เมื่อประธานคนดุเริ่มเปลี่ยนไป

"ถ้าคุณยังแก้สมการพลังงานในส่วนของวงจรควบคุมไม่ได้ ภายในสามนาทีนี้ ระบบป้องกันของหอสมุดกลางจะทำการล็อกตายถาวร และเราสองคนจะถูกขังอยู่ในนี้ไปจนกว่าจะถึงเช้า ซึ่งนั่นหมายความว่าคุณจะพลาดการสอบวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์รอบเก็บตก... หวังว่าคุณคงไม่ชอบการต้องเรียนซ้ำชั้นนะคะ คุณประธาน" เรย์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเธอกำลังรัวเร็วอยู่บนคีย์บอร์ดโปร่งแสงที่ถูกเนรมิตขึ้นจากบั๊กของระบบสไตล์ 'สุ่ม' ที่เธอครอบครอง สายตาของเธอไม่ได้จับจ้องที่คีย์เลยแม้แต่น้อย แต่เธอกำลังคำนวณทิศทางการไหลของมานาที่รั่วไหลออกมาจากรอยร้าวของมิติในห้องเก็บตำราลับ คีย์ยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังเธอ ดวงตาคมกริบสีน้ำเงินเข้มดั่งมหาสมุทรยามวิกาลจดจ้องไปยังแผ่นหลังของนักเรียนทุนสาวที่ดูบอบบางแต่กลับเต็มไปด้วยความมั่นใจเกินตัว เขาสูดลมหายใจลึก กลิ่นอายจางๆ ของกระดาษเก่าและน้ำหมึกเวทมนตร์ลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ มือหนาของเขาขยับขึ้นกอดอก แน่นอนว่าเขามีอำนาจที่จะสั่งให้เธอหยุดและทำตามขั้นตอนของสถาบัน แต่ความเงียบงันที่เขามอบให้ กลับกลายเป็นการยอมรับให้เธอดำเนินการต่อ "อย่าพยายามโยนความผิดให้ฉัน ถ้าคุณประมวลผลพลาด" คีย์ตอบกลับ น้ำเสียงเข้มงวดของเขามีร่องรอยของความกระวนกระวายใจซ่อนอยู่เล็กน้อย ซึ่งเรย์จับได้ทันทีจากจังหวะการหายใจที่กระตุกไปชั่วครู่ "ความผิดเหรอคะ? ฉันไม่เคยทำอะไรผิดพลาดในสิ่งที่ฉันเลือกทำต่างหาก" เรย์แค่นยิ้มมุมปาก ขณะที่ระบบในสมองของเธอแจ้งเตือนตัวเลขสีแดงฉาน: *[คำเตือน: วิกฤตพลังงานระดับ 85%]* เรย์ตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธอไม่ได้ใช้มานาส่วนตัว แต่เธอเลือกที่จะใช้ 'บั๊ก' แทรกแซงเข้าไปในจุดบอดของระบบป้องกันสถาบัน เธอจินตนาการถึงภาพของฟันเฟืองที่ขัดข้องแล้วบิดมันด้วยเจตจำนงของเธอเอง คีย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นประกายแสงสีรุ้งพุ่งออกจากปลายนิ้วของเรย์ มันไม่ใช่เวทมนตร์กระแสหลักที่สอนในสถาบัน แต่มันคือการบิดเบือนกฎเกณฑ์ที่เขาสร้างขึ้นมากับมือ ความตกใจเปลี่ยนเป็นความทึ่ง เมื่อเขาเห็นว่าเรย์ไม่ได้ทำเพื่อความสะใจ แต่เธอกำลังประคองโครงสร้างมิติที่กำลังจะถล่มลงมาด้วยการทำตัวเป็น 'เสาค้ำ' ให้กับมันแทน "เดี๋ยว... เรย์! ถ้าทำแบบนั้น ร่างกายเธอจะรับภาระหนักเกินไป!" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้ เขาไม่ได้คิดจะขัดขวาง แต่เขากำลังตัดสินใจบางอย่างที่สำคัญที่สุดในชีวิตนักเรียนของเขา เขาคว้าข้อมือของเธอไว้ สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาทำให้เรย์ชะงักไปชั่วครู่ ดวงตาของพวกเขาประสานกันท่ามกลางแสงสีรุ้งที่กำลังหมุนวน คีย์ส่งกระแสมานาของเขาเข้าไปเสริมในจุดที่เรย์กำลังต้านทานอยู่ เขาสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บและความว้าเหว่ที่ซ่อนอยู่ใน 'บั๊ก' ของเธอ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอต้องแบกรับไว้เพียงลำพังมาตลอด "ทำไม... ถึงยอมช่วยคะ?" เรย์ถาม เสียงของเธอเบาหวิว คีย์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกระซิบตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนลงกว่าครั้งไหนๆ "เพราะคนฉลาดไม่ควรต้องตายเพราะความดื้อรั้นของตัวเอง... และเพราะในฐานะประธานนักเรียน ฉันไม่อยากเสีย 'สมอง' ที่น่าสนใจที่สุดในสถาบันไปแบบเปล่าๆ" มันเป็นคำแก้ตัวที่ฟังไม่ขึ้นสำหรับคนอื่น แต่สำหรับเรย์ มันคือการยอมรับในแบบฉบับของชายหนุ่มมาดนิ่งผู้นี้ ความรู้สึกอบอุ่นวาบขึ้นในอกจนเธอเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว และนั่นทำให้จังหวะการควบคุมระบบของเธอมั่นคงยิ่งขึ้นจนพลังงานเริ่มเข้าสู่สภาวะเสถียร ในวินาทีที่ทุกอย่างสงบลง ทั้งสองทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหินเย็นเยียบ เรย์หอบหายใจถี่ คีย์นั่งลงข้างๆ เขาไม่ได้ถอยห่างอย่างที่เคยเป็น แต่กลับนั่งเฝ้าดูเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความเย็นชาที่เป็นกำแพงกั้นระหว่างพวกเขาลดทอนลงจนแทบไม่เหลือ "ขอบคุณค่ะ" เรย์พูดพลางเสยผมที่ปรกหน้า "ถ้าคุณไม่ช่วยเมื่อกี้ ระบบคงดีดตัวฉันออกไปนอกมิติแล้ว" "อย่าทำแบบนั้นอีก" คีย์สั่งสั้นๆ แต่มือของเขากลับยื่นมาปัดเศษฝุ่นที่ติดอยู่บนไหล่ของเธออย่างเบามือ "ถ้าอยากลองบั๊กอะไรที่อันตรายแบบนี้อีก ให้บอกฉันก่อน ฉันจะได้เตรียมตัวแก้ปัญหาตามหลังให้เธอ" คำพูดนั้นทำให้หัวใจของเรย์เต้นผิดจังหวะ เธอหันไปมองใบหน้าด้านข้างของคีย์ที่ดูผ่อนคลายลงกว่าปกติ นี่คือด้านที่ไม่มีใครเคยเห็น... ด้านที่ใจดีและพร้อมจะแบกรับโลกไปพร้อมกับคนที่เขายอมรับ ทว่า ในขณะที่ความเงียบอันแสนหวานกำลังก่อตัว เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เธอกลัวที่สุดก็ดังขึ้นในหัว มันไม่ใช่เสียงแจ้งเตือนภารกิจทั่วไป แต่เป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดูเยือกเย็นและดุดันยิ่งกว่าครั้งไหนๆ *[ประกาศด่วน: ระบบสุ่มบั๊กตรวจพบ 'ตัวตนปริศนา' กำลังเข้าแทรกแซงเขตพื้นที่ปิดตายระดับ SSS]* *[เตือนภัย: บอสลับผู้ดูแลหอสมุดได้ตื่นขึ้นจากการหลับใหล และกำลังพุ่งตรงมายังตำแหน่งปัจจุบันของคุณทั้งคู่]* เรย์เบิกตากว้างเมื่อเห็นไอสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นที่ปลายโถงทางเดิน คีย์ลุกขึ้นยืนทันทีพร้อมกับชักกระบี่เวทมนตร์ออกมาจากความว่างเปล่า เขาหันมาหาเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและพร้อมจะสู้ตาย "ดูเหมือนว่าคืนนี้... เราจะยังกลับไปพักผ่อนกันไม่ได้ง่ายๆ แล้วสินะ" คีย์กล่าวพลางแสยะยิ้มที่ดูท้าทาย ซึ่งเป็นยิ้มที่เรย์ไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานะประธานนักเรียนผู้เคร่งครัด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและลุ้นไปกับเรย์และคุณประธานคีย์ในตอนนี้นะคะ!