ความใกล้ชิดที่มาพร้อมความซวย

"ถ้าคุณยังก้าวขาเข้ามาในรัศมีสามเมตรจากจุดนั้น ฉันเกรงว่าเอกสารงบประมาณของสภานักเรียนปีนี้คงต้องเปลี่ยนสภาพเป็นเศษกระดาษเปียกหมึกไปตลอดกาลค่ะ" เสียงหวานใสแต่แฝงด้วยความเฉียบขาดดังขึ้น ตัดผ่านความเงียบงันของโถงทางเดินฝั่งตะวันตกที่เพิ่งเกิดเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ เรย์สะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาสีนิลกวาดมองเงาร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่หายลับไปตรงมุมตึกอย่างรวดเร็วราวกับภาพลวงตา ก่อนที่สติของเขาจะถูกดึงกลับมายังบุคคลตรงหน้า—คีย์ ประธานนักเรียนมาดนิ่งผู้ยืนกอดอกด้วยใบหน้าเรียบเฉย ทว่าดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นกลับจ้องมองเขาด้วยประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก จากเหตุการณ์ที่เงาร่างปริศนาปรากฏตัวขึ้นเมื่อปลายทางเดิน ทำให้ระบบสุ่มบั๊กในหัวของเรย์ส่งเสียงเตือนระรัวเป็นจังหวะหัวใจเต้นผิดทิศ แต่สิ่งที่น่าตกใจยิ่งกว่าการปรากฏตัวของคนแปลกหน้า คือประกาศิตที่เพิ่งหลุดออกมาจากริมฝีปากบางเฉียบของท่านประธานนักเรียนคนนี้ต่างหาก "ฉันไม่ได้ให้คุณมา đứng ยืนทำหน้าโง่เป็นหุ่นไล่กาตรงนี้นะคะ เรย์" คีย์เอ่ยเสียงเรียบ แต่กลับก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเรย์ต้องเอนหลังหนีตามสัญชาตญาณ กลิ่นอายเย็นยะเยือกจางๆ ประจำตัวของอีกฝ่ายลอยแตะจมูก พร้อมกับกระดาษรายงานแผ่นหนาที่ถูกยัดใส่มือเขาอย่างแรง "ประธานคีย์คะ คือว่า... หน้าที่ผู้ช่วยส่วนตัวนี่มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงทุนการศึกษาของฉันเลยสักนิดนะคะ" เรย์รีบแย้งทันที สมองกลไกอันชาญฉลาดเริ่มคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมด ความใกล้ชิดระดับนี้กับคนระเบียบจัดอย่างคีย์ มีแต่จะทำให้ความลับเรื่อง 'บั๊ก' ในตัวเขาถูกจับได้ง่ายขึ้นสิบเท่า "กฎของสถาบันข้อที่สิบสองระบุไว้ชัดเจนว่า ประธานนักเรียนมีสิทธิ์แต่งตั้งนักเรียนทุนที่มีพฤติกรรม... น่าสงสัย ให้มาปฏิบัติงานใกล้มืดเพื่อเป็นการดัดนิสัยค่ะ" คีย์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนเรย์แทบจะได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย ดวงตาสีนิลสบประสานกับดวงตาสีนิ่งสนิทคู่นั้นอย่างไม่ยอมแพ้ แม้ว่าหัวใจข้างในจะเต้นโครมครามจนแทบทะลุออกมานอกอกแล้วก็ตาม "ดัดนิสัยเหรอคะ? ฉันยังไม่ได้ทำอะไรผิดกฎระเบียบสักข้อเลยนะ!" เรย์เถียงกลับ ดวงตาสีเข้มฉายแววขุ่นเคืองเล็กน้อยอย่างน่ารักในสายตาของคนมอง คีย์ชะงักไปนิดหนึ่งเมื่อเห็นประกายความดื้อรั้นในแววตานั้น แต่นั่นกลับยิ่งทำให้มุมปากหยักสวยยกยิ้มขึ้นบางเบาอย่างนึกสนุก "การที่คุณทำตัวเป็นเป้าสายตาของพวกเงาดำในเขตหวงห้าม นั่นแหละค่ะคือความผิดมหันต์ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป โต๊ะทำงานของคุณจะถูกย้ายมาไว้ในห้องสองต่อสองกับฉัน... ห้ามปฏิเสธ เพราะฉันเพิ่งอนุมัติคำสั่งนี้ไปเมื่อห้านาทีก่อนแล้วค่ะ" น้ำเดือดปุดๆ ในอกของเรย์พุ่งถึงขีดสุด เขาอยากจะอ้าปากเถียงต่อให้รู้เรื่อง แต่ทว่าเสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เงียบหายไปนานก็ดังขึ้นแทรกกลางจังหวะชีวิตของเขาพอดี *[ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขพิเศษ: ยอมรับตำแหน่ง 'ผู้ช่วยส่วนตัว' ภายใต้การควบคุมของคีย์]* *[ความสัมพันธ์ระดับความใกล้ชิดเพิ่มขึ้น +15%]* *[ปลดล็อกฟังก์ชันลับ: "สካนจิตใจเป้าหมาย" (ใช้งานได้เฉพาะในระยะประชิดเท่านั้น)]* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความสีฟ้าเรืองแสงที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาดำสายเดิมเคลื่อนไหวอยู่ที่นอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทิศทางของมันพุ่งตรงมายังห้องทำงานประธานนักเรียนที่พวกเขาเพิ่งตกลงจะใช้เป็นสถานที่ทำงานร่วมกัน! "ระวังค่ะ!" เรย์ไม่ทันคิดอะไรทั้งสิ้น ร่างเพรียวพุ่งเข้าชนร่างสูงของคีย์เต็มแรงจนทั้งคู่ล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นพรมหนานุ่ม กลิ่นหอมสะอาดเจือกลิ่นอายเวทมนตร์จางๆ จากตัวของประธานนักเรียนลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก ขณะที่แขนแกร่งของคีย์ตวัดโอบเอวของเขาไว้ตามสัญชาตญาณเพื่อป้องกันการกระแทก ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ... ใบหน้าของทั้งสองห่างกันเพียงคืบเดียว ดวงตาสีเทาเข้มของคีย์เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจระคนประหลาดใจ ขณะที่เรย์เพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เขากำลังคร่อมทับร่างของประธานนักเรียนผู้เย่อหยิ่งคนนี้อยู่ และก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูก็จلดังขึ้นสามครั้ง พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนที่ยืนอยู่ด้านนอก—เสียงที่ทำให้เลือดในกายของเรย์เย็นเฉียบลงในทันที "ท่านประธานครับ... เอกสารลับที่ท่านตามหาเมื่อคืนนี้ ถูกพบว่าถูกเปิดอ่านโดยบุคคลที่ไม่ได้รับอนุญาตแล้วครับ" คีย์หรี่ตาลงทันที แขนที่โอบเอวเรย์กระชับแน่นขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่กระซิบข้างใบหูของเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบและสั่นพร่าเล็กน้อย "ดูเหมือนว่า... เรามีความลับต้องสะสางกันยาวเลยนะคะ เรย์" [คลิกอ่านตอนต่อไปเพื่อลุ้นระทึกกับแผนการเอาตัวรอดของเรย์และปมปริศนาที่กำลังจะถูกเปิดเผย!] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะเวียนเข้ามาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ "ลูกกวาดสีรุ้ง" เสมอมานะคะ!