มหาศึกดันเจี้ยนพิโรธ

แรงปะทะจากหมัดของคีย์ส่งผลให้อากาศรอบตัวบิดเบี้ยวเป็นริ้วคลื่นสีคราม เรย์สะบัดตัวหลบฉิว เส้นผมสีดำสนิทปลิวสยายไปตามกระแสลมแรงที่เฉียดผ่านใบหู ความเร็วของเขาในตอนนี้เหนือกว่าขีดจำกัดของมนุษย์ทั่วไปอย่างสิ้นเชิงราวกับระบบภายในร่างกายถูกปลดล็อกขีดจำกัดสูงสุดด้วยคำสั่งปริศนาบางอย่าง "ช้าไป เรย์" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบข้างใบหูราวกับภูตผี คีย์ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ แว่นตากรอบเงินสะท้อนแสงสีแดงฉานจากหน้าต่างระบบที่กำลังรวนเร ไอร้อนระอุแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นรอยแยก เรย์ไม่ยอมเสียเวลาหันไปต่อ The System ในหัวของเธอกำลังกรีดร้องเสียงเตือนดังลั่น หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสงกระพริบถี่รัวด้วยข้อความสีแดงฉาน: *[คำเตือน! ตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต บั๊กในระบบกำลังลุกลาม แนะนำให้ถอยร่นทันที!]* "ถอยงั้นเหรอคะ..." เรย์แค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตากลมโตฉายแววแน่วแน่ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย เธอกวาดสายตา วิเคราะห์โครงสร้างมานาที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวประธานนักเรียนหนุ่มอย่างรวดเร็ว "ถ้าฉันถอย ประตูบานนั้นก็จะเปิดออกอย่างสมบูรณ์แบบไม่ใช่หรือไงคะ คุณคีย์" ปลายนิ้วเรียวเล็กของเรย์ดีดเข้าหากลางอากาศ เกิดเป็นวงแหวนเวทมนตร์สีรุ้งขนาดจิ๋วสกัดกั้นการโจมตีระลอกสองเอาไว้ได้ทันท่วงที แรงกระแทกทำให้ร่างของเธอกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว แต่เธอก็อาศัยจังหวะนี้พุ่งตัวเข้าหาประตูหินยักษ์เบื้องหลังที่สลักลวดลายประหลาด ซึ่งบัดนี้รอยร้าวบนบานประตูก กำลังแผ่ขยายออกราวกับใยแมงมุม ครืนนน—! เสียงคำรามต่ำดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากเบื้องลึกของดันเจี้ยนระดับสูงที่ถูกปิดตายมานานนับร้อยปี แรงสั่นสะเทือนระดับแผ่นดินไหวทำให้หินบนเพดานถล่มลงมาเป็นฝอย คีย์ขมวดคิ้วมุ่นเป็นครั้งแรก สีหน้าที่เคยเรียบเฉยราวน้ำแข็งเริ่มมีรอยแตกร้าวความกังวลฉายชัดขึ้นมาในดวงตาคู่คม "เธอไม่รู้หว่าเธอกำลังทำอะไรลงไป เรย์" คีย์เอ่ยเสียงเครียด มือหนาคว้าจับข้อมือของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง "นั่นไม่ใช่ดันเจี้ยนธรรมดา... มันคือห้องขังที่กักเก็บ 'ความผิดพลาด' ชิ้นแรกสุดของระบบ ถ้ามันตื่นขึ้นมา ทุกสิ่งที่เราสร้างขึ้นมา ทั้งกฎเกณฑ์ สถาบันแห่งนี้ หรือแม้กระทั่งความทรงจำของเธอ จะถูกลบหายไปจนไม่เหลือแม้แต่เศษ1ส่วน4" เรย์เงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและความฉลาดเฉลียวที่ทำเอาหัวใจของประธานนักเรียนหนุ่มกระตุกวูบอย่างห้ามไม่อยู่ "แล้วถ้าเลือกที่จะไม่ทำอะไรเลย ปล่อยให้คุณปิดบังความจริงไปเรื่อยๆ แบบนี้มันต่างอะไรกับการตายทั้งผองล่ะคะ?" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบแต่เฉียบคม บีบให้คีย์ต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา "คุณกลัวอะไรกันแน่คะ คุณคีย์... กลัวว่าความลับที่ว่าคุณเองก็เป็นหนึ่งใน 'บั๊ก' ของโลกใบนี้จะถูกเปิดเผยงั้นเหรอ?" คำพูดนั้นราวกับสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางใจ คีย์ชะงักงิ่งไปชั่วขณะ แรงบีบที่ข้อมือคลายลงโดยไม่รู้ตัว เปิดโอกาสให้เรย์บิดข้อมือหลุดออกมาได้อย่างง่ายดาย ตู้มมม—! ยังไม่ทันที่ทั้งคู่จะได้โต้เถียงอะไรกันต่อ ประตูหินยักษ์เบื้องหน้าก็ระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ แรงอัดมหาศาลซัดร่างของเรย์และคีย์ปลิวไปกระแทกกับกำแพงศิลาอย่างแรง กลิ่นอายโบราณที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออกพวยพุ่งออกมาจากความมืดมิดภายในดันเจี้ยน ละอองฝุ่นและเศษหินคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ ทว่าสิ่งแรกที่ดึงดูดสายตาของเรย์ไม่ใช่ความพินาศรอบตัว แต่เป็นเงาร่างมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากความมืดมิด มันคือสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจนิยามได้ด้วยตรรกะทางเวทมนตร์ใดๆ ร่างกายของมันประกอบขึ้นจากเฟืองจักรกลโบราณและอักขระเวทสีดำทมิฬที่บิดเบี้ยว ดวงตาสีเลือดคู่มหึมาจ้องมองมาที่เรย์และคีย์ราวกับกำลังพิจารณาเหยื่อตัวจ้อย เบื้องล่างของมันคือรากฐานของระบบที่กำลังพังทลายลงทีละน้อย *[ประกาศจากระบบฉุกเฉินระดับ SSS: บอสลับ 'โครนอส ผู้ทำลายล้างกฎเกณฑ์' ตื่นจากการหลับใหล! ตรวจพบค่าความอันตรายเกินขีดจำกัดสูงสุด คำเตือน: โลกใบนี้เข้าสู่กระบวนการรีเซ็ตในอีก 10 นาที!]* หน้าจอสีแดงฉานนับร้อยจอผุดขึ้นมาล้อมรอบตัวเรย์จนแทบมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงแจ้งเตือนดังระรัวจนแก้วหูแทบแตก คีย์พยุงตัวเองลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล เลือดสีแดงสดไหลซึมออกจากมุมปากของเขา แต่สายตาคมกริบกลับจ้องตรงไปยังอสูรกายตรงหน้าด้วยความเด็ดเดี่ยว เขาหันมามองเรย์ที่กำลังยืนนิ่งใช้ความคิดอย่างรวดเร็วท่ามกลางพายุมานาที่ปั่นป่วน "เรย์... ถ้าเธออยากได้ความจริงนักล่ะก็..." คีย์เอ่ยเสียงแหบพร่าพร้อมกับยื่นมือข้างหนึ่งออกมาเบื้องหน้าเธอ ในมือของเขาปรากฏดาบแสงสีครามบริสุทธิ์ที่สลักลวดลายกลไกอันซับซ้อน "เรามาลองเดิมพันกันดูสักตั้ง... ว่าสมองอัจฉริยะของเธอ กับระบบสารเลวพวกลี้ลับนี่ ใครมันจะแน่กว่ากัน!" เรย์มองมือที่ยื่นมาตรงหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะริมฝีปากบางจะยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คีย์ต้องใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผล เธอวางมือเรียวเล็กของเธอลงบนฝ่ามือของเขาอย่างมั่น "หึ... อย่ามาดูถูกนักเรียนทุนคนนี้เชียวนะคะ ประธานนักเรียน!" ทว่า... ในวินาทีที่มือของทั้งคู่สัมผัสกัน เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่เคยเป็นสีแดงเดือด กลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามพร้อมกับข้อความปริศนาที่ทำให้ลมหายใจของเรย์ต้องสะดุดกึก: *[ตรวจพบการซิงโครไนซ์จิตวิญญาณระดับสมบูรณ์แบบ... ปลดล็อกผู้ช่วยคนที่สาม: 'ผู้ดูแลระบบตัวจริง' กำลังเชื่อมต่อเข้าสู่เซิร์ฟเวอร์...]* รอยยิ้มของเรย์แข็งค้างทันที เมื่อเงามืดเบื้องหลังบอสลับไม่ได้มีแค่ตัวเดียว แต่กำลังแยกตัวออกเป็นร่างของบุคคลที่เธอคุ้นเคยที่สุด... คนที่ควรจะตายไปแล้วเมื่อสามปีก่อน! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่าด่านดันเจี้ยนเดือดนี้มาด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!