวทมนตร์อาคาเดเมียในยามที่ถูกปิดผนึกเพื่อการทดสอบภาคปฏิบัติพิเศษนี้ เงียบสงบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง แต่สิ่งที่ดังก้องอยู่ในหัวของเธอกลับไม่ใช่เสียงความกลัว หากเป็นเสียงแจ้งเตือนโลหะกังวานจากระบบประหลาดที่เกาะติดเธอมาตั้งแต่เมื่อวาน [ติ๊ง! ตรวจพบสภาวะ 'หลงทิศทางอย่างมีกลยุทธ์' ระบบได้ทำการสุ่มบั๊กประจำรอบ: 'การเดินถอยหลังทะลุมิติ' เปิดใช้งาน! ผู้ใช้จะสามารถทะลุผ่านกำแพงกั้นเวทมนตร์ระดับ 4 ได้ หากก้าวเท้าซ้ายถอยหลังสามก้าวในมุมองศาที่ 45] เรย์กวาดสายตามองกำแพงหินแกรนิตหนาเตอะตรงหน้า ซึ่งกั้นระหว่างเธอกับห้องควบคุมหลัก คะแนนการประเมินรอบนี้หมายถึงการรักษา "สถานะนักเรียนทุน" และการมีชีวิตรอดต่อไปในสถาบันแห่งนี้ที่มีกฎเหล็กเคร่งครัดยิ่งกว่าค่ายทหาร ถ้าเธอทำคะแนนตก เธอก็จะต้องถูกคัดชื่อออกและหมดสิทธิ์เข้าถึงหอสมุดเวทมนตร์โบราณ ซึ่งเป็นเป้าหมายเดียวที่ทำให้เธอยอมก้าวเข้ามาเหยียบสถานที่เต็มไปด้วยชนชั้นสูงแห่งนี้ คีย์ยืนกอดอกอยู่บนระเบียงชั้นลอย ชุดเครื่องแบบประธานนักเรียนสีดำสนิทขับเน้นให้รูปร่างสูงโปร่งดูน่าเกรงขาม ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นจ้องมองลงมาด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ระหว่างความผิดหวังและความสงสัยในตัวเด็กสาวทุนคนนี้ "ฉันไม่ได้หลงทางค่ะ ท่านประธานนักเรียน" เรย์เงยหน้าขึ้นสู้สายตา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างมั่นใจ แม้ในใจจะแอบปาดเหงื่อกับความเสี่ยงของระบบสุ่มบั๊กที่เดาใจไม่ได้ "ฉันแค่กำลังประเมิน... โครงสร้างสถาปัตยกรรมที่ผิดเพี้ยนต่างหากล่ะคะ" "โครงสร้างผิดเพี้ยน?" คีย์ทวนคำ เสียงหัวeเยาะในลำคอเบาหวิวดังลอดลงมา "นี่คือค่ายกลเวทมนตร์ป้องกันการบุกรุกที่ออกแบบโดยสภาอาวุโส ไม่มีทางที่จะมีข้อผิดพลาด... ยกเว้นเสียแต่ว่าคนทดสอบจะไร้ความสามารถ" เรย์ไม่โต้เถียง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สมองอันฉลาดเป็นกรดเริ่มคำนวณตามคำสั่งของระบบ หากเธอทำตามตำราเวทมนตร์มาตรฐาน เธอไม่มีทางผ่านค่ายกลนี้ภายในเวลาสามนาทีที่เหลือแน่ๆ ทางเดียวคือต้องใช้ "ความไร้เหตุผล" ของระบบสุ่มบั๊กเข้าสู้ *หนึ่ง... สอง... สาม...* เรย์หมุนตัวกลับหลังหันอย่างรวดเร็ว ก้าวเท้าซ้ายถอยหลังสามก้าวทำมุมองศาตามที่หน้าต่างระบบสีฟ้าใสระบุไว้เป๊ะๆ บรรยากาศรอบตัวพลันบิดเบี้ยวชั่วขณะ ราวกับอากาศถูกกระชากด้วยแรงดึงดูดประหลาด ก่อนที่ร่างของเธอจะทะลุผ่านกำแพงหินแกรนิตหนาตันเข้าไปราวกับเดินผ่านม่านน้ำตก! ความเงียบกริบเข้าปกคลุมโถงทดสอบทันที คีย์ที่ยืนอยู่บนระเบียงถึงกับชะงัก ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาที่หาได้ยากยิ่งจากประธานนักเรียนผู้ไร้ความรู้สึก—เขารู้จักค่ายกลนั้นดีกว่าใคร มันคือเวทมนตร์ผูกพันธะที่แม้แต่อาจารย์เวทมนตร์ระดับสูงยังต้องใช้เวลาถอดรหัสนานนับชั่วโมง แต่เด็กสาวคนนี้... กลับเดินทะลุผ่านมันไปราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้านอย่างไรอย่างนั้น! เรย์โผล่มาอีกฝั่งของกำแพงอย่างปลอดภัย หัวใจเต้นโ콤คามด้วยความตื่นเต้น แต่สีหน้ายังคงรักษาความสงบเยือกเย็นไว้ได้อย่างแนบเนียน เธอปัดฝุ่นที่ไหล่เบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตากับคีย์ที่กำลังก้าวเท้าลงมาจากบันไดวนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยคำถามมากมายที่ยังไม่ได้เอ่ย "ดูเหมือนว่า... กำแพงของสถาบันเราจะมีช่องโหว่สินะคะ ท่านประธาน" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงติดตลกเล็กน้อย เพื่อกลบเกลื่อนความเหนื่อยล้า "บางทีฝ่ายซ่อมบำรุงอาจจะต้องทำงานหนักหน่อยในเทอมนี้" คีย์ก้าวเข้ามาหยุดยืนห่างจากเรย์เพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายเย็นเยียบและกดดันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนอุณหภูมิรอบข้างลดลงอย่างเห็นได้ชัด เขาก้มมองหน้าจอโฮโลแกรมประเมินผลในมือ ที่ตอนนี้แสดงตัวเลขคะแนนของเรย์พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับหนึ่งแบบก้าวกระโดดอย่างไร้เหตุผล "เธอทำได้อย่างไร?" คีย์เอ่ยถามเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเทาเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเรย์ ราวกับต้องการค้นหาความลับทั้งหมดที่เธอซ่อนไว้ "ค่ายกลนั้นถูกสร้างขึ้นด้วยอักขระเวทโบราณ ไม่มีทางที่นักเรียนปีหนึ่ง... หรือแม้กระทั่งฉัน จะสามารถทะลุผ่านมันไปได้โดยไม่ทำลายโครงสร้างเวท" "ความลับค่ะ" เรย์ยิ้มหวานหยด เป็นรอยยิ้มที่ทำให้คีย์รู้สึกหงุดหงิดใจอย่างประหลาด "ถ้าฉันบอกท่านประธานตอนนี้ มันก็จะไม่สนุกน่ะสิคะ" ก่อนที่คีย์จะได้เค้นคำตอบอะไรเพิ่มเติม เสียงสัญญาณเตือนภัยสีแดงฉานก็พลันกว้างกังวานไปทั่วทั้งตึกทดสอบ พร้อมกับหน้าต่างระบบของเรย์ที่เด้งขึ้นมาบังทัศนียภาพทั้งหมดด้วยตัวอักษรสีแดงกระพริบถี่ๆ [แจ้งเตือนด่วนระดับ SSS: การใช้บั๊ก 'การเดินถอยหลังทะลุมิติ' ในเขตหวงห้าม ส่งผลให้ 'สิ่งตกค้างจากห้วงมิติเวลา' ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น! ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้พิกัดปัจจุบันของคุณในระยะ 50 เมตร!] เรย์หุบยิ้มทันทีเมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่พื้นใต้ฝ่าเท้า คีย์เองก็ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณนักรบของประธานนักเรียนตื่นตัวขึ้นในเสี้ยววินาที เขาก้าวเข้ามาคว้าข้อแขนของเรย์ไว้โดยสัญชาตญาณเพื่อดึงให้ถอยหลัง แต่ยังไม่ทันที่ใครจะได้ขยับตัว ประตูเหล็กกล้าหนาหนักที่อยู่สุดทางเดินก็ถูกกระแทกด้วยพลังมหาศาลจนบิดเบี้ยว ร่างเงาสูงใหญ่ไร้รูปร่างที่ปกคลุมด้วยไอหมอกสีดำทมิฬและดวงตาสสีแดงฉานคู่โต ค่อยๆ ก้าวออกมาจากความมืดมิด พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงวิญญาณ! ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านสำหรับการติดตามและเป็นกำลังใจให้กันเสมอนะคะ