แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น

เศษซากอิลูชันสีครามร่วงหล่นลงราวกับเกล็ดหิมะที่ถูกไฟแผดเผา อุณหภูมิภายในห้องโถงเก็บตำราโบราณดิ่งวูบลงจนลมหายใจของเรย์กลายเป็นไอสีขาวจางๆ เธอกำก้านปากกาเวทมนตร์ในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขึ้นสีขาว ขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองรอยปริร้าวบนผนังศิลาที่กำลังแผ่ขยายออกเป็นใยแมงมุม "โครงสร้างเวทมนตร์ระดับสี่กำลังพังทลาย..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงของเธอลอดผ่านไรฟันที่ขบเข้าหากันอย่างใช้ความคิด สมองส่วนวิเคราะห์ประมวลผลสถานการณ์ด้วยความเร็วสูง ดันเจี้ยนขนาดย่อมที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อทดสอบสิทธิ์การเข้าถึงหอสมุดลับแห่งนี้ไม่ได้กำลังจะปิดฉากลงตามเวลาปกติ แต่มันกำลัง ‘รีเซ็ต’ ตัวเองจากข้อผิดพลาดของระบบที่เธอเพิ่งเผลอไปกระตุ้นมันเข้า กR๊ากกก—! เสียงคำรามทุ้มต่ำราวกับเสียงขูดขีดของหินผาก้องสะท้อนมาจากความมืดเบื้องล่าง พื้นห้องใต้เท้าของเธอสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนต้องกางแขนออกเพื่อทรงตัว เศษหินและฝุ่นผงร่วงกราวลงมาจากเพดานโค้ง สิ่งก่อสร้างโบราณอายุหลายร้อยปีนี้กำลังจะกลายเป็นสุสานฝังร่างของเธอ หากไม่มีทางออกภายในสามนาทีข้างหน้า "ให้ตายสิ ระบบสุ่มบั๊กนี่มันชอบเลือกเวลาทำงานได้แย่จริงๆ นะคะ" เรย์กัดริมฝีปากพลางยิ้มเยาะให้กับความซวยของตัวเอง ทว่าในแววตาสดใสกลับเต็มไปด้วยประกายความท้าทาย ไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อย มีเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของนักเรียนทุนหัวกะทิที่ถูกปลุกเร้าถึงขีดสุด พรึบ! หน้าจอสีฟ้าใสของระบบปรากฏขึ้นตรงหน้าโดยไม่ต้องเอ่ยเรียก ตัวหนังสือสีแดงฉานกะพริบบ่งบอกถึงความวิกฤต [คำเตือน: ตรวจพบความผิดปกติของมิติ ดันเจี้ยนขนาดย่อมเข้าสู่ภาวะวิกฤตระดับวิกฤต!] [คำแนะนำจากระบบ: หากไม่อยากสูญเสียความทรงจำทั้งหมด โปรดหาทางหนีทีไล่ภายใน 120 วินาที] "แค่ 120 วินาทีเนี่ยนะ? ชักจะดูถูกสมองของเรย์คนนี้เกินไปหน่อยแล้วมั้งคะ" เธอแค่นسหัวเราะเบาๆ ก่อนจะพุ่งตัวไปยังแท่นหินใจกลางห้องที่ตอนนี้กำลังเรืองแสงสีม่วงเข้ม ผิดกับตอนแรกที่เป็นสีฟ้าอ่อน ในขณะเดียวกัน ที่ด้านนอกของหอสมุด คีย์ ประธานนักเรียนมาดนิ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเยือกเย็นและระเบียบวินัยเหล็กกำลังยืนกอดอกอยู่หน้าประตูเวทมนตร์ที่ถูกผนึก ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึงจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมจดมองรอยแตกร้าวบนบาเรียเวทที่แผ่ซึ้งออกมาถึงภายนอก นิ้วเรียวยาวเคาะลงกับต้นแขนเป็นจังหวะรัวเร็ว—ซึ่งเป็นสัญญาณเดียวที่บ่งบอกว่าเขากลังร้อนรนจนถึงขีดสุด "ท่านประธานครับ! พลังงานเวทภายในหอสมุดปั่นป่วนเกินกว่าจะควบคุมแล้วครับ แรงดันเวทระดับนี้... เรย์เธอ..." กรรมการนักเรียนคนหนึ่งวิ่งเข้ามาายรายงานด้วยใบหน้าซีดเผือด "ฉันรู้แล้ว" คีย์ตัดบทด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เปลือกตาปิดลงชั่วเสี้ยววินาทีเพื่อกดความรู้สึกบางอย่างที่กำลังตีรวนอยู่ในอก ก่อนที่เขาจะตัดสินใจก้าวเท้าเข้าหาประตูกลไกที่ปิดตาย "ถอยไป ฉันจะเปิดมันเอง" "แต่ว่ากฎของสถาบัน—!" "กฎบ้าบออะไรนั่นเอาไว้ทีหลัง!" คีย์หันกลับมามองด้วยแววตาที่ทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชาต้องหุบปากฉับทันที "ถ้าเธอเป็นอะไรไป... ใครจะมารับผิดชอบการบ้านวิชาอัลכיมีมีของฉันล่ะ" ตัดภาพกลับมาที่ภายในดันเจี้ยน เรย์กำลังเผชิญหน้ากับอุปสรรคชิ้นใหญ่ที่สุด กำแพงศิลาตรงหน้ากำลังเลื่อนปิดเข้าหากันอย่างช้าๆ บีบพื้นที่ปลอดภัยให้เหลือเพียงไม่ถึงสองเมตร แสงไฟจากคบเพลิงเวทมนตร์ดับลงทีละดวง ความมืดมิดและกลิ่นอายความอับชื้นเข้าโอบล้อมร่างบางเอาไว้ "ถ้าตามทฤษฎีกลไกโบราณ จุดอ่อนของห้องนี้จะต้องอยู่ที่... ตรงนั้น!" เรย์ไม่รอช้า เธอพุ่งตัวสไลด์ไปกับพื้นศิลาที่เย็นเฉียบ มือเรียวคว้าก้านปากกาเวทมนตร์ขึ้นมากดสลักแล้วแทงลงไปที่ร่องรอยต่อของแผ่นศิลาที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นฝุ่นหนา ทันใดนั้น กลไกเฟืองทองคำที่ซ่อนอยู่ภายในก็ส่งเสียง 'คลิก' ดังสนั่น การเคลื่อนตัวของกำแพงหยุดชะงักลงทันที พร้อมกับช่องทางลับขนาดพอดีตัวที่เปิดออกด้านข้าง "ฮูว์... รอดตัวไป" เธอพ่นลมหายใจออกยาวเหยียด ยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม แต่ความโล่งใจยังไม่ทันได้เดินทางมาถึงครึ่งทาง เสียงแจ้งเตือนที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้งในโสประสาท [ติ๊ง! ตรวจพบผู้บุกรุกภาระผูกพันเข้ามาในพื้นที่] [ระบบทำการประเมินสถานการณ์ฉุกเฉิน...] ฟรึ่บ! หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานขั้นสุดยอด ตัวอักษรขนาดมหึมาปรากฏขึ้นทีละตัวอย่างช้าๆ ท่ามกลางความมืดมิดที่เริ่มกลืนกินทุกสิ่ง [แจ้งเตือนภารกิจระดับ SSS ปรากฏขึ้น: ร่วมมือกับ ‘ผู้มาเยือนยามวิกาล’ เอาชีวิตรอดจากเงาแห่งบรรพกาลภายใน 60 วินาที หรือสูญเสียสิทธิ์ทั้งหมดในสถาบันแห่งนี้ตลอดกาล] ก่อนที่เรย์จะทันได้สบถด่าความไร้มนุษยธรรมของระบบ มือปริศนาคู่หนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าเอวบางของเธอไว้จากด้านหลังอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างใบหูท่ามกลางเสียงคำรามของบอสลับที่กำลังลืมตาตื่นขึ้นในความมืด "ดื้อด้านไม่เปลี่ยนเลยนะคะ... เด็กน้อย" หัวใจของเรย์กระตุกวูบเมื่อกลิ่นอายคุ้นเคยลอยแตะจมูก—ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคีย์ที่ฝ่าบาเรียเข้ามาได้ทันเวลาพอดิบพอดี ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง พื้นดินใต้เท้าของทั้งคู่ก็ยุบตัวลงอย่างไร้สัญญาณเตือน ร่างของพวกเขากำลังร่วงหล่นดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างที่ไร้ก้นบึ้ง ขณะที่เสียงกรีดร้องของระบบดังระรัวเตือนภัยครั้งสุดท้ายก่อนสัญญาณภาพจะตัดดับลงอย่างไร้ร่องรอย... [คลิกอ่านตอนต่อไปเพื่อลุ้นระทึกกับบททดสอบมรณะและการเปิดเผยความลับที่ซ่อนอยู่ใต้หอสมุดเวทมนตร์!] ด้วยรักและลูกกวาดสีรุ้งนะคะ