เตรียมรับมือกับพายุใหญ่

"หยุดมือเดี๋ยวนี้!" เสียงของเรย์กรีดร้องก้องไปทั่วโถงทางเดินที่มืดมิด ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ยังคงก้าวเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน ภายใต้แสงสลัวจากคบเพลิงเวทมนตร์ที่เริ่มกะพริบถี่เหมือนจะขาดใจ ร่างสูงสง่าในชุดเครื่องแบบประธานนักเรียนของ 'คีย์' ปรากฏชัดขึ้น เขาไม่ได้มาเพียงลำพัง ทว่าไอเย็นยะเยือกที่แผ่ออกมาจากตัวเขานั้นรุนแรงเสียจนอากาศรอบกายเรย์กลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ คีย์หยุดยืนตรงหน้าเธอ ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นไม่มีแววอุ่นเหมือนทุกครั้งที่เคยจ้องมอง แต่มันว่างเปล่าราวกับห้วงเหวที่ไร้จุดจบ "เธอไม่ควรเข้ามาในเขตหวงห้ามนี้ เรย์" เสียงของเขาเรียบเย็นเหมือนใบมีดที่เพิ่งผ่านการแช่แข็ง "กฎก็คือกฎ... การที่เธอรู้อะไรมากเกินไป มันไม่ได้ทำให้เธอปลอดภัยขึ้นเลยสักนิด" เรย์กัดริมฝีปากแน่น มือของเธอซุกอยู่ในกระเป๋าเสื้อคลุม สัมผัสถึงวัตถุโลหะเย็นเฉียบที่เธอแอบดัดแปลงจากชิ้นส่วนบั๊กของระบบเมื่อวันก่อน หัวสมองของเธอประมวลผลอย่างรวดเร็ว—คีย์ในตอนนี้ไม่ใช่คีย์คนเดิมที่คอยปกป้องเธอจากความวุ่นวายในสถาบัน แต่เป็นคีย์ที่ดูเหมือนถูก 'โปรแกรม' อะไรบางอย่างครอบงำไว้ "กฎที่ตั้งขึ้นเพื่อปกปิดความลับเน่าเฟะน่ะหรือคะ?" เรย์สวนกลับ พยายามรักษาจังหวะการหายใจไม่ให้สั่นไหว "คีย์... ฉันรู้นะว่าคุณกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างข้างในนั้น อย่าให้มันกลืนกินคุณไปเลยนะคะ" "ความรัก หรือความเห็นใจ มันเป็นบั๊กที่ไร้ประโยชน์ที่สุดในระบบนี้" คีย์ก้าวเข้ามาใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล เขาเอื้อมมือมาหมายจะคว้าข้อมือเธอ ทว่าเรย์ไหวตัวทัน เธอเบี่ยงตัวหลบพร้อมกับใช้ทักษะ 'รูดบัฟเฟอร์' (Buffer Override) ที่เธอกลั่นกรองมาจากช่องโหว่ของกำแพงเวทมนตร์ แสงสีฟ้าอมม่วงสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้วเรย์ มันเป็นรหัสลับที่คีย์เองก็คาดไม่ถึง แรงกระแทกจากการดีดตัวของพลังงานทำเอาประธานนักเรียนหนุ่มเสียหลักถอยหลังไปสองก้าว "เธอกล้าขัดขืนฉันงั้นเหรอ?" คีย์แค่นหัวเราะ แต่นั่นไม่ใช่เสียงหัวเราะที่น่าฟังเลย มันเป็นเสียงสังเคราะห์ที่ดูเหมือนจะหลุดออกมาจากระบบที่กำลังรวนเร ทันใดนั้น บรรยากาศรอบห้องโถงก็สั่นสะเทือนพื้นหินใต้ฝ่าเท้าเริ่มแยกออกเป็นร่องลึก สัญญาณเตือนภัยของสถาบันที่เงียบหายไปนานนับร้อยปีดังขึ้นอย่างโหยหวน—*ตื๊ด... ตื๊ด... ระบบตรวจพบความผิดปกติระดับวิกฤต: รอยแยกมิติกำลังจะขยายตัว* เรย์เบิกตากว้าง เมื่อมองผ่านรอยแยกของพื้นห้อง เธอกลับเห็นภาพที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น สถาบันเวทมนตร์ที่เธอรู้จักดีไม่ได้ถูกสร้างขึ้นบนหินผาตามธรรมชาติ แต่มันถูกสร้างบน 'คุกแห่งมิติ' ที่กักขังเอนทิตี้บางอย่างไว้ และตอนนี้... โซ่ตรวนที่เคยขึงตึงกำลังขาดสะบั้น "พายุใหญ่ไม่ได้กำลังมา แต่มันอยู่ตรงนี้แล้ว" คีย์กระซิบพลางเงยหน้ามองเพดานหินที่เริ่มมีรอยร้าวและร่วงหล่นลงมาเป็นเศษหิน "ระบบที่เธอพยายามแก้ไข... มันกำลังจะล่มสลายลงพร้อมกับพวกเราทุกคน" เรย์สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่ไหล่ซ้าย หน้าต่างระบบสีแดงฉานเด้งขึ้นมาตรงหน้าเธอรัวเร็วเสียจนอ่านแทบไม่ทัน **[แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับระดับ SSS - 'จุดจบของสถาบัน' ถูกเปิดใช้งาน!]** **[เงื่อนไข: ผู้ใช้ต้องเลือกระหว่าง 'การซ่อมแซมจุดบกพร่องโดยเสียสละตัวตน' หรือ 'การลบโครงสร้างทั้งหมดเพื่อรีเซ็ตจักรวาล']** **[เวลาที่เหลืออยู่: 00:59 วินาที]** คีย์ค่อยๆ ชักกระบี่เวทมนตร์สีเงินออกจากฝัก ปลายกระบี่จ่อตรงมาที่หัวใจของเรย์ สายตาที่เคยว่างเปล่าเริ่มมีความเจ็บปวดพาดผ่านเล็กน้อย ก่อนที่มันจะถูกกลืนหายไปในความมืดมิดอีกครั้ง "เลือกมาเถอะ เรย์..." เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่กลับมานุ่มนวลอย่างประหลาดในเสี้ยววินาทีสุดท้าย "จะยอมให้ฉันจบเรื่องนี้ที่นี่... หรือจะเดินไปที่แท่นแกนกลางแล้วกลายเป็นศัตรูของคนทั้งโลก?" ก่อนที่เรย์จะทันได้ขยับตัว เสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหวมาจากหอคอยทิศตะวันออก ร่างเงาสีดำทมิฬขนาดมหึมาเริ่มแทรกตัวออกมาจากรอยแยกมิติที่เพิ่งเปิดออก มันไม่ใช่สัตว์อสูร แต่มันคือบั๊กที่วิวัฒนาการจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์... และที่น่ากลัวยิ่งกว่า คือใบหน้าของมันที่ค่อยๆ เปลี่ยนไปจนกลายเป็นใบหน้าของเรย์ในอีกห้าปีข้างหน้า! "นั่น... คืออะไรคะ?" เรย์ถามเสียงสั่น คีย์กระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่เธอด้วยความเร็วที่เหนือขีดจำกัดมนุษย์ "นั่นคือผลลัพธ์ของการตัดสินใจที่เธอต้องเลือกไงล่ะ... สู้กับฉัน หรือจะให้โลกนี้ถูกลบหายไปพร้อมกับความลับของเธอ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามการเดินทางครั้งสำคัญนี้ไปพร้อมกับลูกกวาดสีรุ้งนะคะ